Από το Blogger.

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Η ανάσα μου έχει τελειώσει

Έχω μουσκέψει ως το κόκκαλο.
Μπαίνω στο σπίτι μανιασμένα, θαρρείς ο πρότερος άνεμος που μ’ έφερε ως εδώ.
Κλείνω σ’ ένα ντουλάπι τους φόβους μου.
Έρχονται κάθε βράδυ μ’ ένα πριόνι και πριονίζουν τα κλαδιά του δέντρου, εκείνου που φύτεψα όταν παιδί ακόμα έτρεχα πάνω κάτω την αυλή και πίστευα πως γύριζα τον κόσμο ολάκερο και κουραζόμουν τάχα, πάντοτε πλάι στη βρύση κι ας μη διψούσα.
Τώρα δε μου φθάνει μήτε μια ζωή νερό να ξεδιψάσω, μήτε μια θάλασσα ωκεανός να ταξιδέψω, μήτε τα πιο όμορφα όνειρα να χαμογελάσω.
Τα χαρτιά μου κιτρινίζουν καθώς ο καιρός περνάει, τα ρούχα παραδίδονται στη φθορά τους, έγιναν άσπρα τα μαλλιά κ’ οι σχολικές εκθέσεις, οι παιδικές μου ζωγραφιές δεν νιώθουν πια οικείο τον χώρο κι απομακρύνονται.
Κοιτάζω στα μάτια όποιον μου μιλάει, τούτο τουλάχιστον το καταφέρνω ακόμα.
Φέρνω κύκλους το κλειδί στην πόρτα φορές πολλές, δυνατά, ν’ ακούγεται στους απ’ έξω το κλείδωμα να μην πλησιάζουν.
Τα παράθυρα τα έχω κλείσει, τα πατζούρια το ίδιο.
Είναι βλέπεις ξύλινα κι αφήνουν μια στριγκιά φωνή στο πέρασμα τ’ ανέμου.
Βρέχει ακόμα έξω.

Έχω μουσκέψει ως το κόκκαλο, μη βιάζεσαι για υποθέσεις, δεν είναι η βροχή.
Οι φόβοι μου κλεισμένοι πάντα εκεί.
Κι εγώ απέναντι τους να πίνω σ’ ένα φλιτζάνι τσάι ζεστό.
Με ταραγμένη την ψυχή, με σώμα ματωμένο απ’ τα καρφιά και την προδοσία.
Ερημώνω κι εγώ με τους αιώνες αντάμα που δεν χώρεσαν μέσα τους την ψυχή μου.
Ζω όσο ζει κι ο πόνος, είκοσι χιλιάδες χρόνια τώρα.
Και σιωπώ.
Ο παφλασμός ακούγεται του αίματος πάνω στο παγωμένο τζάμι.
Δεν είναι κανείς να τ’ ακούσει.
Δεν είναι κανείς να προσπαθήσει να δέσει την πληγή, μήπως και σωθεί κάποτε το κόκκινο, και πως θα μπορέσει ένα παιδί κάποτε να ζωγραφίσει ένα ηλιοβασίλεμα...
Έχω στα χέρια μου κρατημένο ακόμα το κενό πέρασμα των ανθρώπων έξω στον δρόμο.
Στο προσπέρασμα τους.
Οι ηλεκτροφόρες σιωπές τους τυλίγονται έξω απ’ το σπίτι.
Τόσες σιωπές ενάντια σ’ ένα σκοτεινό σπίτι.
Φοβούμαι τους βομβαρδισμούς, έχουμε πόλεμο ακόμα, το είπα κι άλλοτε.
Δεν πίστεψες ποτέ σου όσα έχω γράψει.
Δεν φόρεσες ποτέ κουστούμι και δε προσευχήθηκες ποτέ σ’ έναν έστω δικό σου Θεό.
Τόσα χρόνια δίχως Θεό μέσα σου.
Τόσα χρόνια δίχως εσένα μέσα σου.

