Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Fri, 25 Dec 2009 08:13:00 +0000

Πεντακόσια είκοσι χιλιόμετρα για το χωριό κι έπειτα από τα πρώτα, το πολύ, εκατό, ύπνος βαθύς στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, κι ενώ το ραδιόφωνο παίζει τραγούδια των ημερών και κάλαντα από τη Θράκη (στην οποία και πηγαίναμε) ως την Ήπειρο και την Κρήτη, έκανα ήδη τα πρώτα μου ταξίδια στα όνειρα κουρασμένος καθώς ήμουν απ’ το σεργιάνι στις γειτονιές της πόλης.

Ο δρόμος ακόμα παλιός, μέσα από χωριά με εκκλησίες και μιναρέδες, πολύστροφος, όμορφος μα κουραστικός στις πολλές του επαναλήψεις.

Φθάναμε πάντοτε νωρίς το απόγευμα, που πάει να πει, επίσκεψη στα γειτονικά συγγενικά σπίτια για κάλαντα.

Στη μασίνα – έτσι την έλεγαν στο χωριό την ξυλόσομπα – σιγόβραζε φασολάδα με καυτερή πιπεριά και λουκάνικο χειροποίητο με πράσο.

Οι αγκαλιές πιο ζεστές από τη φλόγα της φωτιάς, η γιαγιά με τα κεντίδια της κι ο παππούς στο τάϊσμα των κατσικιών στην αυλή.

Μέρες συνήθως χιονισμένες με παιγνίδι πολύ και τις μύτες να τρέχουν από τον ιδρώτα και το κρύο…

Πέρασαν χρόνια από την τελευταία φορά.

Τα χιόνια δε φθάνουν συχνά στην αυλή του σπιτιού μα κι αν έρθουν θα ‘ναι για λίγο.

Οι άνθρωποι πήραν σιγά σιγά να φεύγουν.

Τα Χριστούγεννα τα πιο πολλά πια με βρίσκουν στη δουλειά, πότε παραμονή, πότε ανήμερα.

Μόνο που τελευταία κάτι αλλάζει.

Κάτι ομορφαίνει την κάθε στιγμή.

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα λοιπόν, και τα αισθήματα τα πιο όμορφα έχουν ριζώσει επάνω στα στήθη μου και τα χέρια στις φούχτες τους ζεσταίνουν μια καρδιά τρυφερή που κούρνιασε καιρό τώρα μέσα τους.

Κι έχουν τόσα χρώματα όμορφα ντυμένα στο κορμί τους, τόσες νότες χαρούμενες που νιώθω πως άλλα όμοια δεν έζησα.

Κ’ είναι όλα εδώ.

Η αρμύρα της θάλασσας, το γλυκό των ποταμών, του ήλιου το φωτεινό και το σκοτάδι το απαλό μιας νύχτας που άρχισε μόλις να γδύνεται πίσω απ’ τις σκιές των δέντρων στο παράθυρο απ’ έξω και των επίπλων, που πια δε στέκουν σκονισμένα σε κανενός παραμυθιού τις σελίδες.

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα κι ένα μικρούλι έλκηθρο είναι σταματημένο στη χιονισμένη μου σκεπή περιμένοντας να πετάξει στον ένα του και μοναδικό προορισμό να προσφέρει σκέψεις όμορφες, αγωνίες κι όνειρα.

Κ’ είναι όλα τους εδώ, ντυμένα την στολή τους την αγιοβασιλιάτικη και το πιο όμορφο χαμόγελο τους.

Έχουν και μια τρομπέτα στα χέρια και ξεσηκώνουν κάθε τι μέσα μου.

«Σμύρνα, λιβάνι και χρυσό» κάθε τι απόψε σαν ένα χέρι να άγιασε την κάθε στιγμή της μέρας αυτής κι όχι μόνο αυτής…

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι!!!

Είναι που κάθε βράδυ

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 17 Dec 2009 22:00:00 +0000

Είναι που κάθε βράδυ

προσκυνώ το ναό της ψυχής σου

κι αποτάσσω από μέσα μου την αμαρτία.

Λιποτάκτης θα γίνω

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Tue, 15 Dec 2009 18:05:00 +0000

Στην πολιτεία ξημερώνει σιγά σιγά κι εγώ ετοιμάζομαι για τη δουλειά.

Μ’ απόψε λέω να δραπετεύσω, να σηκώσω πανιά και να ‘ρθω να σε βρω.

Αδικαιολογήτως απών θα γράψουν στις αναφορές.

Λιποτάκτης θα γίνω.

Λιποτάκτης για τη δική σου αγάπη.

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι...

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 13 Dec 2009 11:55:00 +0000

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι, μέσα σε τοσοδούλα δαχτυλήθρα χώρεσες το δάχτυλο και κέντησες χρυσές κλωστές σε πανί λευκό.

Κοιμούμαι ως αργά τα πρωινά.

Στο κομοδίνο πλάι μου έχω μια μικρή σου φωτογραφία, μια καρδιά, αρκουδάκι ξαπλωμένο και κλειδιά ενός σπιτιού που με περιμένει.

Απόγευμα επιστρέφεις, η δουλειά δύσκολη, το ταξίδι μεγάλο.

Στέκουμαι στην είσοδο του σταθμού και σε περιμένω.

Δε θέλω μόνη σου να επιστρέφεις.

Κάποτε όμως δεν το μπορώ, λείπω στη δουλειά.

Η σκέψη μου πάντα εκεί.

Στέκεσαι πλάι στον παππούλη με τα λαχεία.

