Από το Blogger.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Αν...

Άλλαξε ο μέσα μου χρόνος.
Αυλάκωσε το χώμα, σα βροχή που κύλισε.

Βγήκαν στον ήλιο καθαρές οι ρίζες.
Κι αν κάνεις ν’ αγγίξεις τις άκρες τους
ψηλά θα φτάσεις στα πόδια του Θεού…

41 Λόγια σαν τα χρόνια...:

Σωκράτης Ξένος Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 1:33:00 π.μ.  

Το πλάγιος μου αρέσει
έτσι βρίσκει το φως τις σπηλιές
η ματιά στα χαμηλά τα έντιμα
εκεί που πονάει

Κατερίνα Καριζώνη,  Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 1:57:00 π.μ.  

Αν και η ώρα είναι περασμένη και ο καύσωνας ανελέητος , το αεράκι της ποίησής σου μου φύσηξε ευχάριστα.

sunshine Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 10:03:00 π.μ.  

Αλλάζει ο χρόνος μέσα μας, αλλάζουμε κι εμείς μαζί του. Ή ίσως αλλάζουν οι άλλοι...

Βασιλική Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 10:14:00 π.μ.  

το τραγουδι...
αυτο...
τι κι αν λεμε λογια...
η ψυχη αλλα τραγουδαει...
αλλα...

iLiAs Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 12:42:00 μ.μ.  

..ίσως αν αγγίξουμε μέσα τη ψυχή μας,
ανακαλύψουμε ένα μικρό θεό!

Mist Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 12:44:00 μ.μ.  

Μύρισε γή νοτισμένη, ακτίνας θωπεία, άγιο άγγιγμα...
Καλημέρα.

Adonios Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 1:53:00 μ.μ.  

Τόσο κοντά μας είναι το Θείο
κι εμείς νομίζουμε οτι είναι μακρυά.
Κι αν δε μπορούμε να φτάσουμε πολύ ψηλά,
θα έρθει Εκείνος σε εμάς!

elenitheof Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 2:24:00 μ.μ.  

Ιωάννη, καλησπέρα. Ο Χατζηγιάννης μ' αρέσει και αυτό το τραγούδι του με συγκινεί.
Με τα χρόνια αλλάζουμε καθώς αποκτούμε εμπειρίες και πείρα.
Όσο πιο αγνή είναι η ψυχή τόσο πιο καθαρά βλέπει το Θεό, τον νιώθει κοντά της, μέσα της,τον αγαπά, επικοινωνεί μαζί του και ακούει τη φωνή του.

γαλάζια λέξη με πέννα κόκκινη,  Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 2:58:00 μ.μ.  

Δεν αιχμαλωτίζονται οι ποιητές της καθημερινότητας…
δεν ξεχνάνε και ούτε γερνάνε…
δε μαδάνε τη μέρα σαν άγρια παπαρούνα να δουν αν τους αγαπάει….
είναι από μόνοι τους η μέρα…
ζωγραφίζουν το σήμερα
και λησμονούν τον θάνατο τους στο αύριο οι ποιητές της καθημερινότητας….
Τα όπλα τους είναι νούφαρα που ανθίζουν στη καθημερινότητα της μοναξιάς
και παλεύουν με κόκκινο αίμα να τη κρύψουν να τη σκοτώσουν
…να την Αγαπήσουν….




ακουσα τυχαία τον ήχο σου ..πλάγιο και μόνο...να πλανάται στο άχρωμο διαδίκτυο...και είπα να σταθώ για λίγο....


εύγε...

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:27:00 μ.μ.  

Πάντα στα χαμηλά κοιτάζει το βλέμμα
τα χνάρια να βρει
που πέρασε το φως
για τούτο δε χάνεται…

Καλώς ήρθες Σωκράτη.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:27:00 μ.μ.  

Αν είναι Κατερίνα μου να σε δροσίζει συχνά να φυσώ..
Να είσαι πάντα καλά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:27:00 μ.μ.  

Όλοι αλλάζουμε γλυκιά μου sunshine.
Όλοι ανελέητα…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:27:00 μ.μ.  

Οι λέξεις που λέμε ίσως να προσπαθούν να κρυφθούν ή να κρύψουν Βασιλική μου, ποιος άραγε να γνωρίζει.
Από τις μουσικές, που είναι σαν τα παιδιά, πώς να κρυφθείς;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:28:00 μ.μ.  

Δροσερό απόγευμα να ευχηθώ τώρα πια Τρελοφαντασμένη μου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:36:00 μ.μ.  

Άλλος ο μέσα μας Θεός Ηλία κι άλλος εκείνος που γυρεύουμε.
Και οι θεοί καμιά φορά θέλουν κι εκείνοι παρέα..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:36:00 μ.μ.  

Το θείο, Adonie, βρίσκεται στην αλήθεια που κρύβουμε στα στήθη και οι περισσότεροι, δυστυχώς, αρνούνται να βγάλουν μ’ αποτέλεσμα να μη μπορούν να δεχθούν.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:36:00 μ.μ.  

