Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

Τυχαίο ξύπνημα

2012-01-27T17:37:00.000+02:00

Με κρατάς απ’ το χέρι, χρόνια και χρόνια που δεν τόλμησα να ζήσω μου διώχνεις μακριά.

Δε φοβάμαι.

Βυθίζεις το χέρι σου στο στήθος, μεταδίδεις παλμούς στην καρδιά μου.

Τι μπορώ να φοβηθώ;

Κοιμάσαι γλυκά, γαλήνια και αθώα.

Κι εγώ δε φοβάμαι πια.

Είσαι πάντα εδώ, μετάξινη κι αέρινη, σαν από παραμύθι βγαλμένη…

Κοιτάζουμε τα σύγνεφα κάποτε, άλλοτε ένα ουράνιο τόξο σ’ έναν μουσκεμένο ακόμα ουρανό.

Απόψε, κοιτάζουμε την Ανατολή, από ένα ξύπνημα τυχαίο…

Θα γείρουμε πάλι σε λίγο.

Ο ένας μέσα στον άλλον…

Ο ένας στη μυρωδιά του άλλου…

Γιορτινές υποσχέσεις

2011-12-26T22:56:00.000+02:00

Φεύγουν σα πλοία οι παλιές γιορτινές υποσχέσεις
κάτου από αναμμένα φώτα και χαρούμενες μουσικές

κι ας γνώριζες από παιδί τους μύθους
κι ας γνώριζες πως μόνο στους τέσσερις τοίχους της ψυχής σου
εκείνο το βρέφος θα μπορούσε να έχει γεννηθεί…

Της νύχτας τα φώτα

2011-11-19T23:02:00.001+02:00

Άναψα της νύχτας τα φώτα

λάμπες μικρών σπιτιών

πλάι στη θάλασσα που ταξιδεύω
γαλήνεψε ο χρόνος και η αναμονή

γαλήνεψε το κύμα κάτου απ’ το πέλμα

τώρα που ήρθες

κι έπαψε ο χρόνος να κυλά

για ποια αιωνιότητα

μπορούν να μιλούνε πια

εκείνοι που έπαψαν να ζουν ερωτευμένοι;

Οι άνεμοι του καλοκαιριού

2011-08-10T21:47:00.003+03:00

"Οι άνεμοι του καλοκαιριού"

(ποίηση)

στη Νίκη Λύτρα

Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 3 – 4
e-book, ιδιωτική έκδοση

σβήσε το φως, αγάπη μου

από τις τόσες νύχτες που δεν έγραψα
μου έμειναν μονάχα όσες περάσαμε
να σου μιλώ για το φεγγάρι
εκείνο, σα ν’ άκουγε όσα έλεγα
άναβε ένα φως απαλό
κι έλουζε τις λέξεις καθώς ξεπρόβαλαν

κι άφηνες το σώμα σου γυμνό
κάτω απ’ το χάδι των αστεριών
σα βλέμμα άλλο κανένα
να μην έστεκε κάπου απέναντι να το κοιτάξει

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=339#p339

Δρόμοι παλιοί

2011-08-08T22:32:00.002+03:00

"Δρόμοι παλιοί"
(ποίηση)

Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 5 – 8
e-book, ιδιωτική έκδοση

Ύστερα το φιλί έγινε κύκνος λευκός
χάθηκε μέσα στη λίμνη
Το παιδί κοίταξε τον κύκνο
"μα πώς" είπε με απορία
"...εγώ το φιλί θέλησα" κι άρχισε να κλαίει.

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=336#p336

Οι νύχτες με σένα

2011-08-08T22:23:00.002+03:00

"Οι νύχτες με σένα"
(ποίηση)

στη Νίκη Λύτρα

Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 4 – 1
e-book, ιδιωτική έκδοση

Εμμένω τις νύχτες
τις νύχτες με εσένα

τις νύχτες που σε χώρεσαν
κι εκείνες που ξεχείλισες
γεμάτη από εμένα

από εμένα που έγινα εσύ
κι άλλο δε γυρεύω
απ' το να κοιμίζω το φεγγάρι
κάθε βράδυ
πάνω στα στήθη σου

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=337#p337

Aπλές οι λέξεις μας

2011-05-20T13:41:00.002+03:00

Κάθε Κυριακή επιστρέφω γεμάτος από εσένα.
Στα χέρια μου το φιλί σου, και στα χείλη.
Στο κορμί μου το άρωμα σου.
Τα μαλλιά με το χτένισμα των όμορφών σου δακτύλων.
Δικά σου τα δάκρυα στα δικά μου μάτια.
Και οι αποστάσεις το ίδιο μεγάλες πάντοτε
από μια μετάθεση που ολοένα καθυστερεί
κι από ένα τρένο που ολοένα χορεύει…
.
Τόσο απλές οι λέξεις μας.
«Μου λείπεις» ψελλίζεις
«κι έμενα μου λείπεις» ψελλίζω…
.
Κι οι αποχαιρετισμοί μας
σημειώματα μικρά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή
κι άλλα, ριγμένα στην τσάντα δήθεν τυχαία.
.
Σε λίγο θα ξεκινήσω
κι είναι ανίκανο να με κουράσει αυτό το ταξίδι
με πονάει μονάχα που πρέπει να φύγω
κι ένα σφύριγμα τρένου να συνοδέψει το «σ’ αγαπώ»…

Μέρες της άνοιξης

2011-05-01T12:42:00.001+03:00

Οι μέρες της άνοιξης

στόλιζαν το πολύχρωμο γαϊτανάκι τους

πλάι στ’ ανοιχτό μας παράθυρο.

Στάθηκες λίγο εκεί που το φως του ήλιου

έσβηνε το πίσω τοπίο

κι άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο.

Έντυσε το κορμί σου

έφερε μέσα τ’ αρώματα

που έκλεψε απ’ το πολύχρωμο γαϊτανάκι.

Καθώς απομακρυνόσουν

έπεσε στο πάτωμα το ρούχο

σχηματίζοντας μια λίμνη από φως

...................................................κι έρωτα.

Στάθηκα πάνω απ’ τη λίμνη

ανάσανα το άρωμα του κορμιού σου

που φύλαξαν τ’ άλλα αρώματα.

Έκλεισα τα μάτια και καταδύθηκα

όπως καταδύονται οι κορμοράνοι

στη βαθιά θάλασσα.

Κι ήσουν η θάλασσα η βαθιά

το φως το αγνό στη διαύγεια του βυθού

η άμμος, η πέτρα, η ζωή.

Οι νύχτες με σένα

2011-04-20T23:22:00.002+03:00

Κλείνω, ανοίγω τις μέρες με το χαμόγελο σου.

Μέρες από το χρώμα και τον ήχο της φωνής σου

οι μέρες μαζί σου

και οι νύχτες

μικρά καθημερινά ζεστά αγγίγματα.

Κι η θαλπωρή σου

στην τσέπη του πουκαμίσου

να χτυπά

μαζί με την καρδιά μου.

Κλείνω, ανοίγω την ψυχή μου

με τ’ άγγιγμα σου

νυχτολούλουδο καλοκαιριού

που ευωδιάζει.

Κλείνω, ανοίγω τις μέρες με τ’ άρωμα σου.

Κλείνουν τα μάτια

2011-03-24T06:20:00.002+02:00

.................................................................της Νίκης μου

Θέλω για εσένα να μιλήσω

μα λέξη καμία δε σε χωρά

λέξη καμία δε σε ντύνει

κι άλλη ποτέ μου καμία φορά

δεν ένιωσα αδύναμες τις λέξεις

να ντύσουν και να περιγράψουν.

Μια μονάχα μουσική μπορώ να παίζω

εκείνη των χειλιών μου όταν λένε

............................................................«σ’ αγαπώ»

και κλείνουν τα μάτια

καθώς αγγίζουν το όνειρο.

Κόσμος απο άμμο

2011-03-09T11:14:00.000+02:00

Ακούω τις νύχτες που αργοσβήνουν στο απαλό χιόνι

μιλούν για τις όμορφες θάλασσες

τα κύματα τους τρυφερά πως τραγουδούνε το καλοκαίρι

τα όμορφα φιλιά πάνω στην άμμο

που κάνουν από έκσταση τ’ αστέρια να λαμπιρίζουν

κι εκείνα τα μικρά παιδιά στην άκρη του γιαλού

που έχουν έναν κόσμο χτίσει από άμμο

αύριο, που ένα κύμα θα τον ρίξει

εκείνα πάλι με γέλιο και χαρά

απ’ την αρχή θα πάρουν να τον χτίσουν.

Ελάτε μ' ένα ποίημα, 5ος χρόνος, 4η διοργάνωση

2011-02-20T23:15:00.008+02:00

Ελάτε μ’ ένα ποίημα. 21 Μαρτίου 2011, μετά τις 9 το βράδυ. Μια εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με πρωτοβουλία κάποιων blogs.

Βάζουμε στην τσέπη μας το σημειωματάριο με τα ποιήματά μας, ερχόμαστε στο bar16 στη Θεσσαλονίκη (Μεγάλου Αλεξάνδρου και Κανάρη 1, πλατεία Τερψιθέας, Σταυρούπολη, τηλ. 2310 655436), διαλέγουμε το ποτό μας, ακούμε τη μουσική μας και όταν το αποφασίσουμε πλησιάζουμε το μικρόφωνο και διαβάζουμε το έργο μας. Δεν θέλουμε να διαβάσουμε δικό μας αλλά ενός φίλου μας; Μπορούμε να το κάνουμε. Θέλουμε να διαβάσουμε το αγαπημένο μας ποίημα κάποιου ποιητή; Ελεύθερα. Θέλουμε οπωσδήποτε να ακουστεί αυτό που διαλέξαμε αλλά δεν το μπορούμε το μικρόφωνο και τη δημόσια έκθεση; Κανένα πρόβλημα. Οι διοργανωτές βρίσκονται πάντα εκεί και βγάζουν το φίδι από την τρύπα: κάνουν αυτοί τη βρώμικη δουλειά αντί για εμάς. Θέλουμε πολύ να διαβαστεί το ποίημά μας αλλά βρισκόμαστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη εκείνη τη νύχτα; Πανεύκολο. Το στέλνουμε με e-mail σε κάποιον από τους διοργανωτές και εξασφαλίζουμε συμμετοχή.

Μέχρι τώρα (5η χρονιά 4η διοργάνωση) το πράγμα κύλησε καλά.

Υπάρχει όμως κάθε φορά και μια ενότητα προσχεδιασμένη από τους διοργανωτές η οποία
δεν προαναγγέλλεται στα δελτία τύπου και στις ανακοινώσεις μας. Λειτουργεί ως έκπληξη.

Για φέτος τα πράγματα αλλάζουν εν μέρει. Έκπληξη στην έκπληξη. Στην αφίσα, ας πούμε γίνεται αναφορά στον ποιητή στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η βραδιά. Ο ποιητής αυτός είναι ο Μιγκέλ Ερνάτεθ, για τον οποίο η Ισπανία πέρσι γιόρτασε τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, ενώ η Ελλάδα σχεδόν τον αγνοεί.

Το μυστικό μας είναι ο τρόπος που θα γίνει αυτό το αφιέρωμα. Είναι μια πτυχή της εκδήλωσης για την οποία και μόνο αξίζει η παρουσία κάποιου στο bar16.

Βασική ιδέα του αφιερώματος είναι το πόσο ο λόγος (και κυρίως ο ποιητικός λόγος) μπορεί να καθορίσει τη ζωή και τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου (πραγματικού αλλά και λογοτεχνικού ήρωα).

Αυτή η προσήλωση στις λέξεις ενός άλλου είναι και ο λόγος που στήνουμε εδώ στη Θεσσαλονίκη αυτή τη γιορτή.