Το φόρεμα σου εφηβικό, έτσι και η ψυχή σου.

Περιμένεις το λεωφορείο.

Τέσσερεις στάσεις και θα κατέβεις.

Δεν ακούς τις συζητήσεις τριγύρω, από τ’ ακουστικά σου βγαίνει μι’ απαλή μελωδία, σ’ αγκαλιάζει.

Χαμογελάς, σιγοντάρεις τον καλλιτέχνη, κάποτε μελαγχολείς.

Προχωράς χορευτά, μοιάζεις με νεράιδα που γλιστρά στα νερά λίμνης που βούτηξε μέσα της ο απογευματινός ήλιος.

Δε σου το πα ποτέ.

Είχες προπορευθεί κάποια στιγμή που κατεβήκαμε στο σταθμό.

Κατάλαβες πως έμεινα πίσω.

Έστρεψες το κεφάλι.

Χαμογέλασες.

Μου ταίριαξες τότε τη μορφή σου μ’ εκείνες των νεραϊδών, και δεν ήταν γι’ αυτό, μα από τότε κάθε που σε κοιτάζω μου μοιάζεις νεράιδα.

Έχεις την τσάντα περασμένη στον ώμο.

Κοντοστέκεσαι, για λίγο ψάχνεις τα κλειδιά.

Τα βρίσκεις.

Ξεκλειδώνεις την είσοδο, κλειδώνεις εκ νέου, έπειτα το ίδιο στη φωλιά σου.

Στη φωλιά μας.

Κάτι άνετο φοράς, κάτι απλό και κάθεσαι στο κρεβάτι.

Με παίρνεις στο τηλέφωνο, μα εγώ, έχω όλη τούτη τη σκηνή δει κι ας μας χωρίζουν χιλιόμετρα.

Μιλούμε.

Λίγο ή πολύ δεν ξέρω να πω, νιώθω πάντοτε πως είναι λίγο, πολύ λίγο.

Ξαπλώνω και σου γράφω.

Μοιάζουν να μην έχουν τέλος οι λέξεις κι απόψε.

Θα κοιμηθώ και θα χω τυλιγμένο το μαξιλάρι στην αγκαλιά μου.

Έχει το άγγιγμα σου.

Την ανάσα.

Το άρωμα…

Διψασμένα για το φιλί χείλη

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 10 Dec 2009 16:56:00 +0000

Τούτη η βροχή, κυλάει πάνω στα διψασμένα για το φιλί σου χείλη μου.

Νιώθω τις αποστάσεις να μικραίνουν, πιο κοντά να έρχονται οι σκέψεις και τα όνειρά μου εκεί, μαξιλάρι στα δικά σου.

Ξυπνάς με μικρά γουργουρητά, βγαίνουν έπειτα χαμογελαστές οι λέξεις, χαρούμενα βλέμματα μου αφήνεις κι εγώ τ’ απορροφώ.

Τοσοδούλι σφουγγαράκι γίνομαι ν’ απορροφώ του κορμιού σου το άρωμα, την κίνηση, την δίψα.

Διψούμε και οι δύο.

Ο ένας για τον άλλο.

Ο ένας τη δίψα του άλλου να ξεδιψάσει…

Ο έρωτας που τριγυρνά

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 03 Dec 2009 21:51:00 +0000

«Είναι ο έρωτας που τριγυρνά

πάνω στα χείλη τα διψασμένα»

μου λες

κ’ είναι η χώρα η μακρινή

που γύρεψα κάποτε να ταξιδέψω

που στρώνεται

χαλί παχύ

κάτω απ’ τα πόδια μου τα κουρασμένα…

Τα μονοπάτια του φεγγαριού

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 03 Dec 2009 21:29:00 +0000

Φωνάζει τ’ όνομα σου απόψε το φεγγάρι

στα μονοπάτια του τα φωτισμένα

και στις κρυφές του τις στοές.

Κι έχουν οι άνθρωποι σωπάσει στους δρόμους

έπαψαν οι κόρνες να μονολογούν το πένθιμο τους παραμύθι

ένα λευκό πουλί μονάχα

σα περιστέρι πουλί

αφήνει κάτου απ’ τα φτερά του

σκόνη χρυσή καθώς πετάει

όπως τα λόγια μου

που χαμογελούν

καθώς για εσένα μιλούνε.

Τα φεγγάρια πάνου απ’ την Κερύνεια

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Mon, 30 Nov 2009 04:34:00 +0000

στον ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινο

Στενάζουν τα φεγγάρια πάνου απ’ την Κερύνεια

γλύφουν με δάκρυα μαρμαρωμένα δρόμους

π’ ανασκαλίζουνε τα περασμένα ίχνη μας.

Ώρες αυγινές

κατηφορίζουν απ’ τη Γλυκιώτισσα οι μνήμες

παιδιά μικρά

μ’ ένα πιθκιάβλι στα χέρια κάποτε

μ’ ένα κουπί κι ένα πανί φουσκωμένο για το «Νησί».

Γυρεύω τις νύχτες τα βήματα μας.

Στο χέρι το σκοινί της καμπάνας να νιώσω

που μονάζει στη σιωπή της.

Θεσσαλονίκη 12. XI. 2008

Είναι ένα μέρος κρυφό

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 26 Nov 2009 21:44:00 +0000

Η μικρή μας πόλη ντύνεται σιγά σιγά τα γιορτινά της κι εμείς, χέρι χέρι πιασμένοι διασχίζουμε την παραλιακή.

Μακεδονία Παλλάς, Λευκός Πύργος, Αριστοτέλους, Λαδάδικα.

