Ένα κύμα πήρε μακριά

Ένα κύμα πήρε μακριά όσα μας μίλησαν την περασμένη νύχτα

στάθηκαν πίσω μας θυμωμένοι οι άνεμοι

έπειτα ξέσπασαν παίρνοντας μαζί τους τα δάκρυα

τις λέξεις, τα βλέμματα σα σελίδες βιβλίου

που δεν κατάφερε να συγκρατήσει η σχισμένη ράχη.

Η μέρα βαδίζει αργά προς το τέλος της

κι όσα κοιτάξαμε

σβήνουν ανάμεσα στο σκούρο γαλάζιο τ’ ουρανού

και στο μαύρο της νύχτας στο βάθος του ορίζοντα.

Μίλησα κάποτε στους ανθρώπους

δε θέλησαν ποτέ τους να ακούσουν

ή έστω φοβήθηκαν την όποια αλήθεια

έτσι σώπασα κι εγώ

αφήνοντας τις μικρές μου εικόνες δίχως φωνή

και τα λόγια δίχως πνοή πια μέσα τους.

Καλοκαίρια

Μετράω τα καλοκαίρια που χάθηκαν δίχως εσένα.

Έχεις μια παράξενη αίσθηση ο χρόνος, κυλάει γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα.

Κι είναι πολλά τα καλοκαίρια που έζησα δίχως εσένα, βουβά και μονότονα…

Κι έλεγα πως κάτι θα αλλάξει, κι άλλαξε, και δεν κλαίω που πέρασε έτσι τόσος χρόνος, γιατί έφερε εσένα.

Κι όλα τα πρωινά απόκτησαν μια ζεστασιά.

Κι εκείνα ακόμα, που το χιόνι τα στόλισε και κρύο πολύ.

Η αυγή έχει το άρωμα σου, και το χαμόγελο και την ελπίδα που έχουν ζωγραφισμένη τα χείλη σου καθώς στέκουν απέναντι μου προσμένοντας ένα φιλί, και τα φιλώ, και σε φιλώ, κι ένα καράβι γοργοτάξιδο με παίρνει μαζί του στους τροπικούς…

Είναι που τα καλοκαίρια έγιναν δικά μας πια και μοιάζουν με τα όνειρά μας, και μιλώ έτσι…

Φοβούμαι τις νύχτες

Ανοίγουμε τα φτερά μας

μαρμάρινα,

κι άλλοτε ανάλαφρα.

Πετούμε απ’ άκρη σ’ άκρη

μετρούμε τις μέρες, τις σκέψεις,

τις υποσχέσεις.

Στο κομοδίνο το ξυπνητήρι ερημώνει τον χρόνο

νυχτώνει ολοένα.

Φοβούμαι τις νύχτες

φοβάσαι κι εσύ

όχι μην έρθω και είμαι κάποιος άλλος.

Είναι η πόρτα παλιά

ξύλινη

θαρρείς ξηλώνεται καθώς την ανοίγεις

απομένει βουβή

είναι ο ψίθυρος μονάχα ενός πιάνου

που αφήνει δισταχτικά ο αγέρας ανάμεσα στα θυρόφυλλα

παρασέρνει τα βήματα ο ψίθυρος

ανοίγουν μικρές αυλακιές στο σκονισμένο πάτωμα.

Η σκέψη με συντηρεί

είναι τα πέταγμα πάνω απ’ τον κόσμο

η βροχή μου ξεπλένει όσα πονάνε

η θάλασσα κρατά όσα χαμογελάνε.

Τραγουδώ

κι έχουν τα πανιά φουσκώσει

κι έχουν στον ουρανό ανέβει τα πουλιά

και μας παρασέρνουν.

Tα σουξέ του Σαββατοκύριακου

Ξυπνούμε σ’ ένα κλειστό δωμάτιο

αφήνουμε τη δίψα μας πάνω στους τοίχους

στα πατώματα τους βουβούς βόγκους μας

 ξεπουλάνε τη ζωή μας στο παζάρι της Πέμπτης

της Τρίτης, της Παρασκευής

σε κάθε γειτονιά, με κάθε ευκαιρία

κι εμείς διψούμε

ολοένα περισσότερο διψούμε

παρά τις πορείες και τι διαδηλώσεις

παρά τις αμφισβητήσεις και τους ξυλοδαρμούς.