Ξεκινάμε με χαρά και ενθουσιασμό οι κάτωθι: herinna / Ήχος πλάγιος, μόνος / Μαύρος Γάτος / michalakis / Νοσφεράτος / ο δείμος του πολίτη / το τσαλίμι.

Όποιος θέλει να συνδράμει στην επιτυχία της διοργάνωσης, κάνει link εδώ, αναδημοσιεύει το banner της εκδήλωσης και στέλνει συμμετοχές.

Με εξαίρεση την τρίτη διοργάνωση, κάθε φορά ακολουθεί εκτεταμένο ρεπορτάζ με φωτογραφίες, video και ποιήματα, ώστε να υπάρχει ο απόηχος της εκδήλωσης ως αρχειοθετημένη διαδικτυακή αύρα για να τη γεύεται όποιος θέλει, όποτε θέλει. Οι επισκέψεις στο αρχείο των δύο πρώτων διοργανώσεων επιμένουν πως αυτή η καταγραφή αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διοργάνωσης.

Θα τα ξαναπούμε.

Πλάθω τη μέρα

2011-02-14T17:22:00.001+02:00

Πλάθω τη μέρα

κι έχω στα χέρια τα φορεμένα σου ρούχα

τη χτένα που άφησες επάνω στο κομοδίνο

το ίχνος του προσώπου σου στον καθρέφτη

το άρωμα σου παντού μες στο σπίτι

παντού μες στην ψυχή μου

που απλώνει χέρια να σ’ αγγίξει

και κάθε που σ’ αγγίζει καρδιοχτυπά

έτσι λοιπόν πλάθω τη μέρα

για να χωρέσουμε οι δύο μας κι απόψε

στον όμορφό μας ουρανό

Οι μέρες τούτες

2011-02-07T19:57:00.001+02:00

Οι μέρες τούτες

σκέφτονται για όσα αδυνατώ να σκεφτώ.

Μου φοράνε ένα μάλλινο κασκόλ

μια μπλούζα ζεστή

με ξεπροβοδούν κάθε πρωί για τη δουλειά.

Μετέωρος

αφήνω το ένα χέρι ν’ αγγίξει

το σκοτάδι που απομένει στον ουρανό

με το άλλο το γαλάζιο που δειλά φανερώνεται.

....................................Γεννούν εικόνες όμορφες

πινέλα που χορεύουν

σπέρνοντας χρώματα και μουσικές

μικρές σουσουράδες διαγράφουν κύκλους

στο δρόμο, στ’ αστέρια ανάμεσα

στις εικόνες των παιδικών παραμυθιών

που τελευταία ξυπνούν μαζί μου τα πρωινά.

Οι μέρες τούτες

σα τραγούδι παλιό του έρωτα

με το βάρος του χρόνου που το ωριμάζει

πιο κοντά σου με φέρνουν

βαθιά μέσα σου με οδηγούν.

Απο «Τα γράμματα της Υβόννης»...

2011-01-28T12:28:00.001+02:00

Έπειτα ήρθες εσύ.

Εκείνος ο ζεστός καφές που έπινα, ήταν για να με κάνει να χαμογελάσω, να χαμογελάσω σε εσένα, για εσένα…

… … … … …

Κ’ ήρθες εσύ.

Ήρθες κι έσμιξες το στεγνό μου αύριο με το μουσκεμένο σου σήμερα…

Απόσπασμα από τη νουβέλα

«Τα γράμματα της Υβόννης»

εκδόσεις Δρόμων 2010

Μεθυσμένες μέρες

2011-01-27T12:44:00.001+02:00

Άνοιξαν τα μικρά μου φτερά

τα κλαδιά μου

έρχονται κύματα κύματα πουλιά πολύχρωμα

ακούγονται που τραγουδούν κάπου ανάμεσα

οι μέρες τόσο μεθυσμένες πια απ’ το τραγούδι

κι οι νύχτες νανουρισμένες τρυφερά απ’ το μεθύσι

μ’ ένα πέπλο εμείς στα μάτια

κι ένα χαμόγελο

με χρώμα και γεύση απ’ τ’ απόγευμα

που έφυγε πια

κι άφησε πίσω την ψυχή να ταξιδεύει.

Οι νύχτες με εσένα

2011-01-18T21:32:00.000+02:00

Εμμένω στις νύχτες

τις νύχτες με εσένα

τις νύχτες που σε χώρεσαν

κι εκείνες που ξεχείλισες

γεμάτη από εμένα

από εμένα που έγινα εσύ

κι άλλο δε γυρεύω

απ’ το να κοιμίζω το φεγγάρι

κάθε βράδυ

πάνω στα στήθη σου.

Οι άγιοι των παιδκών μας χρόνων

2011-01-10T20:29:00.001+02:00

στη Νίκη Λ.

Αφήσαμε τα κύματα πίσω από τις καλαμιές

με πόδια γυμνά προχωρήσαμε πάνω στα βράχια

δε μάτωσαν

αναδύουν από τότε ένα απαλό άρωμα τριαντάφυλλου

όπως τα πόδια των αγίων των παιδικών μας χρόνων

στις ιστορίες που μας έλεγε η γιαγιά

σταθήκαμε για λίγο στο κατώφλι κάποιου παλιού βιβλίου

ένας αγέρας απαλός χόρεψε με τις κουρτίνες του σπιτιού

κι έπειτα τις παράτησε

ησύχασαν κι οι σελίδες που γύριζαν

απόμεινε αλαφιασμένο το βιβλίο στο τραπέζι της βεράντας

καλοκαίρι ακόμα κι ο τζίτζικας πλάι του

με το τραγούδι του έκανε κάθε άλλο ήχο να πάψει

κάθουμαι τώρα και κοιτάζω μια παλιά φωτογραφία

κοιμούνται τα παλιά τούτα πρόσωπα

άλλα στο διπλανό δωμάτιο

κι άλλα στην αιωνιότητα

μα το σπίτι ίδιο, πιο αγέρωχο από ποτέ

ντυμένο το αστραφτερό του λευκό

κι έχοντας τον ήλιο να ψήνει

στις βαθιές του λαβωματιές

τον χρόνο…

σε πήρα απ’ το χέρι

τούτο το καλοκαίρι σαν δροσερή σταγόνα ζωής

θα κυλίσει στην ψυχή μας

θέλω να ‘μαστε μαζί καθώς θα πέφτει

να ‘μαστε μαζί καθώς θα μας διαπερνά…

κι εκείνος ο ναύτης

που ελέγχει στην είσοδο τα εισιτήρια

δε θα μάθει ποτέ πως φύγαμε δίχως πληρωμή

πως τούτο το καλοκαίρι

μάθαμε πάνω στα κύματα να περπατάμε

μ’ εκείνα τα πόδια των αγίων

πάνω απ’ την Ύδρα και πάνω απ’ τις Σπέτσες

πάνω απ’ τα νερά του Αιγαίου πελάγους

και πάνω απ’ τις μυστικές πηγές του Πήλιου Όρους

καθώς μια νύχτα

φυλάξαμε τις ψυχές μας

σ’ ένα κογχύλι που έπειτα

το δώσαμε στα χέρια της γοργόνας

και το ακούμπησε πλάι

στους πιο μεγάλους θησαυρούς της θάλασσας

και στων ανέμων το σακί

να μην μπορεί άνθρωπος κανείς να τις αγγίξει.

Τα πλοία του χειμώνα

2011-01-02T18:22:00.003+02:00

Από τα παιδικά μου παραμύθια ως σήμερα

μπερδεύω τους δράκους με τους κακούς

και τους ανέμους με τις λιακάδες…

Στο λιμάνι ξεπροβοδούν τα μεγάλα πλοία

οι μανάδες, οι γυναίκες, οι αδελφές

λίγο πιο πίσω οι ερωμένες

κι απ’ τα μπαλκόνια

έχοντας το κεφάλι στραμμένο

πότε στην ανοιχτή θάλασσα

πότε στα πιο βαθιά τ’ ουρανού

γυναίκες μαυροφορεμένες

κουνώντας ένα μαντίλι λευκό

να εξευμενίσουν τη θάλασσα του Χειμώνα.

Και φεύγουν τα πλοία

κι αλλάζουν οι εικόνες μέσα στα μάτια

τα όνειρα αλλάζουν και τα τραγούδια τα νυχτερινά

στην κουπαστή και στα υγρά αμπάρια

και χορεύουν τα κύματα

τα κατάρτια μαζί τους

οι λέξεις στα χείλη και στα γράμματα τα μουσκεμένα.

Και σαν έρχονται πίσω

δένουν πάλι δυνατά οι καδένες στα ντόκ

και ξεπροβάλουν σ’ εκείνο το τσούρμο των γυναικών

πρόσωπα, με μόνη διαφορά μεταξύ τους

το χρώμα των ματιών

με ίδιο το μπέρδεμα των μαλλιών με τ’ αλάτι

ίδιο το φάγωμα της αρμύρας στο ρούχο

ίδιο το ράγισμα του κορμιού από το κύμα.

…κι εκείνος ο δράκος των παιδικών παραμυθιών

έρχεται πάντα και μου μιλάει

«δεν ήμουν εγώ που έριξα τα κάστρα

τότε, στα οχτώ σου χρόνια

μήτε που βούλιαξα τα πλοία τα πειρατικά σου

λίγο μετά…»

και ποιόν να πιστέψω πια

έχει τόσο βρέξει εδώ

που γίνηκαν θάλασσες οι σκέψεις

και πήραν πάλι μακριά τα καράβια.

Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

2010-11-05T21:15:00.002+02:00

Γίνεται καμιά φορά και τα λόγια και ξεχειλίζουν απ’ το καλάθι της ψυχής, στέκουνται στο ανοιχτό παράθυρο της και κοιτάζουν μακριά.

Άλλοτε, μ’ ένα τόπι παίζουν στην αυλή του σπιτιού κι άλλοτε πάλι ξεχύνονται στις πέρα γειτονιές.

Λόγια που θέλησαν κάποτε να κρυφθούν μα φανερώθηκαν άλλοτε ντυμένα με ρούχα παιδικά κι άλλοτε με πιο ώριμα είναι τα λόγια τούτα.

Λέξεις που ήρθαν για να μετρήσουν τις αντοχές της ψυχής, να ζήσουν τις χαρές μαζί της, τις αγωνίες άλλοτε.

Στέκουμαι απέναντι τους όπως σε βιβλίο που το χαρτί τους ζεσταίνει την φούχτα ή το στήθος όταν πάνω του ακουμπάει.

Προχωρώ μαζί τους πάνω από κάθε γέφυρα και πέρα από κάθε προσευχή.

Αφήνω το ίχνος τους εδώ, παρέα δική σας.

Κάτι σαν υπόσχεση Φθινοπώρου.

Και τι υπόσχεται το Φθινόπωρο;

Εκείνο που πάντοτε γυρεύει η ψυχή…

Σας ευχαριστώ.

Αίθουσα Αναμονής – Εισιτήρια

ISBN: 978 – 960 – 93 – 2244 – 7

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=167#p167

Ήχος Πλάγιος. Μόνος… γραφή δεύτερη

ISBN: 978 – 960 – 92865 – 1 – 0

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=168#p168

Υποσχέσεις του Φθινοπώρου (στη Νίκη)

ISBN: 978 – 960 – 92865 – 0 – 3

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=169#p169

Έρχεσαι...

2010-10-31T20:36:00.001+02:00

Έχω κουρνιάσει στην πρωινή ζέστη του λεωφορείου

νιώθω το τρυφερό

και πάντοτε χαρούμενο σου βλέμμα να μου χαϊδεύει τα μαλλιά

έξω η βροχή μου ξεπλένει τα μάτια

κι έρχεσαι

ντυμένη εκείνο το κόκκινο σου φόρεμα και με στολίζεις

σαν από πάντα να σε πρόσμενα

σαν από πάντα τα μαλλιά μου το άγγιγμα σου να τα τιθάσευε

σαν από πάντα η βροχή να σε περίμενε

να με ξεπλύνει

για να περάσεις στην ψυχή μου…

Χάρτινη κουπαστή

2010-09-21T21:39:00.002+03:00

Κλείνω τα μάτια

το γέλιο σου έρχεται από μακριά και με διαπερνά

αφήνω καραβάκια χάρτινα στη νύχτα για να ταξιδέψουν

ένα φως ανάβει στο βάθος της

θα φτάσουν σώα στο επόμενο πρωινό

κι έπειτα στο επόμενο

και μετά πάλι

ένας αγέρας απαλός θα μου φυσήξει τα μαλλιά

όπως στην γέφυρα τον τιμονιέρη

έτσι

μαζί τους ταξιδεύω κι εγώ

καπετάνιος και ναυτικός

ακουμπισμένος στην χάρτινη κουπαστή τους

Μαγεμένο κογχύλι

2010-09-13T12:22:00.001+03:00

Είναι τα βράδια που βυθίζομαι

στο σώμα του πελάου

κι όπως γυρίζω

ένα κογχύλι φέρνω μαγεμένο

απ’ τη φωνή σου

που έμαθε γλυκά να τραγουδά

και να ονειρεύεται…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Μέρες καλοκαιριού

2010-09-01T09:11:00.001+03:00

Ανθισμένο λουλούδι στα μαλλιά

οι μέρες του καλοκαιριού που ζήσαμε

κ’ οι νύχτες που σμίξαμε

πάνω στο κύμα το ζεστό

κι ονειρευθήκαμε

γλυκό κρασί στα χείλη που μεθάει

και τούτο το φθινόπωρο

στη μέθη πάνω του καλοκαιριού θα ξαποστάσει

και θα αφεθεί

φυλλαράκι στον άνεμο για να μας ταξιδέψει

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παλιό Λιμάνι - Ντάπια - Κουνουπίτσα

2010-08-28T12:28:00.001+03:00

Ο δρόμος ξετυλίγονταν μπροστά μας λουσμένος το πορφυρό φως του απογεύματος.

Καλοκαίρι κι όλα τριγύρω σου ταίριαζαν εκπληκτικά με το ζεστό σου άγγιγμα, τα χρώματα, τα λόγια που έπαψαν από καιρό να είναι υποσχέσεις…

Προχωρήσαμε ως την Ντάπια, η φωνή σου παιγνίδιζε ακλουθώντας την διάθεση σου, χαθήκαμε στα σοκάκια.

Μ’ έπιανες απ’ το χέρι κι εγώ ρουφούσα τα χείλη σου σα γλυκόπιοτο κρασί.

Βγήκαμε στην Κουνουπίτσα, την γαλήνη του απόβραδου διαπερνούσε το καμπανάκι της άμαξας και το χτύπημα των πετάλων πάνω στην πέτρα.

Σταθήκαμε λίγο κι ονειρευθήκαμε πάνω στα κύματα.

- Πόσο μακριά να φθάνουν τα όνειρα σαν ταξιδεύουν καβάλα στα κύματα; -

Επιστρέψαμε στο Παλιό Λιμάνι πότε πιασμένοι χέρι χέρι και πότε αγκαλιασμένοι.

Σ’ εκείνο το μαύρο του ορίζοντα, ανάμεσα από τα σποραδικά φυτεμένα φώτα των απέναντι νησιών άφησα μιαν επιθυμία να φωτίσει τα χρόνια που θα έρθουν.

Το σπίτι εκείνο που λέγαμε και οι δύο, δύο παιδιά, και ταξίδια πολλά, γεμάτα από έρωτα κι αγάπη…

Είναι που καιρό τώρα βαδίζουμε στο μονοπάτι το ίδιο

2010-08-02T17:03:00.002+03:00

Θυμούμαι που κάποτε μετρούσα τα καλοκαίρια με τους αποχαιρετισμούς που πίσω τους άφηναν να συντροφεύουν τον επερχόμενο χειμώνα…

Είναι που καιρό τώρα βαδίζουμε στο μονοπάτι το ίδιο, το χαρούμενο, το φωτεινό…

Τώρα τα καλοκαίρια απέκτησαν μιαν αίγλη μοναδική, απέκτησαν το άρωμα, την αίσθηση του αγγίγματος, τη μορφή σου… …είναι που και οι χειμώνες έχουν τα ίδια ρούχα μ’ εκείνα του καλοκαιριού φορεμένα και λάμπουν κι εκείνοι, κι αγγίζουν όνειρα από χρόνια παιδικά και πλάθουν όνειρα άλλα που με την φρεσκάδα τους κάνουν μαλλιά, ρούχα και ψυχές να κυματίζουν…

Σ’ ευχαριστώ πολύ αγάπη μου!!!

Σβήσε το φώς... (απόσπασμα)

2010-07-08T22:20:00.000+03:00

ήρθαν οι άνεμοι του καλοκαιριού

και κρύφθηκαν στις πιο βαθιές σπηλιές

έλα, αγάπη μου

αγκαλιασμένοι το τραγούδι τους να μεταλάβουμε

κι όσα στα χείλη μας φοβήθηκαν πριν βγουν

και κλείστηκαν στην μοναξιά τους

λέξη τη λέξη θ’ αφεθούν

και θα χορέψουν τούτο τον χορό

έχοντας τα πόδια βουτηγμένα στην άμμο την ζεστή

και στο νερό της θάλασσας το απαλό

κι ο χρόνος όλος φτιαγμένος για τούτο τον χορό

για τούτη την νυχτερινή εξομολόγηση

για το φιλί π’ αποζητούν τα χείλη

που γύρεψε η ψυχή να ξεδιψάσει

Τα γράμματα της Υβόννης (απόσπασμα)

2010-07-02T17:57:00.002+03:00

…

Ήρθες πλάι μου δυο βράδια μετά.

Τυλίχθηκα στις φούχτες των χεριών σου, γυρεύοντας να βρουν ανάσα τα δάκρυα μου, κι ανάσαναν βαθιά, ανάσα δανεική από τα δικά σου στήθη, δροσερή, να προστατεύει τα πέλματα σε δρόμους πυρωμένους.

Ζήτησα να μου πεις πως γράφεται το ελπίζω πάνω στ’ αστέρια, τι χρώμα αποκτά ο ουρανός στα μάτια εκείνου που ελπίζει, τι χρώμα όταν η κούραση έχει γεράσει και ραγίσει τα βήματά σου…

Ένιωσα ναό τη μορφή σου, με κινήσεις αργές άναψα πέντε κεριά.

Στάθηκα με τις γυναίκες.

Μου έλαχε ένα ξύλινο παλιό στασίδι μα δε μ’ ένοιαξε το τρίξιμο του.

Έπεσα στα γόνατα να προσκυνήσω, κι αν είναι για κάτι που το έκανα πιο πολύ, ήταν για το λίγωμα του αγέρα στο προσκεφάλι σου.

Ακόμα και τούτο κατάφερνες, να φθάνει ο άνεμος λιγωμένος από τα δικά σου στα δικά μου στήθη.

Κι έφθανε αφήνοντας κάθε αγωνία να χαθεί, κάθε δισταγμό.

Πήρες να μετράς με το δάχτυλο τ’ αστέρια.

Μου έδειξες που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές.

Οι ευχές μας.

Ένιωσα μία να θέλει να δραπετεύσει από τα χείλη μου, «να τυλίγομαι στου στήθους σου τις λίμνες να ζεσταίνομαι, τα δάκρυα σου με τα στήθη μου ν’ απορροφήσω άλλο να μην πονάς», άκουσες την ψυχή μου να φωνάζει μέσα απ’ τα χείλη που ταξίδευαν στη σιωπή.

Χαμογέλασες.

Μ’ έκρυψες πιο βαθιά στην αγκαλιά σου, τα χείλη μου βαθύτερα.

Αφεθήκαμε σ’ ένα ταξίδι σωμάτων και ψυχών δίχως να γνωρίζουμε ποιος ο οδηγός και ποιος ο οδηγούμενος, μήτε και που μας ένοιαζε.

Μείναμε να λιμνάζουμε ο ένας στον αγιασμένο ιδρώτα του άλλου ώσπου καθρέφτισε πάνω του το πρόσωπο του ο ήλιος.

Μήτε που φάνηκε το πέρασμα της νύχτας στο παίξιμο των ματιών.

…

Σημείωμα δεύτερο

2010-06-14T23:22:00.001+03:00

Alexandre Cabanel (28 September 1823 – 23 January 1889)
The Birth of Venus - 1863
.
Είναι τούτη η εποχή που με αλλάζει
όλα ανθίζουν εντός μου, όλα ομορφαίνουν
κι οι εξομολογήσεις καθημερινές
κι οι στιχουργίες καθημερινές
και τα ονείρατα, και τα ταξίδια...
.
κι όλα τους είσαι εσύ…

Σημείωμα πρώτο

2010-06-07T00:17:00.003+03:00

.Paolo Veronese (Paolo Caliari) (Italian, Venetian, 1528–1588)
Venus & Mars - Oil on canvas
.
Ανοίγω με χαρά τα μάτια, σε λίγο θα σε ξυπνήσω κι έτσι θα αποκτήσει μορφή η μέρα μου, και χρώμα, και άρωμα, όπως όλες οι προηγούμενες μέρες και νύχτες ντύθηκαν κάθε τι δικό σου.

Θα σταθώ λίγο μέσα στο βλέμμα σου, χαμογελάει, και η ψυχή μου γίνεται η γλυκιά του παρέα σε τούτο το χαμόγελο.

Θέλω να σου πω πόσο σ’ αγαπώ.

Αφήνω τα γράμματα με τα χείλη μου στο γυμνό σου σώμα.

Κι είναι τα γράμματα σπόροι μικροί που βλασταίνουν κι ανθίζουν καθώς σ’ αγγίζουν.

Ανθίζω κι εγώ, ανθίζει η ψυχή μου, η καρδιά, τα όνειρά μου…

Το πηγάδι

2010-06-01T19:55:00.005+03:00

Άκουσα την ηχώ μου στο πηγάδι

έφερε πίσω το «σ’ αγαπώ»

μόνο που είχε ντυθεί το άρωμα σου

κ’ είχε το τσιμπιδάκι των μαλλιών

που έχασες προχθές

στο απογευματινό μας το παιγνίδι

πλάι στο πηγάδι

όπως έβγαζα νερό με τον κουβά

κι έριχνα μικρές γουλιές

στο κλείσιμο των μοιρών σου

άνοιγαν σιγά σιγά

κι έτσι ντροπαλά

και γέμιζε χρώματα ο ουρανός.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Τα Γράμματα Της Υβόννης

2010-05-10T17:46:00.009+03:00

Ιωάννης Τσιουράκης
.
Τα Γράμματα Της Υβόννης
(νουβέλα)

.
ISBN: 978-960-694-075-0

.
Εκδόσεις: Δρόμων

(Τηλ. & Fax: 210-26. 17. 648)

Επιμέλεια έκδοσης: Ζώης Μπενάρδος

Πίνακας εξωφύλλου:

Ζαν - Ονόρε Φραγκονάρ «Κορίτσι που διαβάζει», (περ. 1776), ελαιογραφία σε μουσαμά

Η φωτογραφία του συγγραφέα στο εσωτερικό του βιβλίου είναι από την Αναστασία Χριστιανοπούλου

Κείμενο οπισθόφυλλου

Μ’ ένα πλοίο, μ’ ένα τρένο οι αποσκευές να ταξιδεύουν μα στους ηλεκτρονικούς πίνακες αναχωρήσεων στις άκρες των ματιών, πάντοτε ίδιος να μένει ο προορισμός.