Στις βιτρίνες κοιτάζω το πρόσωπο σου.

Ήλιος του Μεσονυχτίου, κι όλα γύρω σου λάμπουν.

Η λάμψη αυτή αγγίζει κι εμένα.

Με ζεσταίνει.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα…

Κι αλήθεια πώς να μετρήσω την φετινή μου ευτυχία;

Επιστρέφουμε αγκαλιασμένοι.

Στο δωμάτιο, εκτός από γλυκά, θα μοιραστούμε αγκαλιές, φιλιά κι όνειρα.

Θυμάσαι που βγάζουν όλα τούτα τα μικρά βαρκάκια;

Είναι ένα μέρος κρυφό.

Αν κλείσεις τα μάτια την είσοδο του θα δεις, αν τ’ ανοίξεις εκείνο θα χαθεί.

Μένουμε με τα μάτια κλειστά.

Αγγίζουμε στα τυφλά ο ένας τον άλλον.

Σκιρτούν αλλιώτικα τα σώματα, οι ψυχές.

Κι εκείνο το πολύχρωμο Καρουζέλ πίσω από τα μάτια τα κλειστά μας έχει παιδιά γεμίσει και μουσικές…

Έμαθα πια μαζί σου να ξημερώνω

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Mon, 23 Nov 2009 20:00:00 +0000

Βλέπω τα χέρια σου, τα κεράκια της ζωής μου ένα ένα ν’ ανάβουν, για τούτο έπαψα να κυνηγάω φαντάσματα τις νύχτες.

Έμαθα πια μαζί σου να ξημερώνω, πότε στη σκέψη γερμένος, πότε στο σώμα.

Κατεβαίνω αμέριμνος στα λιμανάκια των ματιών σου έχοντας ένα τραγούδι ανάλαφρο να παίζει στα χείλη.

Μαθαίνω ξανά να μιλώ, να χαμογελώ, να κυλιέμαι στην ευτυχία…

Δημήτρης Βαρβαρήγος – "Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε"

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Wed, 18 Nov 2009 22:00:00 +0000

Οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ

και ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση

του βιβλίου του με τίτλο:

Πίνοντας κόκκινο κρασί κι ακούγοντας

μέσα από τη μουσική τη φωνή της Γεωργίας Ζώη

να δραματοποιεί κείμενα από το βιβλίο.

Για τον Δημήτρη Βαρβαρήγο και το βιβλίο του

θα μιλήσουν η συγγραφέας Ελένη Στασινού

και η ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Λυδία Λάβδα

Αποσπάσματα από το βιβλίο

θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Ζώη.

Mουσική τρία βιολιά και πιάνο

από το συγκρότημα Grescendo

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε

στα τηλέφωνα: 210 2693800 - 4

Ό,τι αγαπήσαμε

πίσω έμεινε

στον AΓKYPA Πολυχώρο

Σόλωνος 124 & Eμμ. Mπενάκη,

Αθήνα.

τη Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009, στις 7.00 μ.μ.

.
Μια ιστορία τρυφερή όμοια με όλες αυτές που χαρίστηκαν στο όνομα της πίστης στον άνθρωπο και στον έρωτα. Για όλους αυτούς που συνάντησαν αισθήσεις αλήθειας.

ιαβάζοντας ο αναγνώστης αυτό το βιβλίο, θα βρει μέσα στις σελίδες του κομμάτια από τη ζωή του, το σώμα του, τον εαυτό του, την ψυχή του, τη σιωπή του την ίδια.

από το οπισθόφυλλο

Όλα αρχίζουν στη Φλωρεντία, κοντά στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά την απελευθέρωση της Ιταλίας από τους Αυστριακούς.

Δυο νέοι μια αγάπη. Δυο ζωές που γίνονται μία και διεκδικούν ένα κομμάτι στον παράδεισο.
Η Μαρία Ρόζα και ο Σαλιβέρειος, αγωνίζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σ ‘ένα εχθρικό περιβάλλον και στην αναστάτωση του έρωτα.

Βυθίζονται στις προσωπικές τους περιπέτειες και ζουν στιγμές ζωής αιώνιας.

Αγάπη χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς διαπραγμάτευση.

Οι οιωνοί της μοίρας όμως είχαν φροντίσει να βιώσουν μ’ ένα τόνο λύπης την πίστη και την περηφάνια μέσα στο τρόμο της ματαιότητας.

Μια απέλπιδα φυγή με τη λαχτάρα κάποιας ευτυχίας σε μια ζωή γεμάτη όμορφα όνειρα.

Μια συγκλονιστική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας.

Μια σπαρακτική αφήγηση για τη ζωή την ελευθερία, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων που τη βίωσαν ως πρωταγωνιστές της.

Λίγα λόγια για την πλοκή του έργου

Ο δυνατός έρωτας της Μαρίας Ρόζας και του Σαλιβέρειου Μοντανάρη βρίσκει εμπόδιο στον πατέρα της. Η κοινωνική του τάξη του πλούσιου Καλτσέτη απαγορεύει να παντρευτεί η κόρη του έναν κατώτερο της.

Ο έρωτας τους όμως καρπίζει στα σπλάχνα της και για να μην μαρτυρήσει το μυστικό με πρακτικά μέσα μόνη της ρίχνει το μωρό αλλά αιμορραγεί επικίνδυνα. Η Φραντζέσκα, η οικονόμος κρυφά απ’ όλους τη μεταφέρει στο Νοσοκομείο των Αθώων.