Κι είναι που ζήσαμε μ’ ανοιχτά τα χαρτιά μας

μ’ ανοιχτά τα παράθυρα της ψυχής

κι έκλεψαν ψευτοεπαναστάτες τα συνθήματα μας

και λέρωσαν τους τοίχους και τις ζωές μας.

Ψάχνουμε ακόμα τον Σαββόπουλο της γενιάς μας

την Γώγου και τον Άσημο μας

γιατί έχουμε – αλίμονο – ξεμείνει

με τα σουξέ του Σαββατοκύριακου από την Λαϊκή κατηφόρα.

Υγρασία βαθιά

Έχουν τα μάτια μου μιαν υγρασία βαθιά

ζούνε μέσα τους χίλιες εικόνες φθινοπωρινές

τόσες ακόμα άλλων εποχών

καθώς βραδιάζει, αντιφεγγίζει η θάλασσα τ’ αστέρια

φωτίζουν τα μικρά βήματα μου

καθώς κλείνουν οι πόρτες και τα φώτα σβήνουν

θυμώνουν οι βροχές στις κόγχες ματιών

κι ακατάπαυστα κλαίνε.

Η ξύλινη πόρτα

Τα βαριά κλειδιά της ξύλινης πόρτας

έχουν από χρόνια χαθεί

σκιές απ’ έξω περιπολούν

κτυπώντας συγχρονισμένα τα βήματα τους

μέσα

ένα μικρό παιδί, χαμογελαστό σχεδόν

κοιτάζει τ’ αστέρια

κι ονειρεύεται…

Με νανουρίζουν τα βήματα

Με νανουρίζουν τα βήματα, η φωνή σου

καθώς την ψυχή μου κατακλύζει

κι όλο το σκοτάδι

γίνεται μια λάμψη στον ουρανό

κι είναι τόσα τα πεφταστέρια

όσα κι οι ευχές μας.

Απόψε πάλι

Απόψε πάλι

μιαν ομίχλη κλέβει τις μορφές πλάι μου

ήχους γυμνούς αφήνει πάνω στις πέτρες

βήματα αβέβαια.

Και θα σιωπήσουν φοβισμένα τα λόγια

δίχως ν’ ανταμώσουν εκείνους  που χάθηκαν

πριν τις βροχές κι επιστρέφοντας

έσυραν άλλες βροχές πίσω τους.

Oι τόποι μας

Γυμνοί οι τόποι μας
όλο πέτρες και δάκρυα

λιγοστεύουμε μέρα τη μέρα
εκλείπουμε

κι είναι ο χρόνος αδίστακτος
μας κομματιάζει

μόνο η σιωπή θυμάται τα ίχνη μας
κι ο άνεμος…

Ελάτε μ' ένα ποίημα και το 2012

Πέρασε ένας από την τελευταία μας συνάντηση.
Η παγκόσμια ημέρα ποίησης πλησιάζει και οι blog-ερς της δυτικής Θεσσαλονίκης

Ήχος Πλάγιος. Μόνος...
michalakis
ο δείμος του πολίτη
το τσαλίμι

σας προσκαλούν στη γιορτή που θα πραγματοποιηθεί στο BarArte στον Εύοσμο

Όπως και τις προηγούμενες φορές θα φυλάξουμε στις εσοχές της ψυχή μας ποιήματα δικά μας ή και άλλου ποιητή που μίλησαν μέσα μας για να τα μοιραστούμε την βραδιά της 21^ης Μαρτίου.

Να μην ξεχάσουμε να έχουμε μολύβι και χαρτί μαζί μας, εξάλλου δεν κλείνουν ραντεβού οι λέξεις…

Μπορείτε επίσης να στείλετε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των διοργανωτών

ποιήματά σας αν εσείς βρίσκεστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη.

barARTe

Παύλου Μελά 20

Πεζόδρομος Ευόσμου

Τηλ. : 2310 559 720