Τι μπορούν άραγε κι εκείνα να κρύψουν;

Τι ν’ αποφύγουν;

Από πού να κρατηθούν;

Στην ούγια της ψυχής έχει γράψει με γράμματα μεγάλα τ’ όνομά του ο πόνος, τ’ όνομά σου, κι από το ξέφτισμα της μόνο εκείνη απομένει άθικτη.

Η ούγια με τ’ όνομά σου.

Κι ο ήλιος να βρίσκει στα σκοτεινά το βλέμμα μου να το διαβάζει, να το τρυπάει, να το διαπερνά, ώσπου εκεί να φθάνει που ξημερώνει η αλλιώτικη μέρα...

Με το σκοτεινό το χρώμα του καπνού στα χείλη

2010-05-05T18:51:00.002+03:00

.Jacob Jordaens (19 May 1593 – 18 October 1678)
An Apostle 1623-1625
.
.
…κι εμείς
με την πληγή ως το κόκκαλο να αιμορραγεί
και με το σκοτεινό το χρώμα του καπνού στα χείλη
διψούμε για λίγο ουρανό
λίγη βροχή
να ξεπλυθεί το μαύρο από τα μάτια
από τα χείλη
από τα δάχτυλα
που πρέπει τον κόσμο τον νέο ν’ αγκαλιάσουν…
.
.

Θέλω για επαναστάσεις να γράψω

2010-05-03T02:03:00.003+03:00

William-Adolphe Bouguereau (November 30, 1825 – August 19, 1905)

Jeune Fille se Defendant Contre L'amour 1880

Θέλω για επαναστάσεις να γράψω

μα τα γράμματα σχηματίζουν μονάχα

τη λέξη "σ’ αγαπώ"...

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πατρικό σπίτι

2010-04-17T20:50:00.002+03:00

John Atkinson Grimshaw (6 September 1836 – 13 October 1893)

Autumn Morning

Φέρνω στη μνήμη

τα παιδικά σου γέλια

και τα παιγνίδια του καλοκαιριού

που μου εμπιστεύθηκες πλάι στο κύμα.

Το πέτρινο πατρικό σου σπίτι

το κοριτσίστικο δωμάτιο

το κουζινάκι της αυλής

τον γκρίζο μεγάλο γάτο

τις μπούκλες τις φουντωτές σου.

Καπνίζει πάντα το τζάκι του σπιτιού

όλο χαμόγελα και φωτεινές αγκαλιές

στέκουμαι στην είσοδο της αυλής πριν μπω.

Προσεύχομαι.

Είναι το σπίτι που μεγάλωσες…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παρουσίαση βιβλίου : Γρηγόρης Χαλιακόπουλος «Αγαπώ τη δυσλεξία σου»

2010-04-07T22:46:00.001+03:00

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

ώρα 20:00
IANOΣ Αριστοτέλους 7
.
Παρουσίαση βιβλίου

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος
.
«Αγαπώ τη δυσλεξία σου», εκδόσεις ΑΙΓΕΑΣ.
.
Θα μιλήσουν οι Γεωργία Μπάρου, Πρόεδρος Ομοσπονδίας Συλλόγων δυσλεξίας,

Γεώργιος Τεμεκενίδης, Φιλόλογος-ιστορικός,

Κατερίνα Αθανασίου, δημοσιογράφος-κριτικός λογοτεχνίας.

Συντονίζει ο Κώστας Δ. Μπλιάτκας, δημοσιογράφος-συγγραφέας.
Αποσπάσματα διαβάζει ο Θεόφιλος Γουλτίδης, ηθοποιός.

Τι συνδέει άραγε τον Έρωτα, την Ιστορία και τη Δυσλεξία; Ο συγγραφέας εικονογραφεί τα συναισθήματα, τις σκέψεις και δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα του νου και της καρδιάς. Το βιβλίο μέσα σε ένα μήνα βρίσκεται στην 3η έκδοση και λόγω της θεματολογίας του έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον όχι μόνο των κλασικών αναγνωστών αλλά και όσων ενδιαφέρονται για το επίκαιρο ζήτημα της δυσλεξίας στα σχολεία.

Δωσ' μου μια ελπίδα...

2010-04-03T22:12:00.005+03:00

.Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου 1832 – Αθήνα 1904)

Παιδί

Δώσε μου μόνο ένα βλέμμα παιδικό

από εκείνα που ήλιο κρύβουν κι ελπίδα

και σ’ ένα χέρι απαλό ένα λουλούδι κόκκινο βάλε

ή έναν ώριμο καρπό απ’ τη γη

κι από της θάλασσας τα πλάτη

ένα κύμα αλλιώτικο…

Το τραγούδι των παιδιών

2010-03-25T13:31:00.003+02:00

Έφερε ο άνεμος μια σου εικόνα εδώ

γέμισε χαρά ο τόπος

σα το τραγούδι των παιδιών

όταν χαρίζουνε τη μέρα στο παιγνίδι.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Απομεσήμερα μάτια

2010-03-21T23:05:00.002+02:00

.Young Woman With A Bouquet Of Roses - François Boucher

(b. 1703, Paris, d. 1770, Paris)

Κι αυτά τα μάτια σου τ’ απομεσήμερα

πως με κοιτάζουν τόσο φωτισμένα

όταν θλιμμένος από τραβιέμαι στην γωνιά

κι αφήνουνε ελεύθερα να μ’ αγκαλιάσουν

χιλιάδες χρώματα και μουσικές

και νανουρίζομαι παιδί μικρό στην αγκαλιά σου.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει

2010-03-14T14:39:00.005+02:00

Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει

στην πέτρα επάνω και στη θάλασσα

και στου βουνού τη ρίζα την υγρή

από του ποταμού του χορευτή το γύρισμα

σπίτι ζεστό να υψώνεις

για τη ζωή που ονειρευθήκαμε.

Κι εγώ, ένας μικρούλης ήλιος

τόπι στα πόδια των παιδιών

απ’ την αυγή ως το σούρουπο

γέλια να βγάζω στην αυλή

και να φυτεύω φως και άνθη λουλουδιών

στα μακριά σου τα μαλλιά.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

2010-03-11T13:15:00.003+02:00

. .

Αγαπώ τους μήνες που περνούν

τις υποσχέσεις του Φθινοπώρου

που δεν έφθειρε ο άνεμος

τα παιγνίδια τα παιδικά

τα πεσμένα στο χώμα φύλλα

τα πέδιλα του καλοκαιριού

τα ξεχασμένα στη ντουλάπα

τις σημειώσεις που κιτρίνισε ο ήλιος

τα πινέλα που αφήσαμε στο νέφτι

από το βάψιμο του κάγκελου στο μπαλκόνι

τις φωτογραφίες με τα χαμόγελα

που τόσο πλατιά απλώθηκαν

κι αφέθηκαν να ταξιδέψουν στη μνήμη

τα βότσαλα του βυθού

στο μαρμάρινο πάσο της κουζίνας

τα μάτια σου αγαπώ

που συδαυλίζουν τις φωτιές στα στήθη μου

κι ακούγονται τριγύρω τους τραγούδια καλοκαιρινά

και μελωδίες αστεριών

που δε χαθήκανε στο πρώτο φως της μέρας

κι όταν ξαπλώνω

έρχονται και με σκεπάζουν

με το λαμπερό τους γέμισμα

στου φεγγαριού το σώμα

που αφήνει το φιλιά σου στο κορμί μου

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Aνθάκια μυγδαλιάς

2010-03-03T21:53:00.009+02:00

Έτσι όπως παίρνει τα δάκρυα ο άνεμος καμιά φορά

από τα μάτια στο χώμα

έτσι τ’ ανθάκια τα μικρά της μυγδαλιάς

αφήνει στα μαλλιά σου

στολίδια μικρά με το πρώτο της μέρας χρώμα.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παλιά γραφή

2010-02-25T06:06:00.005+02:00

Σε μια παλιά γραφή, οι λέξεις

«δε θα ‘ρθει», λέγανε στους περαστικούς

και να που τώρα

φανερώνεσαι πριν το φως του ήλιου

και ξημερώνεις την ψυχή μου.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Ρώγα σταφυλιού

2010-02-22T21:40:00.003+02:00

Στέκει ολόρθη η ρώγα

σταφυλιού θαρρείς

για να την τραγανίσω

σε μια στιγμή αιωνιότητας…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Απο τα Λουτρά των Ψιθύρων ως την αδερφή του Μεγαλέξανδρου...

2010-02-15T11:25:00.008+02:00

Ο ποταμός Έβρος άγγιξε τα όρια κινδύνου, από βραδύς ανατίναξαν τα αναχώματα η κατάσταση όμως παρέμεινε κρίσιμη, έτσι η απόφαση της επιστροφής υπήρξε ομόφωνη.

Ξεκινήσαμε με το πρώτο φως, μαζέψαμε συμπράγκαλα, αποχαιρετίσαμε αδέλφια, παππούδες και θείους, κι αφήσαμε τις ρόδες του αυτοκινήτου να μετρήσουν τα χιλιόμετρα της επιστροφής.

Ο κάμπος μέχρι και την πόλη της Αλεξανδρούπολης γίνηκε ένα με τον ποταμό, μια λιμνοθάλασσα που σε τρομάζει σα βλέπεις να μπαίνει στα σπίτια που εκκενώθηκαν βάζοντας δύο ρούχα σε μια βαλίτσα, πέντε βιβλία και μια προσευχή στην τσέπη την μέσα τους πανωφοριού, ν’ ακουμπάει με τον χτύπο της καρδιάς, πιο ψηλά να φθάνει, μήπως κι αγγίξει τον Θεό...

Μετρώντας, πότε τις σταγόνες της βροχής και πότε τους αμανέδες του ραδιοφώνου βγήκαμε στην Κομοτηνή.

Στέκει ταπεινή, κάτου από τη χιονισμένη οροσειρά της Ροδόπης τούτη την εποχή, προσμένοντας το απογευματινό χτύπημα της καμπάνας να σμίξει με τη φωνή του Μουεζίνη, μετρώντας τα βήματα των ταξιδευτών από την Αγία Πέτρα κι από μεγάλο λιμάνι της Συμβουλεύουσας, καθώς τη βγάζει από τον μεσημεριανό της ύπνο το «αλτ τι ‘συ» των στρατιωτών…

Στέκουμαι στο κάστρο κι ακούω τον θρήνο της Ελένης για το γιό που έχασε από τον ήχο του σπαθιού του Γαζή και της Sabriye που αποχαιρέτησε από τον ίδιο ήχο τον δικό της γιό.

Δάκρυα που σμίγουν ποτίζοντας τις εκτάσεις με τον καπνό και το βαμβάκι που γέρνουν από τον άνεμο και λικνίζονται από το τραγούδι του Λίσσου ποταμού.

Έζησα δύο χρόνια εδώ.

Έμαθα να σιγοτραγουδώ μα πιο πολύ ν’ ακούω εκείνο τον ρυθμό τον αργό, τον μεθυστικό της Ανατολής, εκείνης της Ανατολής που δεν έμαθα να μισώ καθώς αγνάντευα, παιδί ακόμα μικρό, το χωριό μας στον απέναντι κάμπο.

Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε, κι όλα είναι εδώ, ζωντανά.

Το χρώμα, το άρωμα, η γεύση, οι άνθρωποι…

Ένα μωσαϊκό αναμνήσεων σε συντρόφευσε στο ταξίδι μου τούτο από την αδερφή του Μεγαλέξανδρου ως τα «Λουτρά των Ψιθύρων» και πίσω…

Μοτοσακό

2010-02-06T22:17:00.004+02:00

Είχες το μοτοσακό

στηριγμένο στον τοίχο της αυλής

πάει τώρα η αυλή

πάει ο τοίχος

μόνο οι ροδιές απέμειναν

ίχνη στο τσιμέντο επάνω

να με συνθλίβουν

κάθε που στέκουμαι στην πόρτα

και τ’ αντικρίζω.

απο το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Ήχος Πλάγιος. Μόνος... δεύτερη γραφή

Παλιά αίγλη

2010-02-03T19:06:00.006+02:00

Πριν ξημερώσει κατηφορίζεις

απ’ το κόκκινο του ουρανού φεγγάρι

βαστώντας τα όνειρά μου

απαλά

συντροφευμένα από εσένα

χαμογελαστά

κι απ’ το απέναντι παράθυρο

κοιτάζουν τα περασμένα χρόνια

τα λυπημένα

καθώς το παιδί

με χρώματα αχνά ζωγραφίζει

την αίσθηση τους

σε χαρτί λεπτό

φθείροντας έτσι την παλιά τους αίγλη.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Eυχές

2010-01-28T21:53:00.002+02:00

Γίνονται οι ευχές σου

δάκρυα βροχής μέσα στη νύχτα

λουλούδια κόκκινα κι αρώματα

υγρά φιλιά πάνω στα στήθη

που σε γυρεύουν…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος «Αγαπώ τη δυσλεξία σου»

2010-01-24T15:50:00.005+02:00

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

«Αγαπώ τη δυσλεξία σου»

Εκδόσεις Αιγέας 2009

Τιμή: 10 €

Διαστάσεις: 14x21

Σελίδες: 153

Αρώματα από μνήμες και στη μέση το Αιγαίο. Αγάπες, Έρωτες, που ξοδεύτηκαν στου Χρόνου το Παζάρι. Ο Άγγελος, η Ελβίρα, ο Μανούσος, η Αϊσέ και μία χούφτα όνειρα βαπτισμένα στους αφρούς των κυμάτων.

Αθήνα, Χίος, Τσεσμές, ένα τσιγάρο δρόμος η ζωή και οι καρδιές... δυο δάκρυα και κάτι. Τις νύχτες ο θαλασσινός αγέρας φέρνει φωνές, λόγια πρωτάκουστα, και μουσικές απ' τα παλιά. Κι αρχίζουν οι ψυχές να ξεπορτίζουν, αναζητώντας απαντήσεις σε ερωτήματα που κρύβονται στη Λήθη: «Πώς ορίζεται ο απέναντι;» «Στα πόσα μίλια βγαίνουν λαθραίες οι πεθυμιές;» «Πού αρχίζουν άραγε, οι φράχτες με τα σύνορα του Πόθου;»

Είναι περίεργα τα βράδια στο Αιγαίο. Στιγμές στιγμές, μπερδεύεσαι αν σου μιλάνε προτομές ή ζωντανοί. Ακούς ψιθύρους απ' το στόμα του Κοραή, τον πόνο απ' τα χείλη του Αγγουλέ, χαχανητά απ’ του Σουρή τις αιχμηρές διαμαρτυρίες. Κι άλλοτε φθάνουν στ’ αυτιά σου οι λυγμοί της Αϊσέ και το φτερούγισμα των γλάρων που ονειρεύτηκαν ελεύθεροι να ζούνε...

Ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος γεννήθηκε στα Φιλιατρά το 1958 και είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος. Κατά τα έτη 1994-1995 εξέδιδε την εφημερίδα «Αίσθηση Λόγου και Τέχνης», μέσα από την οποία προβλήθηκαν σπουδαίοι άνθρωποι της Επιστήμης, των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Συνεργάστηκε δημοσιογραφικά με τις εφημερίδες «Καθημερινή της Κυριακής», «Νίκη», «Επενδυτής του Σαββάτου», «Real News» και τα περιοδικά «Ταχυδρόμος», «Επειδή», «Πανόραμα», «Μομέντο», «Homme» και «Εικόνες». Το 1997 πρωτοδημοσίευσε στον τύπο, τα Αρχεία του Δρομοκαΐτειου, της προ και μετά κατοχικής περιόδου, για όλους τους σπουδαίους ανθρώπους που έζησαν μέσα στο Ψυχιατρείο, όπως ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Ρώμος Φιλύρας, ο Νικόλαος Δραγούμης και πολλοί άλλοι. Το παραμύθι του «Το Δάκρυ του Μουτζούρη», επιλέχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας στον Κατάλογο των Προτεινόμενων Βιβλίων του έτους 2009 για τα Δημοτικά Σχολεία. Έχει γράψει θεατρικά έργα και έμμετρες διασκευές, ενώ αρκετοί συνθέτες έχουν μελοποιήσει στίχους του. Σήμερα, εξακολουθεί να συνεργάζεται με έντυπα του Κέντρου και της Περιφέρειας στο ελεύθερο ρεπορτάζ και αρθρογραφεί με κύρια θεματολογία του την κοινωνία και τον άνθρωπο.

Παράλληλα ακούμε το τραγούδι «Το βαλς της βροχής» από τη Νίκη Φραγκούλη, σε στίχους του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου και μουσική του Στέφανου Κοντόπουλου.

Δίσκος: Κάθε που βραδιάζει

Οι παλμοί που με διαπερνούν

2010-01-23T18:44:00.002+02:00

Πλάι σου κουρνιάζω

νεογέννητος καθώς είμαι

βάζω το χέρι επάνω στην κοιλιά σου

νιώθω τους παλμούς να με διαπερνούν

γίνονται και δικοί μου οι παλμοί

γίνονται και δικοί μου οι λυγμοί

καθώς νυχτώνει

και σκοτεινιάζουν οι γωνιές μες στο σπίτι…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πώς να εξηγήσω τη φυγή

2010-01-19T23:00:00.001+02:00

τώρα

πώς να εξηγήσω τη φυγή

που πρέπει απόψε να τελέσω

πώς να σταθώ

κάτω απ’ τα βλέφαρα τα δακρυσμένα

τα δικά σου

και τα δικά μου

πως να σωπάσω τη φωνή

που μου φωνάζει «Μη»;

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα

2009-12-25T10:13:00.001+02:00

Πεντακόσια είκοσι χιλιόμετρα για το χωριό κι έπειτα από τα πρώτα, το πολύ, εκατό, ύπνος βαθύς στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, κι ενώ το ραδιόφωνο παίζει τραγούδια των ημερών και κάλαντα από τη Θράκη (στην οποία και πηγαίναμε) ως την Ήπειρο και την Κρήτη, έκανα ήδη τα πρώτα μου ταξίδια στα όνειρα κουρασμένος καθώς ήμουν απ’ το σεργιάνι στις γειτονιές της πόλης.

Ο δρόμος ακόμα παλιός, μέσα από χωριά με εκκλησίες και μιναρέδες, πολύστροφος, όμορφος μα κουραστικός στις πολλές του επαναλήψεις.

Φθάναμε πάντοτε νωρίς το απόγευμα, που πάει να πει, επίσκεψη στα γειτονικά συγγενικά σπίτια για κάλαντα.

Στη μασίνα – έτσι την έλεγαν στο χωριό την ξυλόσομπα – σιγόβραζε φασολάδα με καυτερή πιπεριά και λουκάνικο χειροποίητο με πράσο.

Οι αγκαλιές πιο ζεστές από τη φλόγα της φωτιάς, η γιαγιά με τα κεντίδια της κι ο παππούς στο τάϊσμα των κατσικιών στην αυλή.

Μέρες συνήθως χιονισμένες με παιγνίδι πολύ και τις μύτες να τρέχουν από τον ιδρώτα και το κρύο…

Πέρασαν χρόνια από την τελευταία φορά.

Τα χιόνια δε φθάνουν συχνά στην αυλή του σπιτιού μα κι αν έρθουν θα ‘ναι για λίγο.

Οι άνθρωποι πήραν σιγά σιγά να φεύγουν.

Τα Χριστούγεννα τα πιο πολλά πια με βρίσκουν στη δουλειά, πότε παραμονή, πότε ανήμερα.

Μόνο που τελευταία κάτι αλλάζει.

Κάτι ομορφαίνει την κάθε στιγμή.

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα λοιπόν, και τα αισθήματα τα πιο όμορφα έχουν ριζώσει επάνω στα στήθη μου και τα χέρια στις φούχτες τους ζεσταίνουν μια καρδιά τρυφερή που κούρνιασε καιρό τώρα μέσα τους.

Κι έχουν τόσα χρώματα όμορφα ντυμένα στο κορμί τους, τόσες νότες χαρούμενες που νιώθω πως άλλα όμοια δεν έζησα.

Κ’ είναι όλα εδώ.

Η αρμύρα της θάλασσας, το γλυκό των ποταμών, του ήλιου το φωτεινό και το σκοτάδι το απαλό μιας νύχτας που άρχισε μόλις να γδύνεται πίσω απ’ τις σκιές των δέντρων στο παράθυρο απ’ έξω και των επίπλων, που πια δε στέκουν σκονισμένα σε κανενός παραμυθιού τις σελίδες.

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα κι ένα μικρούλι έλκηθρο είναι σταματημένο στη χιονισμένη μου σκεπή περιμένοντας να πετάξει στον ένα του και μοναδικό προορισμό να προσφέρει σκέψεις όμορφες, αγωνίες κι όνειρα.

Κ’ είναι όλα τους εδώ, ντυμένα την στολή τους την αγιοβασιλιάτικη και το πιο όμορφο χαμόγελο τους.

Έχουν και μια τρομπέτα στα χέρια και ξεσηκώνουν κάθε τι μέσα μου.

«Σμύρνα, λιβάνι και χρυσό» κάθε τι απόψε σαν ένα χέρι να άγιασε την κάθε στιγμή της μέρας αυτής κι όχι μόνο αυτής…

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι!!!

Είναι που κάθε βράδυ

2009-12-18T00:00:00.002+02:00

Είναι που κάθε βράδυ

προσκυνώ το ναό της ψυχής σου

κι αποτάσσω από μέσα μου την αμαρτία.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Λιποτάκτης θα γίνω

2009-12-15T20:05:00.001+02:00

Στην πολιτεία ξημερώνει σιγά σιγά κι εγώ ετοιμάζομαι για τη δουλειά.

Μ’ απόψε λέω να δραπετεύσω, να σηκώσω πανιά και να ‘ρθω να σε βρω.

Αδικαιολογήτως απών θα γράψουν στις αναφορές.

Λιποτάκτης θα γίνω.

Λιποτάκτης για τη δική σου αγάπη.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι...

2009-12-13T13:55:00.001+02:00

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι, μέσα σε τοσοδούλα δαχτυλήθρα χώρεσες το δάχτυλο και κέντησες χρυσές κλωστές σε πανί λευκό.

Κοιμούμαι ως αργά τα πρωινά.

Στο κομοδίνο πλάι μου έχω μια μικρή σου φωτογραφία, μια καρδιά, αρκουδάκι ξαπλωμένο και κλειδιά ενός σπιτιού που με περιμένει.

Απόγευμα επιστρέφεις, η δουλειά δύσκολη, το ταξίδι μεγάλο.

Στέκουμαι στην είσοδο του σταθμού και σε περιμένω.

Δε θέλω μόνη σου να επιστρέφεις.

Κάποτε όμως δεν το μπορώ, λείπω στη δουλειά.

Η σκέψη μου πάντα εκεί.

Στέκεσαι πλάι στον παππούλη με τα λαχεία.