Μέρες αργότερα, ο Σαλιβέρειος με τη βοήθεια των φίλων του Βερονέζε και της Σίβυλλα κλέβει την αγαπημένη του και φεύγουν από την Ιταλία. Η ψυχικά άρρωστη μητέρα της Μαρίας Ρόζας για να καθυστερήσει την αναζήτηση τους από τον Καλτσέτη βάζει μέσα στη φόδρα του φορέματός της βαριά ασημικά και πέφτει στα παγωμένα νερά του Άρνο ποταμού και δίνει την ευκαιρία στην κόρη της να φύγει.

Το νέο και δύσκολο ξεκίνημα της ζωής τους αρχίζει στη Ζάκυνθο την εποχή της συνένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ο Σαλιβέρειος νέος και αψύς, βοηθάει τον αγώνα των Ζακυνθινών. Αποκτούν αρκετούς φίλους, αλλά η κλειστή κοινωνία δεν τους αποδέχεται καθώς είναι καθολικοί και ανύπανδροι.

Στην Παναγιά των Αγγέλων, με μια τελετή βαφτίζονται και παντρεύονται. Αποκτούν το πρώτο παιδί τον Γιάννη, τον κατοπινό πειρατή Ντίνο Σαρακηνό. Ένας φθισικός που ερωτεύεται μυστικά τη Μαρία Ρόζα και λίγο πριν πεθάνει τους προσφέρει το σπίτι του. Τα όνειρα τους βρίσκουν εστία να μεγαλώσουν μέσα στα δύσκολα πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα.

Που αρχίζει το ταξίδι και που τελειώνει η φαντασία;

Που αρχίζει η πραγματικότητα και που το παραμύθι;

Ποιος ορίζει το παιχνίδι και που τελειώνει ζωή;

Ελένη Νανοπούλου - "Ολόγραμμα"

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 15 Nov 2009 08:47:00 +0000

Παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής με τίτλο "Ολόγραμμα" της Ελένης Νανοπούλου, με την υποστήριξη της "Τεχνόπολις" του Δήμου Αθηναίων.
.
Με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, η εκδήλωση επιχειρεί τη δραματοποίηση της ποίησης, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας της δημιουργού να φτάσει ο ποιητικός λόγος στο κοινό, μέσω θεατρικού δρώμενου, κίνησης, εικόνας και μελοποίησης. Σε αυτή τη προσπάθεια η γραφή παίρνει σάρκα, οστά και φωνή, μέσω της θεατρικής ομάδας "3ος όροφος", που αποτελείται από έφηβους, στα χείλη των οποίων οι λέξεις γίνονται πιο οικείες, αποκτούν διάσταση στο χώρο και εικονοποιούν την δράση τους. Τον ποιητικό λόγο δραματοποιεί η σκηνοθέτης Ελένη Γεωργίου, ενώ η μελοποίηση στίχων, τόσο κατά την εισαγωγή, όσο και κατά το θεατρικό δρώμενο ανήκει στο Γιάννη Νανόπουλο.
.
.
Το "Ολόγραμμα" που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή, που αποτελεί ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής. Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές.
.

Επικοινωνία: 210 3461589
Τόπος: "Τεχνόπολις", Αίθουσα "Άγγελος Σικελιανός"
Διεύθυνση: Πειραιώς 100, Γκάζι

Ώρα έναρξης: 20:30
.
Είσοδος ελεύθερη

Ζαχαρωτές καληνύχτες...

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Wed, 11 Nov 2009 15:55:00 +0000

(της Νίκης)

Περασμένες μία, από την άλλη άκρη της γραμμής η φωνή σου κυλάει γλυκά μέσα μου.

- Συγγνώμη που σε ξυπνάω, έχει τρέξιμο πολύ η νύχτα, αγάπη μου, μa δεν άντεχα να μην σου πω καληνύχτα.

- Ήθελα πολύ να σε ακούσω, καλά έκανες.

- Έχω πολύ κουραστεί.

- Το νιώθω στην φωνή σου.

- Να ξαπλώσω θέλω λίγο.

- Να ξαπλώσεις, Ροδάκινο μου, να ονειρευθείς.

- Θα σ’ ονειρευθώ.

- Κι εγώ θα σ’ ονειρευθώ. Να ξημερώνεις όμορφα, αγάπη μου.

- Έτσι κι εσύ να ξημερώνεις. Σ’ αγαπάω…

- Ως το τέλος της ζωής μου…

Κι έπειτα βυθίζομαι σ’ έναν ύπνο γλυκύτερο και πιο γαλήνιο από πριν…

Ελένη Νανοπούλου - "Ολόγραμμα"

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 25 Oct 2009 19:49:00 +0000

Ολόγραμμα

κάθε βράδυ γυρίζοντας

θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες

να μην κλαίν

που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου

και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου

***

Γέρμα

ΙΙ

τα χέρια μας τα χέρια μας

μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά

κι ερημιές να σβήνουν

κει που οι όρμοι των χειλιών

αγκυροβόλι πιάνουν

μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου

μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας

***

Τα λινά

Πήρε αργά η ώρα

Ο έρωτας εδόθηκε στους ευτυχείς

πλαγιάζουν οι φωνές τα πρόσωπα

διαθέσιμα μέχρι τα κόκκαλα ποτάμια στάζουν φιλιά

ίσαμε το μεδούλι σκίζεται η ψυχή

ΙΙΙ

ας λεν οι άλλοι

το κρύο τους το κουβαλούν αιώνες

με φόβο πλαγιάζουνε τις αγκαλιές

κι εκείνες ψάχνουν σε παράθυρα

μια κατακόκκινη πανσέληνο

ν’ ακούσει απευθείας

το πως φοβάται ο ύπνος

***

Εσπερινός

δεν μπορώ να δω

είναι μεγαλείο τούτη η ώρα

του εσπερινού

άναψε ένα λιβάνι πρόσχημα

αμαρτωλό τ’ αηδόνι

που σε φίλησε
.