Έχω κλείσει του φόβους μου σ’ εκείνο το ντουλάπι, κι αν έχω φυλάξει έναν φόβο εκτός, είναι που έχω ξεχάσει μέσα του τα album των παιδικών μου χρόνων.
Θα με βρουν, θα σημαδέψουν την ηλικία την παιδική μου.
Στο μέτωπο, στο στήθος, στα χέρια.
Εκεί θα χτυπήσουν.
Πάντοτε εκεί χτυπάνε.
Τα πόδια λυγίζουν από μόνα τους, μετά.
Δεν το φοβούμαι πως εκεί θα χτυπήσουν, το γνωρίζω.
Στο κρεβάτι έχω αφήσει μια κουβέρτα διπλωμένη.
Όσα κι φορέσω κρυώνω τελευταία.
Τρέμουν τα χέρια και τα γράμματα βγαίνουν ξινισμένα σα θυμωμένοι γείτονες που χτυπάνε την πόρτα γιατί τους ενοχλεί η ανάσα.
Κ’ η ανάσα μου ολοένα βαραίνει.

Οι ανάγκες μου παραμένουν μ’ εκείνον τον παιδικό αυθορμητισμό μονάχα οι πόνοι ενηλικιώθηκαν.
Έτσι τις νύχτες πονώ.
Κι αγρυπνώ τις περισσότερες φορές.
Κι αγρυπνώντας μετρώ τις μεθόδους καταστολής που εφαρμόζει η μνήμη στην ψυχή μου κι αποτυγχάνουν.
Και κομμάτια της μνήμης με πονούν.
Ένα παρελθοντικό σήμερα με κάνει και λιτανεύω την κάθε μου ώρα.
Δανεικές οι ώρες.

Το παιδικό δωμάτιο έγινε γκαρνταρόμπα.
Για την ακρίβεια δεν έγινε ποτέ δωμάτιο παιδικό.
Δεν λένε ποτέ ψέματα οι σιωπές.
Δε γέλασε ποτέ, ποτέ δεν έκλαψε παιδί εδώ μέσα.
Κι εγώ ακόμα ενήλικη ψυχή έκλαιγα πάντα.
Κι άφηνα σημειώματα στα παλιά ρούχα θαρρείς κάποιος από το παρελθόν τα είχε ξεχάσει.

Η βλακεία μου είναι πως αγάπησα τα παραμύθια.
Ή πιο σωστά η βλακεία μου είναι πως δεν έμαθα τίποτε από τα παραμύθια.
Δεν έμαθα πως σε κάθε τόπο παραμονεύει ένας λύκος κακός.
Βγαίνοντας από το παραμύθι έφαγε τα τρία γουρουνάκια, στρίμωξε την κοκκινοσκουφίτσα κι αφού κατάφερε ν’ αλλάξει όλα τα όμορφα παιδικά μας παραμύθια τώρα παραμονεύει τον κάθε έναν από εμάς.
Και τον συνάντησα.
Δεν αναγνώρισα μήτε το πρόσωπο μήτε το χρώμα.
Έμαθα μόνο να πεθαίνω κάθε φορά μ’ ένα χαμόγελο σφηνωμένο στα χείλη.

Η ανάσα μου έχει τελειώσει.
Μια σκέψη παραπληγική μου λέει πως πάλι θα ζήσω.
Ήταν κάποτε όμορφα εδώ.
Πράσινα, καταπράσινα όλα και τα όνειρα να κυλιούνται σαν παιδιά στο χορτάρι.
Μα τώρα απόμειναν μονάχα οι φόβοι εδώ πέρα, σα μικροί φόνοι γεμίζουν το ημερολόγιο συμβάντων αυτού του σπιτιού.
Θ’ ανάψω μια λάμπα θυέλλης τη στιγμή που θα βραδιάσει.
Έχουν πολύ σκοτεινιάσει οι λαβύρινθοι μου και μπερδεύομαι στα γυρίσματα που κάνουν.
Εκείνο που δεν κατάλαβα ήταν αν νύχτωσε ποτέ πραγματικά ή ήταν που έζησα στο ανύπαρκτο μέσα σου δίχως ελπίδα καμιά…

36 Λόγια σαν τα χρόνια...:

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 05, 2008 9:47:00 μ.μ.  

Η απουσία έχει τη γεύση μιας μέρας συννεφιασμένης.
Θα κινήσω λοιπόν για τις μέρες εκείνες.
Σα να λέμε θα λείπω.
Όσο πρέπει κι όσο χρειάζεται.

katerina Κυριακή, Οκτωβρίου 05, 2008 10:21:00 μ.μ.  