Το φόρεμα σου εφηβικό, έτσι και η ψυχή σου.

Περιμένεις το λεωφορείο.

Τέσσερεις στάσεις και θα κατέβεις.

Δεν ακούς τις συζητήσεις τριγύρω, από τ’ ακουστικά σου βγαίνει μι’ απαλή μελωδία, σ’ αγκαλιάζει.

Χαμογελάς, σιγοντάρεις τον καλλιτέχνη, κάποτε μελαγχολείς.

Προχωράς χορευτά, μοιάζεις με νεράιδα που γλιστρά στα νερά λίμνης που βούτηξε μέσα της ο απογευματινός ήλιος.

Δε σου το πα ποτέ.

Είχες προπορευθεί κάποια στιγμή που κατεβήκαμε στο σταθμό.

Κατάλαβες πως έμεινα πίσω.

Έστρεψες το κεφάλι.

Χαμογέλασες.

Μου ταίριαξες τότε τη μορφή σου μ’ εκείνες των νεραϊδών, και δεν ήταν γι’ αυτό, μα από τότε κάθε που σε κοιτάζω μου μοιάζεις νεράιδα.

Έχεις την τσάντα περασμένη στον ώμο.

Κοντοστέκεσαι, για λίγο ψάχνεις τα κλειδιά.

Τα βρίσκεις.

Ξεκλειδώνεις την είσοδο, κλειδώνεις εκ νέου, έπειτα το ίδιο στη φωλιά σου.

Στη φωλιά μας.

Κάτι άνετο φοράς, κάτι απλό και κάθεσαι στο κρεβάτι.

Με παίρνεις στο τηλέφωνο, μα εγώ, έχω όλη τούτη τη σκηνή δει κι ας μας χωρίζουν χιλιόμετρα.

Μιλούμε.

Λίγο ή πολύ δεν ξέρω να πω, νιώθω πάντοτε πως είναι λίγο, πολύ λίγο.

Ξαπλώνω και σου γράφω.

Μοιάζουν να μην έχουν τέλος οι λέξεις κι απόψε.

Θα κοιμηθώ και θα χω τυλιγμένο το μαξιλάρι στην αγκαλιά μου.

Έχει το άγγιγμα σου.

Την ανάσα.

Το άρωμα…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Διψασμένα για το φιλί χείλη

2009-12-10T18:56:00.003+02:00

Τούτη η βροχή, κυλάει πάνω στα διψασμένα για το φιλί σου χείλη μου.

Νιώθω τις αποστάσεις να μικραίνουν, πιο κοντά να έρχονται οι σκέψεις και τα όνειρά μου εκεί, μαξιλάρι στα δικά σου.

Ξυπνάς με μικρά γουργουρητά, βγαίνουν έπειτα χαμογελαστές οι λέξεις, χαρούμενα βλέμματα μου αφήνεις κι εγώ τ’ απορροφώ.

Τοσοδούλι σφουγγαράκι γίνομαι ν’ απορροφώ του κορμιού σου το άρωμα, την κίνηση, την δίψα.

Διψούμε και οι δύο.

Ο ένας για τον άλλο.

Ο ένας τη δίψα του άλλου να ξεδιψάσει…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Ο έρωτας που τριγυρνά

2009-12-03T23:51:00.003+02:00

«Είναι ο έρωτας που τριγυρνά

πάνω στα χείλη τα διψασμένα»

μου λες

κ’ είναι η χώρα η μακρινή

που γύρεψα κάποτε να ταξιδέψω

που στρώνεται

χαλί παχύ

κάτω απ’ τα πόδια μου τα κουρασμένα...

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Τα μονοπάτια του φεγγαριού

2009-12-03T23:29:00.001+02:00

Φωνάζει τ’ όνομα σου απόψε το φεγγάρι

στα μονοπάτια του τα φωτισμένα

και στις κρυφές του τις στοές.

Κι έχουν οι άνθρωποι σωπάσει στους δρόμους

έπαψαν οι κόρνες να μονολογούν το πένθιμο τους παραμύθι

ένα λευκό πουλί μονάχα

σα περιστέρι πουλί

αφήνει κάτου απ’ τα φτερά του

σκόνη χρυσή καθώς πετάει

όπως τα λόγια μου

που χαμογελούν

καθώς για εσένα μιλούνε.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Τα φεγγάρια πάνου απ’ την Κερύνεια

2009-11-30T06:34:00.002+02:00

στον ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινο

Στενάζουν τα φεγγάρια πάνου απ’ την Κερύνεια

γλύφουν με δάκρυα μαρμαρωμένα δρόμους

π’ ανασκαλίζουνε τα περασμένα ίχνη μας.

Ώρες αυγινές

κατηφορίζουν απ’ τη Γλυκιώτισσα οι μνήμες

παιδιά μικρά

μ’ ένα πιθκιάβλι στα χέρια κάποτε

μ’ ένα κουπί κι ένα πανί φουσκωμένο για το «Νησί».

Γυρεύω τις νύχτες τα βήματα μας.

Στο χέρι το σκοινί της καμπάνας να νιώσω

που μονάζει στη σιωπή της.

απο το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Ήχος Πλάγιος. Μόνος... δεύτερη γραφή

Είναι ένα μέρος κρυφό

2009-11-26T23:44:00.002+02:00

Η μικρή μας πόλη ντύνεται σιγά σιγά τα γιορτινά της κι εμείς, χέρι χέρι πιασμένοι διασχίζουμε την παραλιακή.

Μακεδονία Παλλάς, Λευκός Πύργος, Αριστοτέλους, Λαδάδικα.

Στις βιτρίνες κοιτάζω το πρόσωπο σου.

Ήλιος του Μεσονυχτίου, κι όλα γύρω σου λάμπουν.

Η λάμψη αυτή αγγίζει κι εμένα.

Με ζεσταίνει.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα…

Κι αλήθεια πώς να μετρήσω την φετινή μου ευτυχία;

Επιστρέφουμε αγκαλιασμένοι.

Στο δωμάτιο, εκτός από γλυκά, θα μοιραστούμε αγκαλιές, φιλιά κι όνειρα.

Θυμάσαι που βγάζουν όλα τούτα τα μικρά βαρκάκια;

Είναι ένα μέρος κρυφό.

Αν κλείσεις τα μάτια την είσοδο του θα δεις, αν τ’ ανοίξεις εκείνο θα χαθεί.

Μένουμε με τα μάτια κλειστά.

Αγγίζουμε στα τυφλά ο ένας τον άλλον.

Σκιρτούν αλλιώτικα τα σώματα, οι ψυχές.

Κι εκείνο το πολύχρωμο Καρουζέλ πίσω από τα μάτια τα κλειστά μας έχει παιδιά γεμίσει και μουσικές…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Έμαθα πια μαζί σου να ξημερώνω

2009-11-23T22:00:00.001+02:00

Βλέπω τα χέρια σου, τα κεράκια της ζωής μου ένα ένα ν’ ανάβουν, για τούτο έπαψα να κυνηγάω φαντάσματα τις νύχτες.

Έμαθα πια μαζί σου να ξημερώνω, πότε στη σκέψη γερμένος, πότε στο σώμα.

Κατεβαίνω αμέριμνος στα λιμανάκια των ματιών σου έχοντας ένα τραγούδι ανάλαφρο να παίζει στα χείλη.

Μαθαίνω ξανά να μιλώ, να χαμογελώ, να κυλιέμαι στην ευτυχία…

Δημήτρης Βαρβαρήγος – "Ό,τι αγαπήσαμε πίσω έμεινε"

2009-11-19T00:00:00.001+02:00

Οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ

και ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση

του βιβλίου του με τίτλο:

Πίνοντας κόκκινο κρασί κι ακούγοντας

μέσα από τη μουσική τη φωνή της Γεωργίας Ζώη

να δραματοποιεί κείμενα από το βιβλίο.

Για τον Δημήτρη Βαρβαρήγο και το βιβλίο του

θα μιλήσουν η συγγραφέας Ελένη Στασινού

και η ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Λυδία Λάβδα

Αποσπάσματα από το βιβλίο

θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Ζώη.

Mουσική τρία βιολιά και πιάνο

από το συγκρότημα Grescendo

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε

στα τηλέφωνα: 210 2693800 - 4

Ό,τι αγαπήσαμε

πίσω έμεινε

στον AΓKYPA Πολυχώρο

Σόλωνος 124 & Eμμ. Mπενάκη,

Αθήνα.

τη Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009, στις 7.00 μ.μ.

.
Μια ιστορία τρυφερή όμοια με όλες αυτές που χαρίστηκαν στο όνομα της πίστης στον άνθρωπο και στον έρωτα. Για όλους αυτούς που συνάντησαν αισθήσεις αλήθειας.

ιαβάζοντας ο αναγνώστης αυτό το βιβλίο, θα βρει μέσα στις σελίδες του κομμάτια από τη ζωή του, το σώμα του, τον εαυτό του, την ψυχή του, τη σιωπή του την ίδια.

από το οπισθόφυλλο

Όλα αρχίζουν στη Φλωρεντία, κοντά στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά την απελευθέρωση της Ιταλίας από τους Αυστριακούς.

Δυο νέοι μια αγάπη. Δυο ζωές που γίνονται μία και διεκδικούν ένα κομμάτι στον παράδεισο.
Η Μαρία Ρόζα και ο Σαλιβέρειος, αγωνίζονται να επιβιώσουν ανάμεσα σ ‘ένα εχθρικό περιβάλλον και στην αναστάτωση του έρωτα.

Βυθίζονται στις προσωπικές τους περιπέτειες και ζουν στιγμές ζωής αιώνιας.

Αγάπη χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς διαπραγμάτευση.

Οι οιωνοί της μοίρας όμως είχαν φροντίσει να βιώσουν μ’ ένα τόνο λύπης την πίστη και την περηφάνια μέσα στο τρόμο της ματαιότητας.

Μια απέλπιδα φυγή με τη λαχτάρα κάποιας ευτυχίας σε μια ζωή γεμάτη όμορφα όνειρα.

Μια συγκλονιστική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας.

Μια σπαρακτική αφήγηση για τη ζωή την ελευθερία, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων που τη βίωσαν ως πρωταγωνιστές της.

Λίγα λόγια για την πλοκή του έργου

Ο δυνατός έρωτας της Μαρίας Ρόζας και του Σαλιβέρειου Μοντανάρη βρίσκει εμπόδιο στον πατέρα της. Η κοινωνική του τάξη του πλούσιου Καλτσέτη απαγορεύει να παντρευτεί η κόρη του έναν κατώτερο της.

Ο έρωτας τους όμως καρπίζει στα σπλάχνα της και για να μην μαρτυρήσει το μυστικό με πρακτικά μέσα μόνη της ρίχνει το μωρό αλλά αιμορραγεί επικίνδυνα. Η Φραντζέσκα, η οικονόμος κρυφά απ’ όλους τη μεταφέρει στο Νοσοκομείο των Αθώων.

Μέρες αργότερα, ο Σαλιβέρειος με τη βοήθεια των φίλων του Βερονέζε και της Σίβυλλα κλέβει την αγαπημένη του και φεύγουν από την Ιταλία. Η ψυχικά άρρωστη μητέρα της Μαρίας Ρόζας για να καθυστερήσει την αναζήτηση τους από τον Καλτσέτη βάζει μέσα στη φόδρα του φορέματός της βαριά ασημικά και πέφτει στα παγωμένα νερά του Άρνο ποταμού και δίνει την ευκαιρία στην κόρη της να φύγει.