.
II

θεέ μας

μας έψαχνες

με τον κανόνα και την απαίτηση

εν’ άθροισμα είναι το νερό

απ’ το ελάχιστο και το πολύ μας σώμα

δεν κοιμάμαι ποτέ τις μικρές ώρες

κάποτε – κάποτε πλαγιάζω

στην αυτοψία της αγάπης

αποδημώ με την απρέπεια

Η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία - Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου, και εργάζεται στο θέατρο το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

Το «Ολόγραμμα» που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή. Το ‘’Ολόγραμμα’’ είναι ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής, με στόχο όμως να μπορεί η κάθε μια να σταθεί και μόνη. Από την ποίηση του ‘’Ολογράμματος’’ δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα δημοσιευμένο κάποιο δείγμα γραφής στο διαδίκτυο μήτε σε λογοτεχνικό περιοδικό.

Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές τεύχος 8ο.

Δραστηριοποιείται τα δύο τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, και διατηρεί τη σελίδα ‘’Σταγόνες από μελάνι’’

http://indianmist.blogspot.com/

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 22 Oct 2009 19:02:00 +0000

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου, έζησα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μόνο για τέσσερα χρόνια.

Στο 7^ο Δημοτικό Σχολείο φοίτησα για δύο χρόνια έχοντας ήδη περάσει τα τέσσερα προηγούμενα στο 86^ο, με την ολοκλήρωση των σπουδών αυτών βρέθηκα στο 3^ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων, το οποίο τελείωσα μένοντας ήδη τα δύο τελευταία σε άλλη γειτονιά.

Έμαθα να προσαρμόζομαι σε νέους τόπους, να γνωρίζω τους ανθρώπους τους, τις συνήθειες.

Ακόμη και σήμερα συχνά μετακομίζω, λόγω δουλειάς πια, όχι όμως από γειτονιά σε γειτονιά αλλά από πόλη σε πόλη.

Από τους δασκάλους ξάκρισε δύο η ψυχή μου, την κυρία Ξανθή και τον κύριο Βασίλη, από Κρήτη και Έβρο, στο 86^ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στο 7^ο των Αμπελοκήπων αντίστοιχα.

Μου έμαθαν και οι δύο αριθμητική κι έπειτα μαθηματικά, τα αγάπησα τόσο που έμαθα να σκέφτομαι «μαθηματικά» - μη μου ζητήσετε να το εξηγήσω.

Στο Γυμνάσιο ήρθε η ρήξη, όχι μαζί τους μα με τον μαθηματικό.

Ερωτευμένος εκείνος με το πρόχειρο, άγνωστη για εμένα λέξη και η κατηγορία της αντιγραφής υπήρξε ο εύκολος δρόμος για εκείνον.

Ίσως στα στενά σύνορα του κόσμου του να είχε δίκιο, όμως τόσα χρόνια μετά κι έχω ακόμα την απορία του πως είναι δυνατή η αντιγραφή του αποτελέσματος όταν η άσκηση είναι εκτός βιβλίου κι εσύ βρίσκεσαι στον πίνακα…

Έχασα τον κόσμο μου όλο, τις προσθέσεις μου, τα κλάσματα, του αγνώστους χ και ψ μου, δώδεκα χρονών παιδί ήμουν και μου έπνιγαν την πιο μεγάλη μου αγάπη.

Τα υπόλοιπα χρόνια τα αφιέρωσα στο πείραγμα των συμμαθητών και στα διαλύματα, σκασιαρχεία δεν έκανα μήτε στο Λύκειο.

Πολύ αργότερα, παρακολουθώντας κάποιο μάθημα σε αίθουσα του Ιστορικού Αρχαιολογικού τμήματος του ΑΠΘ περιμένοντας την μικρότερη μου ξαδέρφη που σπούδαζε εκεί, κατάλαβα πως εκείνα τα χρόνια, άφησαν πολλές γνώσεις μέσα μου να υπάρχουν.

Ο κύριος Μυλωνάς, του μαθήματος της Ιστορίας, μας είχε μάθει πολλά περισσότερα από κάποιες χρονολογίες κι αν δεν το καταλαβαίναμε τότε, είχε φθάσει η στιγμή για αυτή μου την γνώση, κάποιοι ίσως ποτέ να μην το καταλάβουν.

Η θεολόγος, η κυρία Ναξάκη, ήταν η αδυναμία μου κι εγώ η δική της άλλωστε, κι ας με αδίκησε που δεν είχα αποστηθίσει τα βιβλία την Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χτύπημα της βέρας του παράμεσου του δεξιού χεριού στο κάγκελο της σκάλας, ήχος που μας γνωστοποιούσε πως έπρεπε να βιαστούμε ώστε να καταλάβουμε τις θέσεις μας για την έναρξη του μαθήματος, κι ακόμα την παλαιά εκείνη κουδούνα με μορφή καμπάνας που κάποιες φορές σήμαινε με εκείνη την έναρξη του διαλύματος.

Μια βροχερή μέρα του περασμένου χειμώνα, θαρρώ πως την είδα να παλαντζάρει τα βήματα και τα μικροσκοπικά της γυαλιά προσπαθώντας να διασχίσει την οδό Τσιμισκή, δεν μπόρεσα να την πλησιάσω.