Bάδισε το μονοπατι της καρδιάς σου ,ήχε μου, μα κράτα αναμένη τη λάμπα θυέλης.Οι θύελες περνούν...αφήνουν ίσως άστεγο τον πόνο...αλλά μάθαμε πια πως υπάρχουν και καταφύγια με παράθυρα να κοιτούν τον ήλιο...

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2008 12:23:00 μ.μ.  

Αυτό ακριβώς θα ονόμαζα βιωματική ποίηση. Η ιστορία σχεδόν μιας ζωής. Όμορφα τα λες και γεννάς και μέσα μου ερωτήματα.

..αγγελoσκονη.. Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2008 12:47:00 μ.μ.  

τώρα που στέγνωσαν τα δάκρυα στα μάτια μου...τώρα που το χαμόγελο εγκαταστάθηκε στα χείλη μου...τώρα που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά μόνο για αγάπη...τώρα είδα πως υπάρχουν κάποια παραμύθια χωρίς λύκο!!πήγαινε να βρεις συννεφιασμένες μέρες...κι όταν συναντήσεις τον ήλιο γύρισε πίσω!!θα σε περιμένουμε...!!φιλάκια ήχε...

η ψυχη μου το ξερει Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2008 12:47:00 μ.μ.  

Μονάχα ο πόνος γεννά τόση ομορφιά!...Στα λόγια,στις σκέψεις,στα μάτια...

Ήχε μου...:)

Ανώνυμος,  Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2008 2:02:00 μ.μ.  

Μελετώ τη γραφή σου
Πάει καιρός που
περιεργάζομαι τα σημάδια σου.
Μου μοιάζουν περίπλους
στο γύρω της αλήθειας
που θάβουμε, δίχως τύψεις,
γιατί νομίζουμε ψέμα.
Κάθε που σε μελετώ,
ένα σφύριγμα τρένου με ξυπνά και σταγόνες βροχής στην ψυχή μου
μου δείχνουν το δρόμο για την επιστροφή.
Και γυρίζω.
Ένας κοντορεβυθούλης που προνόησε την επιβολή της φθοράς.

Λίτσα Πατεράκη (poemdrapetis.blogspot.com)

Aurangel Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2008 12:13:00 μ.μ.  

Παραδίδομαι στον εσωτερικό σου κόσμο!
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!
Angel kiss

ΝΑΪΑΔΑ Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2008 8:53:00 μ.μ.  

πολυ προσωπικη αναρτηση με πολυ πονο αποτυπωμενη...
τα παραμυθια δεν ξερω κατα ποσο μας διδασκουν μα σιγουρα μας ταξιδευουν...
ο κακος λυκος υπαρχει παντα...μα υπαρχει και η καλη νεραιδα που εμφανιζεται οταν ολα γινονται πια πολυ δυσκολα για να τα αντεξουμε...
νεραιδενια καλησπερα!

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΡΙΑΣ,  Τετάρτη, Οκτωβρίου 08, 2008 4:07:00 μ.μ.  

ΗΧΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΚΑΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΛΥΨΕΙΣ.ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΟΥ ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ ΣΑΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ ΑΝΑΣΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΑ!!

Καπετάνισσα Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2008 9:40:00 π.μ.  

Σαν να έβρεχε πάντα.
Μα ο χρόνος, στο δικό του ρυθμό.
Τικ-τακ, τικ-τακ...

Στάλες, ή δείκτες;


Ήχε μου, όπου κι αν γυροφέρνεις, μακριά απ΄την ξηρασία πορεύσου.
Μακριά.

dyosmaraki Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2008 10:50:00 μ.μ.  

Μοναχά μην αργήσεις...
Γιατί δίχως τη γραφή σου, θα σκοτεινιάσουν οι δικοί μας λαβύρινθοι...

iLiAs Παρασκευή, Οκτωβρίου 10, 2008 8:51:00 μ.μ.  

..κι όταν επιστρέψεις, θα είναι πάλι ήλιος η ψυχή σου.
Να εισαι καλά Ιωάννη.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ Σάββατο, Οκτωβρίου 11, 2008 10:12:00 μ.μ.  