Το νέο και δύσκολο ξεκίνημα της ζωής τους αρχίζει στη Ζάκυνθο την εποχή της συνένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ο Σαλιβέρειος νέος και αψύς, βοηθάει τον αγώνα των Ζακυνθινών. Αποκτούν αρκετούς φίλους, αλλά η κλειστή κοινωνία δεν τους αποδέχεται καθώς είναι καθολικοί και ανύπανδροι.

Στην Παναγιά των Αγγέλων, με μια τελετή βαφτίζονται και παντρεύονται. Αποκτούν το πρώτο παιδί τον Γιάννη, τον κατοπινό πειρατή Ντίνο Σαρακηνό. Ένας φθισικός που ερωτεύεται μυστικά τη Μαρία Ρόζα και λίγο πριν πεθάνει τους προσφέρει το σπίτι του. Τα όνειρα τους βρίσκουν εστία να μεγαλώσουν μέσα στα δύσκολα πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα.

Που αρχίζει το ταξίδι και που τελειώνει η φαντασία;

Που αρχίζει η πραγματικότητα και που το παραμύθι;

Ποιος ορίζει το παιχνίδι και που τελειώνει ζωή;

Ελένη Νανοπούλου - "Ολόγραμμα"

2009-11-15T10:47:00.011+02:00

Παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής με τίτλο "Ολόγραμμα" της Ελένης Νανοπούλου, με την υποστήριξη της "Τεχνόπολις" του Δήμου Αθηναίων.
.
Με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, η εκδήλωση επιχειρεί τη δραματοποίηση της ποίησης, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας της δημιουργού να φτάσει ο ποιητικός λόγος στο κοινό, μέσω θεατρικού δρώμενου, κίνησης, εικόνας και μελοποίησης. Σε αυτή τη προσπάθεια η γραφή παίρνει σάρκα, οστά και φωνή, μέσω της θεατρικής ομάδας "3ος όροφος", που αποτελείται από έφηβους, στα χείλη των οποίων οι λέξεις γίνονται πιο οικείες, αποκτούν διάσταση στο χώρο και εικονοποιούν την δράση τους. Τον ποιητικό λόγο δραματοποιεί η σκηνοθέτης Ελένη Γεωργίου, ενώ η μελοποίηση στίχων, τόσο κατά την εισαγωγή, όσο και κατά το θεατρικό δρώμενο ανήκει στο Γιάννη Νανόπουλο.
.
.
Το "Ολόγραμμα" που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή, που αποτελεί ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής. Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές.
.

Επικοινωνία: 210 3461589
Τόπος: "Τεχνόπολις", Αίθουσα "Άγγελος Σικελιανός"
Διεύθυνση: Πειραιώς 100, Γκάζι

Ώρα έναρξης: 20:30
.
Είσοδος ελεύθερη

Ζαχαρωτές καληνύχτες...

2009-11-11T17:55:00.003+02:00

(της Νίκης)

Περασμένες μία, από την άλλη άκρη της γραμμής η φωνή σου κυλάει γλυκά μέσα μου.

- Συγγνώμη που σε ξυπνάω, έχει τρέξιμο πολύ η νύχτα, αγάπη μου, μa δεν άντεχα να μην σου πω καληνύχτα.

- Ήθελα πολύ να σε ακούσω, καλά έκανες.

- Έχω πολύ κουραστεί.

- Το νιώθω στην φωνή σου.

- Να ξαπλώσω θέλω λίγο.

- Να ξαπλώσεις, Ροδάκινο μου, να ονειρευθείς.

- Θα σ’ ονειρευθώ.

- Κι εγώ θα σ’ ονειρευθώ. Να ξημερώνεις όμορφα, αγάπη μου.

- Έτσι κι εσύ να ξημερώνεις. Σ’ αγαπάω…

- Ως το τέλος της ζωής μου…

Κι έπειτα βυθίζομαι σ’ έναν ύπνο γλυκύτερο και πιο γαλήνιο από πριν…

Ελένη Νανοπούλου - "Ολόγραμμα"

2009-10-25T21:49:00.007+02:00

Ολόγραμμα

κάθε βράδυ γυρίζοντας

θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες

να μην κλαίν

που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου

και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου

***

Γέρμα

ΙΙ

τα χέρια μας τα χέρια μας

μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά

κι ερημιές να σβήνουν

κει που οι όρμοι των χειλιών

αγκυροβόλι πιάνουν

μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου

μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας

***

Τα λινά

Πήρε αργά η ώρα

Ο έρωτας εδόθηκε στους ευτυχείς

πλαγιάζουν οι φωνές τα πρόσωπα

διαθέσιμα μέχρι τα κόκκαλα ποτάμια στάζουν φιλιά

ίσαμε το μεδούλι σκίζεται η ψυχή

ΙΙΙ

ας λεν οι άλλοι

το κρύο τους το κουβαλούν αιώνες

με φόβο πλαγιάζουνε τις αγκαλιές

κι εκείνες ψάχνουν σε παράθυρα

μια κατακόκκινη πανσέληνο

ν’ ακούσει απευθείας

το πως φοβάται ο ύπνος

***

Εσπερινός

δεν μπορώ να δω

είναι μεγαλείο τούτη η ώρα

του εσπερινού

άναψε ένα λιβάνι πρόσχημα

αμαρτωλό τ’ αηδόνι

που σε φίλησε
.

.
II

θεέ μας

μας έψαχνες

με τον κανόνα και την απαίτηση

εν’ άθροισμα είναι το νερό

απ’ το ελάχιστο και το πολύ μας σώμα

δεν κοιμάμαι ποτέ τις μικρές ώρες

κάποτε – κάποτε πλαγιάζω

στην αυτοψία της αγάπης

αποδημώ με την απρέπεια

Η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία - Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου, και εργάζεται στο θέατρο το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

Το «Ολόγραμμα» που εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ είναι η πρώτη της δημοσιευμένη ποιητική συλλογή. Το ‘’Ολόγραμμα’’ είναι ένα σώμα, με πέντε ενότητες γραφής, με στόχο όμως να μπορεί η κάθε μια να σταθεί και μόνη. Από την ποίηση του ‘’Ολογράμματος’’ δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα δημοσιευμένο κάποιο δείγμα γραφής στο διαδίκτυο μήτε σε λογοτεχνικό περιοδικό.

Άλλα ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Ρωγμές τεύχος 8ο.

Δραστηριοποιείται τα δύο τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, και διατηρεί τη σελίδα ‘’Σταγόνες από μελάνι’’

http://indianmist.blogspot.com/

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου

2009-10-22T22:02:00.002+03:00

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου, έζησα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μόνο για τέσσερα χρόνια.

Στο 7^ο Δημοτικό Σχολείο φοίτησα για δύο χρόνια έχοντας ήδη περάσει τα τέσσερα προηγούμενα στο 86^ο, με την ολοκλήρωση των σπουδών αυτών βρέθηκα στο 3^ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων, το οποίο τελείωσα μένοντας ήδη τα δύο τελευταία σε άλλη γειτονιά.

Έμαθα να προσαρμόζομαι σε νέους τόπους, να γνωρίζω τους ανθρώπους τους, τις συνήθειες.

Ακόμη και σήμερα συχνά μετακομίζω, λόγω δουλειάς πια, όχι όμως από γειτονιά σε γειτονιά αλλά από πόλη σε πόλη.

Από τους δασκάλους ξάκρισε δύο η ψυχή μου, την κυρία Ξανθή και τον κύριο Βασίλη, από Κρήτη και Έβρο, στο 86^ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στο 7^ο των Αμπελοκήπων αντίστοιχα.

Μου έμαθαν και οι δύο αριθμητική κι έπειτα μαθηματικά, τα αγάπησα τόσο που έμαθα να σκέφτομαι «μαθηματικά» - μη μου ζητήσετε να το εξηγήσω.

Στο Γυμνάσιο ήρθε η ρήξη, όχι μαζί τους μα με τον μαθηματικό.

Ερωτευμένος εκείνος με το πρόχειρο, άγνωστη για εμένα λέξη και η κατηγορία της αντιγραφής υπήρξε ο εύκολος δρόμος για εκείνον.

Ίσως στα στενά σύνορα του κόσμου του να είχε δίκιο, όμως τόσα χρόνια μετά κι έχω ακόμα την απορία του πως είναι δυνατή η αντιγραφή του αποτελέσματος όταν η άσκηση είναι εκτός βιβλίου κι εσύ βρίσκεσαι στον πίνακα…

Έχασα τον κόσμο μου όλο, τις προσθέσεις μου, τα κλάσματα, του αγνώστους χ και ψ μου, δώδεκα χρονών παιδί ήμουν και μου έπνιγαν την πιο μεγάλη μου αγάπη.

Τα υπόλοιπα χρόνια τα αφιέρωσα στο πείραγμα των συμμαθητών και στα διαλύματα, σκασιαρχεία δεν έκανα μήτε στο Λύκειο.

Πολύ αργότερα, παρακολουθώντας κάποιο μάθημα σε αίθουσα του Ιστορικού Αρχαιολογικού τμήματος του ΑΠΘ περιμένοντας την μικρότερη μου ξαδέρφη που σπούδαζε εκεί, κατάλαβα πως εκείνα τα χρόνια, άφησαν πολλές γνώσεις μέσα μου να υπάρχουν.

Ο κύριος Μυλωνάς, του μαθήματος της Ιστορίας, μας είχε μάθει πολλά περισσότερα από κάποιες χρονολογίες κι αν δεν το καταλαβαίναμε τότε, είχε φθάσει η στιγμή για αυτή μου την γνώση, κάποιοι ίσως ποτέ να μην το καταλάβουν.

Η θεολόγος, η κυρία Ναξάκη, ήταν η αδυναμία μου κι εγώ η δική της άλλωστε, κι ας με αδίκησε που δεν είχα αποστηθίσει τα βιβλία την Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χτύπημα της βέρας του παράμεσου του δεξιού χεριού στο κάγκελο της σκάλας, ήχος που μας γνωστοποιούσε πως έπρεπε να βιαστούμε ώστε να καταλάβουμε τις θέσεις μας για την έναρξη του μαθήματος, κι ακόμα την παλαιά εκείνη κουδούνα με μορφή καμπάνας που κάποιες φορές σήμαινε με εκείνη την έναρξη του διαλύματος.

Μια βροχερή μέρα του περασμένου χειμώνα, θαρρώ πως την είδα να παλαντζάρει τα βήματα και τα μικροσκοπικά της γυαλιά προσπαθώντας να διασχίσει την οδό Τσιμισκή, δεν μπόρεσα να την πλησιάσω.

Θυμούμαι την καθηγήτρια των Γαλλικών, την κυρία Μηλλά, τους γυμναστές κυρίους Ντασκαγιάννη και Καμτσίκη.

Τον κύριο Πολιτίδη με το όμορφο γενάκι του.

Στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου στα 2001 στην πόλη της Κομοτηνής, συνάντησα τον κύριο Αθανασίου, μαθηματικός στα δύο τελευταία χρόνια, μόνο που η σχέση μου με το αντικείμενο διδασκαλίας του είχε πάψει να υφίσταται από καιρό.

Με την γεωγραφία τα πήγαινα σχετικά καλά.

Κυρία Καλπαχίδου, συγχωρέστε με που πια δε θυμούμαι τα ποτάμια, τα βουνά και τις θάλασσες, ταξίδεψα όμως στα περισσότερα από αυτά, κι αν και πάλι αδυνατώ να θυμηθώ τα ονόματα τους είναι γιατί έμαθε η ψυχή μου να φυλά την εικόνα τους, το αλάφιασμα των αισθήσεων στα στήθη, την γεύση, το άρωμα τους.

Για τούτη την διαδικασία της ψυχής μου, να κρατά δηλαδή εκείνα που την βοηθούνε να νιώθει πιο γεμάτη, μέρος ευθύνης φέρει η φιλόλογος μου, η κυρία Παρασκευή Τσιάκκα.

Με τα τότε μου μάτια θα έλεγα πως ήταν αυστηρή, με τα σημερινά μου όμως πως ήθελε κάτι να μας μάθει διαφορετικό από τα γραμμένα στα μεγάλα μας βιβλία.

Έμεινα άφωνος στην απάντηση του ερωτήματος που της απύφθηνα κάποια στιγμή για το αν πρέπει να αναλύουμε την ποίηση, ήταν ένα μεγαλόπρεπο Όχι που αποκωδικοποίησα χρόνια μετά.

Ίσως και λάθος να κάνω όμως όταν κάποιος μου λέει «εγώ, την ποίηση δεν την καταλαβαίνω» του απαντώ πως την ποίηση την αφήνεις μόνη της και λειτουργεί, φυλάς καλά ότι εκείνη σου αφήσει στο τέλος, μιαν εικόνα, ένα χρώμα, μια γεύση, μιαν αίσθηση αλλιώτικη από πριν, και κάθε φορά που θα επιλέγεις να πορευθείς με την ίδια ποίηση θα σε βγάζει κάπου αλλού.

Με τον τρόπο της, ομολογώ πως παρόμοιο δεν συνάντησα πουθενά από τότε, μου έδειξε τον δρόμο του γραψίματος, σα παιγνίδι ήταν, πως όμως να ονομάσεις παιγνίδι το σκάψιμο των λέξεων στην ψυχή;

Τις μέρες τις αποχαιρετιστήριες στη Σάμο, πέρασα το κατώφλι του Ιστορικού της Αρχείου όπου βιοπορίζονται ορισμένα μέλη της συντακτικής ομάδας του λογοτεχνικού περιοδικού του νησιού, του «Απόπλους».

Καθηγητής στο επάγγελμα ένας εξ αυτών και στην δυσφορία που ένιωσα καθώς με προσφωνούσε ποιητή, μου είπε «αν έχεις κάνει κάποιον να κλάψει με κάτι που έχεις γράψει τότε είσαι» την παραπάνω φράση του συνόδευσε με μια ιστορία.

«Νεοδιορισμένος καθηγητής στη Σάμο και είχα την τιμή να συνυπηρετώ με έναν μεγάλο άνθρωπο της εκπαίδευση του νησιού.

Σε μια μας συζήτηση και αντιλαμβανόμενος το όνειρο που είχα, μου είπε πως την παιδεία δεν μπορεί κανείς μας να την σώσει, σε έναν και μόνο άνθρωπο να δείξουμε τον δρόμο που πραγματικά θέλει να ακολουθήσει τότε έχουμε εκπληρώσει τον προορισμό μας.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά καταλαβαίνω τι ήθελε να μου πει εκείνος ο άνθρωπος και πόσο δίκιο είχε τελικά.»

Και τούτο, παρότι καθηγητής δεν έγινα ποτέ, το πιστεύω.

Νιώθω λοιπόν, πως οι άνθρωποι που γνώρισα τότε ανήκουν σε τούτη την κατηγορία.

Αγόγγυστα από το δικό του μετερίζι ο καθένας προσέφερε εκείνα που τόσο καλά γνώριζε.

Το πόσα οφείλω σε όλους αυτούς ίσως ποτέ να μην το μάθω, σε όσους ανέφερα και στους ελάχιστους, δυστυχώς, του Λυκείου.

Μέσα από τούτο το «άψυχο» μέσο γνώρισα τον Νικηφόρο Τ.

Φίλο τον νιώθω πια κι ας είναι μεγάλα τα χρονικά διαστήματα που δε βρισκόμαστε.

Καθηγητής Γαλλικών σε εκείνο το Γυμνάσιο και με παρότρυνε πριν την παρουσίαση του Ήχου Πλάγιου εδώ, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, να πραγματοποιήσω μια επίσκεψη στο παλιό μου σχολείο.

Η χαρά μου είναι μεγάλη που βρήκα τους περισσότερους από εκείνους τους Ανθρώπους συγκεντρωμένους ακόμα εκεί, γεμάτοι χαμόγελα και αγάπη, δείγμα καθαρών ψυχών και τα δυο τους.

Είναι από τότε που ήθελα να γράψω κάτι για όλους αυτούς και δεν ήξερα τι, σήμερα απλά βοήθησε η μέρα, σήμερα το μυαλό είχε ανέβει στην χρονομηχανή του κι επέστρεψε.

Σας ευχαριστώ όλους σας για όσα μου δώσατε.

Μόνο που τώρα

2009-10-19T16:59:00.002+03:00

Μόνο που τώρα, μονάζω στον δικό σου έρωτα

χρόνο δεν επιτρέπω να χαθεί σε πράγματα άλλα

κι όταν νυχτώνει, λιτανεύω το φιλί σου.

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Απόψε ακούω μόνο τη φωνή σου

2009-10-11T20:11:00.003+03:00

Απόψε ακούω μόνο τη φωνή σου

πως τραγουδάει κάτου απ’ το κόκκινο φεγγάρι

πως ψιθυρίζει λόγια μυστικά

πως νανουρίζει στη μεγάλη θάλασσα όσα ζήσαμε.

Κ’ ήταν

τα χέρια τα δικά μου που βαστούσαν

ένα ποτήρι με κρασί στα χείλη σου να φέρουν

κ’ ήταν

τα χέρια τα δικά σου που βαστούσαν

ένα ποτήρι με κρασί στα χείλη μου να φέρουν.

Μεταλαμβάνοντας τον έρωτα

μεταλαμβάνοντας το ρίγος ενός ξυπνήματος πρωινού

ενός αγγίγματος

ενός φιλιού.

Μ’ απόψε

πίσω επιστρέφουν όσα ήρθαν

για να ‘ρθουν πάλι

καιρό μετά

ντυμένα το μεταξωτό τους ρούχο

που δύο σταγόνες βρόχινες θα το μουσκέψουν…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παρασκευή είναι

2009-10-09T12:01:00.002+03:00

Παρασκευή είναι, περιμένω το λεωφορείο της γραμμής.

Γιατί άραγε πάντα αργεί όταν το περιμένω;

Έχω τόσον καιρό να σε δω, νιώθω πως ξεχνώ το πρόσωπο σου.

Τα βράδια όμως επιστρέφεις, τρυπώνεις στα όνειρά μου.

Σιωπάς.

Ξαπλώνεις στο σχήμα του κορμιού μου.

Γινόμαστε ένα.

Τα δάχτυλα μας τυλίγονται, παίρνουν ένα πινέλο, ζωγραφίζουν όνειρα, της καρδιάς μας το χτύπημα το φθινοπωρινό..

Το ρεύμα σου με διαπερνά.

Δεν προσπαθώ από κάτι να σωθώ για τούτο αφήνομαι.

Έχω τριαντάφυλλα αγοράσει, κόκκινο, κήπος να μοιάζει το σπίτι μας.

Δύο αστέρια αν είχα θα έμοιαζε ουρανός το ταβάνι..

Θ’ ανοίξω το κρασί σε λίγο.

Τα κεριά θα ανάψω για να ‘ρθεις…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Υπόκλιση

2009-10-06T00:24:00.003+03:00

Θέλω

τα γόνατα σου να φιλήσω

γιατί γονατιστός

τραβάει κανείς στον έρωτα

κ’ υποκλίνεται.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Κ’ είναι πάλι αργά τις νύχτες

2009-09-27T21:07:00.000+03:00

Τα βράδια κατηφορίζω ξυπόλυτος δρόμους πλατιούς

δείχνουν να χωρούν μέσα τους υποσχέσεις περασμένες

μένουν όμως έξω από αυτούς

κι άλλες φορές, ταξιδεύω

έχοντας τα μάτια της ψυχής πάντοτε ανοιχτά…

Είναι μακρινά τα ταξίδια

κανείς επιβάτης δε θα πει που κατέβηκα

γιατί απλά όλοι ξεχνούμε

θυμούμαστε το φθινόπωρο, το χειμώνα

μα τίποτε έξω από αυτό

το χιόνι, τη βροχή

όχι το πότε και το που.

Κ’ είναι πάλι αργά τις νύχτες

που αντικρίζω τα χνάρια μου πάνω στο χιόνι

εκεί που τα σύγνεφα αφουγκράζονται τον ήμερο ύπνο

κι χρόνος το απέραντο σιωπηλό λευκό.

Φοράω στοργικά τα παπούτσια μου

2009-09-20T16:22:00.005+03:00

Είμαι ένα είδωλο στην άκρη του καθρέφτη.

Χρόνια τώρα

περνάω ήσυχα τις τάξεις

δεν καταλαβαίνουν πως θορυβώ

πως τρύπες ανοίγω στους τοίχους για καρφιά

που θα σηκώσουν μια μέρα τον κόσμο.

Φοράω στοργικά τα παπούτσια μου

λασπώνω μαυροπίνακες

κουβέρτες ντυμένες με ημερομηνίες

καπέλα μεταλλικά.

Ακουμπώ τρυφερά στην ντουλάπα την καρδιά μου

καρδιοχτυπά ο σκόρος πλάι της καθώς αλλάζει.

Λέξεις ευλαβικές παραθέτω στα γράμματα

μα εκείνα δεν έχουν παραλήπτη κανέναν

ή έστω δε βρίσκεται κάποιος να τα παραλάβει.

Έτσι είναι.

Κάποτε θα με συλλάβουν

θα είναι παράνομη η λύπη

και διωκόμενοι οι λυπημένοι.

Έχω φυλαγμένα τα παιδικά παραμύθια

έχουν όλα τους αίσιο τέλος

κι εγώ, κρατημένο εκείνο το σπαθί στα χέρια το ματωμένο

από την καρδιά του δράκου.

Θα βραδιάσει νωρίς κι απόψε.

Θα ξεθωριάσει το είδωλο πάνω στον καθρέφτη.

Χρόνια τώρα βαδίζω σιωπηλός στα σκοτάδια

έχοντας εκείνο το βρόχινο δαχτυλίδι κάτω από το μαξιλάρι.

Για τούτο

έχω από καιρό ξεχάσει να κοιμάμαι…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Αίθουσα Αναμονής - Εισιτήρια

Ξύλινο τρενάκι

2009-09-19T09:30:00.007+03:00

Το γλυκό στο βάζο έχει τελειώσει

το παιδί επίμονα μου ζητάει λίγο κυδώνι.

Τ’ αφήνω να παίζει στο σαλόνι μ’ ένα τρενάκι ξύλινο

πετάγομαι στο μπακάλικο της γειτονιάς

γλυκό κυδώνι μ’ αμύγδαλο λευκό.

Δε θέλω, μου λέει, δεν είναι σπιτικό.

Κι αργά τα βράδια με παίρνουν τα δάκρυα

ο καθρέφτης στο μπάνιο φανερώνει το πρόσωπο μου.

Δεν θυμούμαι τούτα τα μάτια πια.

Τούτα τα χείλη…

Στο πάνω διαμέρισμα μένει κάποιος άγνωστος

στο κάτω, άλλος ένας.

Μιαν εποχή παλιά γνωριζόμασταν οι γειτόνοι

έχουμε κλειστά πατζούρια τώρα και κουρτίνες τραβηγμένες.

Το ημερολόγιο δείχνει Φθινόπωρο

δε γνωρίζει το παιδί ποια μέρα είναι αυτη

ρωτάει

κι όπως βρέχει έξω

βρέχει στα μάτια του.

Κι αργά τα βράδια

η ίδια σκέψη τριγυρίζει στο μυαλό

η ίδια καταιγίδα πάντα στα μάτια…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Αίθουσα Αναμονής - Εισιτήρια