Θυμούμαι την καθηγήτρια των Γαλλικών, την κυρία Μηλλά, τους γυμναστές κυρίους Ντασκαγιάννη και Καμτσίκη.

Τον κύριο Πολιτίδη με το όμορφο γενάκι του.

Στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου στα 2001 στην πόλη της Κομοτηνής, συνάντησα τον κύριο Αθανασίου, μαθηματικός στα δύο τελευταία χρόνια, μόνο που η σχέση μου με το αντικείμενο διδασκαλίας του είχε πάψει να υφίσταται από καιρό.

Με την γεωγραφία τα πήγαινα σχετικά καλά.

Κυρία Καλπαχίδου, συγχωρέστε με που πια δε θυμούμαι τα ποτάμια, τα βουνά και τις θάλασσες, ταξίδεψα όμως στα περισσότερα από αυτά, κι αν και πάλι αδυνατώ να θυμηθώ τα ονόματα τους είναι γιατί έμαθε η ψυχή μου να φυλά την εικόνα τους, το αλάφιασμα των αισθήσεων στα στήθη, την γεύση, το άρωμα τους.

Για τούτη την διαδικασία της ψυχής μου, να κρατά δηλαδή εκείνα που την βοηθούνε να νιώθει πιο γεμάτη, μέρος ευθύνης φέρει η φιλόλογος μου, η κυρία Παρασκευή Τσιάκκα.

Με τα τότε μου μάτια θα έλεγα πως ήταν αυστηρή, με τα σημερινά μου όμως πως ήθελε κάτι να μας μάθει διαφορετικό από τα γραμμένα στα μεγάλα μας βιβλία.

Έμεινα άφωνος στην απάντηση του ερωτήματος που της απύφθηνα κάποια στιγμή για το αν πρέπει να αναλύουμε την ποίηση, ήταν ένα μεγαλόπρεπο Όχι που αποκωδικοποίησα χρόνια μετά.

Ίσως και λάθος να κάνω όμως όταν κάποιος μου λέει «εγώ, την ποίηση δεν την καταλαβαίνω» του απαντώ πως την ποίηση την αφήνεις μόνη της και λειτουργεί, φυλάς καλά ότι εκείνη σου αφήσει στο τέλος, μιαν εικόνα, ένα χρώμα, μια γεύση, μιαν αίσθηση αλλιώτικη από πριν, και κάθε φορά που θα επιλέγεις να πορευθείς με την ίδια ποίηση θα σε βγάζει κάπου αλλού.

Με τον τρόπο της, ομολογώ πως παρόμοιο δεν συνάντησα πουθενά από τότε, μου έδειξε τον δρόμο του γραψίματος, σα παιγνίδι ήταν, πως όμως να ονομάσεις παιγνίδι το σκάψιμο των λέξεων στην ψυχή;

Τις μέρες τις αποχαιρετιστήριες στη Σάμο, πέρασα το κατώφλι του Ιστορικού της Αρχείου όπου βιοπορίζονται ορισμένα μέλη της συντακτικής ομάδας του λογοτεχνικού περιοδικού του νησιού, του «Απόπλους».

Καθηγητής στο επάγγελμα ένας εξ αυτών και στην δυσφορία που ένιωσα καθώς με προσφωνούσε ποιητή, μου είπε «αν έχεις κάνει κάποιον να κλάψει με κάτι που έχεις γράψει τότε είσαι» την παραπάνω φράση του συνόδευσε με μια ιστορία.

«Νεοδιορισμένος καθηγητής στη Σάμο και είχα την τιμή να συνυπηρετώ με έναν μεγάλο άνθρωπο της εκπαίδευση του νησιού.

Σε μια μας συζήτηση και αντιλαμβανόμενος το όνειρο που είχα, μου είπε πως την παιδεία δεν μπορεί κανείς μας να την σώσει, σε έναν και μόνο άνθρωπο να δείξουμε τον δρόμο που πραγματικά θέλει να ακολουθήσει τότε έχουμε εκπληρώσει τον προορισμό μας.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά καταλαβαίνω τι ήθελε να μου πει εκείνος ο άνθρωπος και πόσο δίκιο είχε τελικά.»

Και τούτο, παρότι καθηγητής δεν έγινα ποτέ, το πιστεύω.

Νιώθω λοιπόν, πως οι άνθρωποι που γνώρισα τότε ανήκουν σε τούτη την κατηγορία.

Αγόγγυστα από το δικό του μετερίζι ο καθένας προσέφερε εκείνα που τόσο καλά γνώριζε.

Το πόσα οφείλω σε όλους αυτούς ίσως ποτέ να μην το μάθω, σε όσους ανέφερα και στους ελάχιστους, δυστυχώς, του Λυκείου.

Μέσα από τούτο το «άψυχο» μέσο γνώρισα τον Νικηφόρο Τ.

Φίλο τον νιώθω πια κι ας είναι μεγάλα τα χρονικά διαστήματα που δε βρισκόμαστε.

Καθηγητής Γαλλικών σε εκείνο το Γυμνάσιο και με παρότρυνε πριν την παρουσίαση του Ήχου Πλάγιου εδώ, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, να πραγματοποιήσω μια επίσκεψη στο παλιό μου σχολείο.

Η χαρά μου είναι μεγάλη που βρήκα τους περισσότερους από εκείνους τους Ανθρώπους συγκεντρωμένους ακόμα εκεί, γεμάτοι χαμόγελα και αγάπη, δείγμα καθαρών ψυχών και τα δυο τους.