Τον Θεό, το λέω ξανά, Ελένη μου, το συναντά ο κάθε ένας διαφορετικά κι ας βρίσκεται πάντοτε μέσα σ’ εκείνα που αγαπάμε..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 6:45:00 μ.μ.  

Πεθαίνουν κάθε ηλιοβασίλεμα οι ποιητές της καθημερινότητας
γράφοντας γαλάζια λέξη με πέννα κόκκινη πάνω σε λευκό χαρτί
ανθίζουν, από το ξημέρωμα λίγο πριν, να συλλέξουν τα χρώματα
να συλλέξουν τους ήχους κάτω από τις κλαγγές των όπλων
κι ανοίγουν ψηλά τους δρόμους να περάσει ο ήλιος
να φωτίσουν εκείνα π’ αδυνατούν ν’ αγαπήσουν
να ξέρουν που θα στρέψουν το χάρτινο μαχαίρι τους.

Καλώς ήρθες γαλάζια λέξη με πέννα κόκκινη.
Ευχαριστώ πολύ.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 7:33:00 μ.μ.  

"Δε φεύγω" επομένως, γιατί "ψηλά, θέλω να φτάσω, στα πόδια του Θεού"...

Γλαρένιες αγκαλιές

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 7:40:00 μ.μ.  

Καλό δρόμο να έχουν, Γλαρένια μου, όσοι το προσπαθούν…

POETIC SIN Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 7:58:00 μ.μ.  

Όμορφη η ανατολή του νέου έσω χρόνου σας!
Καλοτάξιδη.

Καλώς σας βρήκα.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 8:04:00 μ.μ.  

Καλώς μας βρήκατε poetic sin,
μας άρεσε που σας άρεσαν τα χρώματα..

raffinata Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 8:46:00 μ.μ.  

πεζό σχόλιο σε ποιητικό κείμενο:
αυτό το ανθρωπάκι που πάει όπου και το ποντίκι μου με χαιρετάει ή με μουντζώνει;
;)

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 8:50:00 μ.μ.  

Σε χαιρετάει Raffinata μου,
Μήπως και φτιάξει την από την ζέστη λιωμένη διάθεση!

elafini Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 10:38:00 μ.μ.  

εγώ πάλι θάθελα να κυλιστώ σ'αυτή τη φοβερή αμμουδιά..

melomenos Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 11:12:00 μ.μ.  

βγήκαν στον ήλιο καθαρές οι ρίζες!
ή οι ψυχές;
γιατί νομίζω ότι είναι πολύ φιλοσοφημένος ο στίχος σου;
με άγγιξε πάντως και θέλει πολύ ανάλυση αλλά όχι τέτοια εποχή!
ένα δροσερό βράδυ να έχεις

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 11:20:00 μ.μ.  

Πάντα παιγνίδια κάνουν τα ελαφάκια!
Να κυλιστείς Ελαφίνι μου.

vel... Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 7:50:00 π.μ.  

"Αλλαξε ο χρόνος, άραγε;
Αυλάκωσε η ψυχή, θάλασσα τρικυμία
Στο περιθώριο της σκιάς φύτρωσαν φύλλα
Πιάσου από τις άκρες τους και πάμε
βαθιά να φτάσουμε το βλέμμα, που παιδί, ρωτάει"

Μου άρεσε, Ήχε. Μου άρεσε.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 9:41:00 μ.μ.  

Αυλακώνει την ψυχή, τρικυμίζει η θάλασσα, μα ο χρόνος δε γνωρίζω αν ποτέ πραγματικά αλλάζει…
Πολύ όμορφο Vel μου, πολύ όμορφο..

vel... Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007 7:33:00 μ.μ.  

Επέτρεψέ μου ένα άλλον αυτόματο σχεδιασμό...

"Δεν άλλαξε ο χρόνος
παρά γιατί Την είδα
τις αυλακώσεις της ψυχής, λέω,
κύματος ράγες ατσαλινες
Καποιοι τις κάλεσαν "ει! άτσαλες ρίγες"
Γέμισα χρώματα στα χέρια
και λάσπες τα ριζωμένα βήματά μου,
φυτρώσαν δυο άγουρα φτερά
ανάσκελα στου ουρανού το κρύο δάκρυ"

Καλησπέρα, Ήχε, καλησπέρα

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007 7:44:00 μ.μ.  

Μη με κάνεις να κλάψω…

Καλησπέρα Vel…

vel... Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007 7:47:00 μ.μ.  

Αν έχω χρόνο θα τον φτιάξω μετά. Το σχεδιασμό λέω. Και θα στον αφιερώσω, αύριο. Σε ευχαριστώ που μου επέτρεψες να βαδίσω πάνω στους όμορφους στίχους σου. Δε θα λερώσω με λάσπες. Υπόσχομαι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007 8:10:00 μ.μ.  

Δε φοβούμαι τα καθαρά χέρια
τις φτιαχτά απελπισμένες φωνές φοβούμαι.

:-))

vel... Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007 8:15:00 μ.μ.  

Τ έχω λερώσει. Αλλά είναι γνήσια :)

(έφυγα, τσατ το κάναμε, ε;)

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP