Νυχτώνει και βρέχει
πέφτουν επάνω μας οι μέρες
οι λέξεις που τους βαραίνουν τα στήθη
στα χείλη μας γράφουν
την απέραντη μελαγχολία τους
γέρνουμε στα βρεγμένα ρολόγια
παγώνουν οι ώρες
λιγοστεύουν οι μεταξύ τους στιγμές
μας κοιτάζουν
τη μελαγχολία στα χείλη μας κοιτάζουν
κι έτσι όπως μέσα μας θροΐζουν
τα πατήματα της σιωπής
αρχίζει η συμβίωση μας με το αύριο.
1 σχόλιο:
Κάποτε θα κοπάσει και η βροχή. Δε ξέρω όμως για αυτή τη μελαγχολία στα χείλη προς τα που ταξιδεύει, ανοδικά προς τα μάτια ή νεράκι που κυλά προς την καρδιά; Ένα είναι βέβαιο θαρρώ, θα ξημερώσει κάποτε και όλα θα είναι στεγνά -δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει και όμορφα. Καλό μήνα Ήχε!
Δημοσίευση σχολίου