Είναι από τότε που ήθελα να γράψω κάτι για όλους αυτούς και δεν ήξερα τι, σήμερα απλά βοήθησε η μέρα, σήμερα το μυαλό είχε ανέβει στην χρονομηχανή του κι επέστρεψε.

Σας ευχαριστώ όλους σας για όσα μου δώσατε.

Μόνο που τώρα

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Mon, 19 Oct 2009 13:59:00 +0000

Μόνο που τώρα, μονάζω στον δικό σου έρωτα

χρόνο δεν επιτρέπω να χαθεί σε πράγματα άλλα

κι όταν νυχτώνει, λιτανεύω το φιλί σου.

Απόψε ακούω μόνο τη φωνή σου

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 11 Oct 2009 17:11:00 +0000

Απόψε ακούω μόνο τη φωνή σου

πως τραγουδάει κάτου απ’ το κόκκινο φεγγάρι

πως ψιθυρίζει λόγια μυστικά

πως νανουρίζει στη μεγάλη θάλασσα όσα ζήσαμε.

Κ’ ήταν

τα χέρια τα δικά μου που βαστούσαν

ένα ποτήρι με κρασί στα χείλη σου να φέρουν

κ’ ήταν

τα χέρια τα δικά σου που βαστούσαν

ένα ποτήρι με κρασί στα χείλη μου να φέρουν.

Μεταλαμβάνοντας τον έρωτα

μεταλαμβάνοντας το ρίγος ενός ξυπνήματος πρωινού

ενός αγγίγματος

ενός φιλιού.

Μ’ απόψε

πίσω επιστρέφουν όσα ήρθαν

για να ‘ρθουν πάλι

καιρό μετά

ντυμένα το μεταξωτό τους ρούχο

που δύο σταγόνες βρόχινες θα το μουσκέψουν…

Παρασκευή είναι

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Fri, 09 Oct 2009 09:01:00 +0000

Παρασκευή είναι, περιμένω το λεωφορείο της γραμμής.

Γιατί άραγε πάντα αργεί όταν το περιμένω;

Έχω τόσον καιρό να σε δω, νιώθω πως ξεχνώ το πρόσωπο σου.

Τα βράδια όμως επιστρέφεις, τρυπώνεις στα όνειρά μου.

Σιωπάς.

Ξαπλώνεις στο σχήμα του κορμιού μου.

Γινόμαστε ένα.

Τα δάχτυλα μας τυλίγονται, παίρνουν ένα πινέλο, ζωγραφίζουν όνειρα, της καρδιάς μας το χτύπημα το φθινοπωρινό..

Το ρεύμα σου με διαπερνά.

Δεν προσπαθώ από κάτι να σωθώ για τούτο αφήνομαι.

Έχω τριαντάφυλλα αγοράσει, κόκκινο, κήπος να μοιάζει το σπίτι μας.

Δύο αστέρια αν είχα θα έμοιαζε ουρανός το ταβάνι..

Θ’ ανοίξω το κρασί σε λίγο.

Τα κεριά θα ανάψω για να ‘ρθεις…

(Υπόκλιση)

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Mon, 05 Oct 2009 21:24:00 +0000

Θέλω

τα γόνατα σου να φιλήσω

γιατί γονατιστός

τραβάει κανείς στον έρωτα

κ’ υποκλίνεται.

Κ’ είναι πάλι αργά τις νύχτες

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 27 Sep 2009 18:07:00 +0000

Τα βράδια κατηφορίζω ξυπόλυτος δρόμους πλατιούς

δείχνουν να χωρούν μέσα τους υποσχέσεις περασμένες

μένουν όμως έξω από αυτούς

κι άλλες φορές, ταξιδεύω

έχοντας τα μάτια της ψυχής πάντοτε ανοιχτά…

Είναι μακρινά τα ταξίδια

κανείς επιβάτης δε θα πει που κατέβηκα

γιατί απλά όλοι ξεχνούμε

θυμούμαστε το φθινόπωρο, το χειμώνα

μα τίποτε έξω από αυτό

το χιόνι, τη βροχή

όχι το πότε και το που.

Κ’ είναι πάλι αργά τις νύχτες

που αντικρίζω τα χνάρια μου πάνω στο χιόνι

εκεί που τα σύγνεφα αφουγκράζονται τον ήμερο ύπνο

κι χρόνος το απέραντο σιωπηλό λευκό.

Φοράω στοργικά τα παπούτσια μου

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sun, 20 Sep 2009 13:22:00 +0000

Είμαι ένα είδωλο στην άκρη του καθρέφτη.

Χρόνια τώρα

περνάω ήσυχα τις τάξεις

δεν καταλαβαίνουν πως θορυβώ

πως τρύπες ανοίγω στους τοίχους για καρφιά

που θα σηκώσουν μια μέρα τον κόσμο.

Φοράω στοργικά τα παπούτσια μου

λασπώνω μαυροπίνακες

κουβέρτες ντυμένες με ημερομηνίες

καπέλα μεταλλικά.

Ακουμπώ τρυφερά στην ντουλάπα την καρδιά μου

καρδιοχτυπά ο σκόρος πλάι της καθώς αλλάζει.

Λέξεις ευλαβικές παραθέτω στα γράμματα

μα εκείνα δεν έχουν παραλήπτη κανέναν

ή έστω δε βρίσκεται κάποιος να τα παραλάβει.

Έτσι είναι.

Κάποτε θα με συλλάβουν

θα είναι παράνομη η λύπη

και διωκόμενοι οι λυπημένοι.