Πάντα εύθραυστοι οι στίχοι σου , πάντα γεμάτοι συναίσθημα .Είναι αλήθεια ότι διανύουμε μια σκοτεινή εποχή με αμέτρητους λαβύρινθους.Την καλησπέρα μου Ιωάννη.Πρέπει να έχεις και τα γενέθλιά σου αυτές τις μέρες.

nina Κυριακή, Οκτωβρίου 12, 2008 10:53:00 π.μ.  

"Έμαθα μόνο να πεθαίνω κάθε φορά μ’ ένα χαμόγελο σφηνωμένο στα χείλη."

Μαρινα Γ..... Τρίτη, Οκτωβρίου 14, 2008 12:25:00 π.μ.  

"θα θελα να σου στειλω μια λευκη κολλα χαρτι"

θα ηθελα να ησουν εδω ψυχή μου....

δεν τελειωνει ποτε η ανασα...
ποτε η δικη σου ανασα...

μονο μπρος προσταζει...

ο πονος....

ο δικος σου πονος γινεται μητρα και γεννα ...ΠΟΙΗΣΗ...


Αχ ψυχή μου....


οταν πονας....
οταν....γραφεις ετσι!!!!!!!!1


ζεις στο υπαρκτο της ελπιδας εντος ....



σε αγαπαω....
πως αλλιως πια ε;;;
σε αγαπαω....

alpiega Τρίτη, Οκτωβρίου 14, 2008 2:23:00 μ.μ.  

"Φέρνω κύκλους το κλειδί στην πόρτα φορές πολλές, δυνατά, ν’ ακούγεται στους απ’ έξω το κλείδωμα να μην πλησιάζουν."

Ωστόσο είσαι εκεί.
Ο ήχος θυμίζει οτί είσαι εκεί.

Οι λύκοι..αχ αυτοί οι λύκοι.. δεν βαριέσαι..

άλλαξε παραμύθι..


:)

ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΕΑΔΕΛΛΗ Τετάρτη, Οκτωβρίου 15, 2008 8:39:00 μ.μ.  

Με το σήμερα νέα αφετηρία ελπιδοφόρα ανάσα ας γεννηθεί!

Χρόνια Πολλά καλέ μας Ήχε! Πάντα ευτυχισμένος και δημιουργικός!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Τετάρτη, Οκτωβρίου 15, 2008 10:05:00 μ.μ.  

NA ΖΗΣΕΙΣ, ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ,
ΓΕΡΑ ΚΙ’ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ
ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ
ΝΑ ‘ΧΕΙΣ ΑΠΟΚΤΗΜΕΝΑ!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Τετάρτη, Οκτωβρίου 15, 2008 10:15:00 μ.μ.  

Ο γιος μου βρίσκεται στ' όμορφο νησί σου για μετεκπαίδευση

΄Ετσι απλά... ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.

Περίεργο πράγμα το μπλόγκιν δεν είναι;

Εύχομαι να είσαι καλά.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:07:00 μ.μ.  

Κοιτάζω κάποτε από εκείνους τους φεγγίτες Κατερίνα μου.
Δεν πιστεύεις όμως κι εσύ πως κι εκείνοι δείχνουν μονάχα ένα κομμάτι του ορίζοντα;
Εκείνο που πλησιάζει τάχα ποιος να το βλέπει;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:07:00 μ.μ.  

Δε γνωρίζω να πω αν είναι ποίηση αυτό Λάκη.
Άλλες διαδικασίες με ορίζουν όταν γράφω κάτι τέτοιο.
Σημασία όμως έχει το πώς το νιώθει ο άλλος, έτσι δεν είναι;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:08:00 μ.μ.  

Αγγελόσκονη μου χαίρομαι για την χαρά σου.
Δε συνάντηση ήλιο όμως είμαι πάλι εδώ.
Να είσαι ευτυχισμένη…!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:08:00 μ.μ.  

Μα Ψυχή μου πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι;
Στα λόγια, στις σκέψεις, στα όνειρα μα πιο πολύ στις ελπίδες.
Την αγάπη μου σου στέλνω.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:08:00 μ.μ.  