Έχω φυλαγμένα τα παιδικά παραμύθια

έχουν όλα τους αίσιο τέλος

κι εγώ, κρατημένο εκείνο το σπαθί στα χέρια το ματωμένο

από την καρδιά του δράκου.

Θα βραδιάσει νωρίς κι απόψε.

Θα ξεθωριάσει το είδωλο πάνω στον καθρέφτη.

Χρόνια τώρα βαδίζω σιωπηλός στα σκοτάδια

έχοντας εκείνο το βρόχινο δαχτυλίδι κάτω από το μαξιλάρι.

Για τούτο

έχω από καιρό ξεχάσει να κοιμάμαι…

Φθινοπωρο στον ερωτα

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sat, 19 Sep 2009 06:30:00 +0000

Το γλυκό στο βάζο έχει τελειώσει

το παιδί επίμονα μου ζητάει λίγο κυδώνι.

Τ’ αφήνω να παίζει στο σαλόνι μ’ ένα τρενάκι ξύλινο

πετάγομαι στο μπακάλικο της γειτονιάς

γλυκό κυδώνι μ’ αμύγδαλο λευκό.

Δε θέλω, μου λέει, δεν είναι σπιτικό.

Κι αργά τα βράδια με παίρνουν τα δάκρυα

ο καθρέφτης στο μπάνιο φανερώνει το πρόσωπο μου.

Δεν θυμούμαι τούτα τα μάτια πια.

Τούτα τα χείλη…

Στο πάνω διαμέρισμα μένει κάποιος άγνωστος

στο κάτω, άλλος ένας.

Μιαν εποχή παλιά γνωριζόμασταν οι γειτόνοι

έχουμε κλειστά πατζούρια τώρα και κουρτίνες τραβηγμένες.

Το ημερολόγιο δείχνει Φθινόπωρο

δε γνωρίζει το παιδί ποια μέρα είναι το Φθινόπωρο

ρωτάει

κι όπως βρέχει έξω, βρέχει στα μάτια του.

Κι αργά τα βράδια η ίδια σκέψη τριγυρίζει στο μυαλό

η ίδια καταιγίδα πάντα στα μάτια…

Ο τίτλος, μιας φίλης. Κλεμμένος.

Κοιμάσαι, κι έχεις έναν πόνο, λες

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Thu, 17 Sep 2009 16:50:00 +0000

Κοιμάσαι, κι έχεις έναν πόνο, λες, στα όνειρα σου.

Γέρνω ανάμεσα σ’ εκείνον και σε σένα.

Γέρνω ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ όσα θυμάσαι.

Έχω χάσει το χαμόγελο μου.

Με συναντώ τα πρωινά του Σαββάτου στην λαϊκή

παιδί μικρό μ’ ένα ποδήλατο που έχουν ξεφουσκώσει τα λάστιχα του.

Μισό το παιγνίδι

και μισώ τις άδειες απο εκείνο σελίδες των καλοκαιρινών ημερολογίων.

Μαθαίνω ξανά την αλφαβήτα

προσπαθώ να κατανοήσω πώς γίνεται

εικοσιτέσσερα γράμματα να με κλείνουν σ’ εν’ άδειο δωμάτιο

να συνθέτουν λέξεις κλειδιά

όπως «Μοναξιά»

που ανοίγουν για να μπεις

αφήνοντας κλειδωμένη την έξοδο.

Παιδί μικρό είμαι

με μια σάκα ριγμένη στον ώμο

δεν έμαθα ακόμα

πόσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις κάποιες λέξεις

πώς δύσκολο είναι να ακούσεις κάποιες άλλες.

Κοιμούμαι, κι έχω έναν πόνο στα όνειρα μου.

Έχω χάσει το χαμόγελο, τις φωτογραφίες που χαμογελώ

τα παιδικά μου παιγνίδια τα έχω χαρίσει.

Κοιμάσαι, κι έχεις έναν πόνο λες στα όνειρα σου.

Ήθελα να ‘μαι ένα παιδί στα ανοιχτά σου χέρια μα

δε θυμούμαι πια πώς να κάνω κάτι τέτοιο.

Πότε όστρια, πότε σιρόκος

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Mon, 14 Sep 2009 15:48:00 +0000

Στον άνεμο αφήνω λόγια που χορεύουν

πότε όστρια, πότε σιρόκος

ζαλίζουν τα σημεία στίξης και τ’ αφήνουν

στα πόδια προτάσεων παλιών

που ξέμαθαν πια να περπατάνε

στα υγρά του φθινοπώρου μάτια μου

να πάρουν μουσική οι λέξεις

από εκείνον τον ήχο τον παράξενο

του βιολιού μέσα απ’ το κύμα

πριν βρουν στην αγκαλιά σου απάγκιο.

Ολημερίς χτένιζα τα μαλλιά σου

ioannis_t@yahoo.gr (Ήχος Πλάγιος. Μόνος...) — Sat, 12 Sep 2009 21:00:00 +0000

Κίτρινα τα χέρια μου από τον πηλό.

Ολημερίς χτένιζα τα μαλλιά σου γυναίκα

με τα δάχτυλα τα πληγιασμένα

και μου ‘γινες στο τέλος της

μιαν άψυχη μορφή

πάνω σε βάθρο πέτρινο

γυμνή

να σε ορέγονται μάτια αδιάκριτα

κι εγώ

να λυσσομανώ στην ψυχή μου

για τον έρωτα

που δε πρόλαβα να σου κάνω απόψε

κάτω απ’ το φεγγάρι…