Καλώς όρισες Λίτσα.
Αγάπησα τα τρένα κι ακόμα ταξιδεύω μαζί τους.
Κάθε φορά μου αφήνω την ίδια δίψα, την ίδια ομορφιά στις εικόνες της ψυχής.

Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:09:00 μ.μ.  

Άλλο δεν μπορώ να κάνω Aurangel απ’ το να υποκλιθώ.
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:09:00 μ.μ.  

Πέρασαν χρόνια πολλά Ναϊάδα μου για να συναντήσω μια καλή νεράιδα στον δρόμο μου μα υπάρχουν νιώθω καταστάσεις που κι εκείνη δεν έχει την δύναμη να αλλάξει.
Την καληνύχτα μου έχεις.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:09:00 μ.μ.  

Φάντασμα μου περί ποιήσεως μίλησα παραπάνω.
Είμαι εδώ πάλι.
Πιο πολύς ή πιο λίγος δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:10:00 μ.μ.  

Καπετάνισσα μου τικ τακ τα ρολόγια, τοκ τοκ τα χέρια στις πόρτες του χρόνου, κλάπ κλάπ τα πέταλα του άλογου πάνω στο καλντερίμι.

Όλα τρέχουν γύρω μας κι άραγε να ‘χουμε την δύναμη να τ’ ακολουθήσουμε;

Έτσι έγινε τελικά, με τραυμάτισαν τα υγρά χώματα κι αναγκάστηκα να πορευθώ στην ξηρά.
Σ’ ευχαριστώ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:10:00 μ.μ.  

Δυοσμαράκι μου μονάχα ένας δρόμος οδηγεί στην σιωπή και δεν έχω φθάσει ακόμα εκεί.
Η επιστροφές μας βρίσκουν πάντοτε αλλαγμένους άλλοτε ομορφότερους κι άλλοτε πιο κουρασμένους από πριν.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:10:00 μ.μ.  

Ηλία χαρούμενος για την επιστροφή.
Αυτό μονάχα.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:10:00 μ.μ.  

Κατερίνα μου ήταν στις δεκαπέντε, δυο μέρες πρίν.
Δεν τα ξεχνάς ποτέ βλέπω.

Έτσι είναι, και κάπως αργά ανακαλύπτουμε πως ο μίτος που κρατούμε στα χέρια είναι λειψός κι όχι απλά κομμένος.

Να είσαι καλά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:11:00 μ.μ.  

Καλώς όρισες Μίνα.
Ο ορισμός κάποιων στιγμών μας, δε βρίσκεις;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:11:00 μ.μ.  

Μαρίνα μου αγαπημένη τι να πω κι εγώ για την ποίηση;
Τι να πω για την μήτρα που γεννά και με κάνει να κλαίω;

Ελπίζω μονάχα κάποτε να μη συντρέχουν λόγοι για να γράψω, αν είναι πια εφικτό, και το γνωρίζεις καλά.

Σε φιλώ καρδιά μου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:11:00 μ.μ.  

Πάντοτε είμαι εκεί Alpiega, είμαστε όλοι εκεί.
Αμετακίνητοι, προσμένοντας.
Κάτι θα κόψουν πάλι οι λύκοι, κάτι πάλι θα σώσουμε από τα δόντια τους.
Κάποτε όμως κουράζει τούτο το κυνήγι.

Καλώς όρισες.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:11:00 μ.μ.  

Μαρία μου.
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.
Ότι επιθυμείς κι εσύ για την ζωή σου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2008 10:12:00 μ.μ.  

Ευχαριστώ πολύ Γλαρένια μου.
Να χαίρεσαι την οικογένεια σου.
Κάθε ευτυχία σας εύχομαι.

Πραγματικά όμορφη η Σάμος, και καλοκαιρινή όπως μαθαίνω.
Είναι από τα νησιά που πρέπει να κάθεσαι και μέχρι τα μέσα του Νοέμρη.
Σε μαγεύει.

Καλά έκανες!
Και ναι παράξενο είναι, και η ανάγκη μας πολλές φορές για να μιλήσουμε, να βγούμε και λίγο παραέξω.
Καλά έκανες και σ’ ευχαριστώ!
Κρίμα να μην είμαι εκεί να σου τον «περιποιηθώ» λιγάκι.

; ))))))))))

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP