Κρατώ με μιαν αλυσίδα το πέλαγο, κρατώ ένα όνειρο και ταξιδεύω.
Τώρα που φύγανε οι παραθεριστές του καλοκαιριού κι απέμειναν οι ταξιδευτές του Σεπτέμβρη, μ’ ένα ψάθινο καπέλο στο χέρι και το αεράκι τ’ απαλό στα μαλλιά.
Οι πιο τρυφερές σκέψεις παίρνουν ένα ξύλινο καθισματάκι και στρογγυλοκάθονται στην ψυχή.
Προσμένουν κέρασμα γλυκό του κουταλιού και δροσερό πηγής νερό.
Προσμένουν έναν λόγο τρυφερό που καθώς όμως φθάνει σέρνει πίσω του τη λύπη.
Πήρα τα βήματά μου.
Στάθηκα πάνω στον καταπέλτη του πλοίου σαν γι’ αποχαιρετισμό.
Κι αλίμονο, τι τάχα ν’ αποχαιρετούσα;
Τώρα που φύγανε οι παραθεριστές του καλοκαιριού κι απέμειναν οι ταξιδευτές του Σεπτέμβρη, μ’ ένα ψάθινο καπέλο στο χέρι και το αεράκι τ’ απαλό στα μαλλιά.
Οι πιο τρυφερές σκέψεις παίρνουν ένα ξύλινο καθισματάκι και στρογγυλοκάθονται στην ψυχή.
Προσμένουν κέρασμα γλυκό του κουταλιού και δροσερό πηγής νερό.
Προσμένουν έναν λόγο τρυφερό που καθώς όμως φθάνει σέρνει πίσω του τη λύπη.
Πήρα τα βήματά μου.
Στάθηκα πάνω στον καταπέλτη του πλοίου σαν γι’ αποχαιρετισμό.
Κι αλίμονο, τι τάχα ν’ αποχαιρετούσα;
από το βιβλίο: Ιωάννης Τσιουράκης, Ήχος Πλάγιος. Μόνος…
31 σχόλια:
τι ταχα ν αποχαιρετησεις Ηχε μου;
τα πάντα καλε μου...
τα παντα
το "Σ΄αγαπω" που είπες και δεν το κρατησε..
στ΄αγερι το αφησε να το ταξιδεψει εκείνο μονο κι οπου το παει...
το βλέμμα που ακουμπησες και με τ΄ακροδαχτυλα το πήρε, στην θαλασσα βαρκουλα χαρτινη το εκανε και τ΄αφησε να ταξιδεψει σε νηνεμια μα και σε φουρτουνα, αδιαφορώντας για το θανατο της, γιατι βλεπεις Ηχε μου χαρτινη την εφτιαξε....
Ηχε μου
τα παντα αποχαιρετας...
αρκει το νευμα να σου κάνει...
γιατι μνημη μικροτερη χρυσόψαρου οι ερωτες διαθετουν...
τα πάντα
τα παντα....
κι οχι μονο αυτοι....
μα κι ο Θεος μνημη δεν εχει,,,,
Σ΄αγαπαω
το ξερεις πια
σε φιλω ομορφε μου....
σε φιλω.....
φιλι αντιο με τ΄ακροδαχτυκα αφηνω....
΄Οχι πάντως εμένα...διότι εγώ στρογγυλοκάθομαι, περιμένω το γλυκό του κουταλιού...δε θα 'λεγα όχι σε ένα κερασάκι ή ένα περγαμόντο..καικρΎΟ νεράκι της πηγής.
Θέλω όμως και ένα χαμόγελο...
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΜΗΝΑ!!!!!!!
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Πιο νοσταλγικό δε γίνεται!
Καλό μήνα να έχεις..
Τον πόνο αποχαιρετούσες, ένα άδικο παρελθόν που σε πλήγωσε. Σα λύτρωση έρχεται το μέλλον, ανακούφιση οι στίχοι σου.
Καληνύχτα. Δεν είναι ψέμα είναι ευχή…μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη.
Ενιωσα αυτες οι σκέψεις να βγαινουν απο μενα..
Δεν εχω να πω κατι αλλο..
Υπεροχες εικόνες
Να αποχαιρετάς κάθε τι που σε πονά.
Κάθε τι που σε πληγώνει.
Κάτι παλιό φεύγει, κάτι καινούργιο έρχεται.
Καλό μήνα να έχεις! :)
Και αν δεν αποχαιρετάς αλλά αγναντεύεις χωρίς να το ξέρεις μια καινούρια αρχή;
Τη Θαλασσινή μου καλημέρα και καλό μήνα!
Καλό σου μηνα φίλε!
Τώρα που θα πιάσουν οι δροσιές στη Σαλονίκη να βρεθούμε δυο τρεις γνωστοί από τα blogs να τα πούμε.
Καλό μήνα Γιάννη. Αποχαιρετάς την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Έξοδος από το θαλασσινό ξέγνοιαστο παραμύθι. Στην κουπαστή δίπλα στον καταπέλτη, ανάμεσα στα καραβόσχοινα και στην άγκυρα, θα ΄σαι για λίγο ακόμα. Θα σε φωνάξει ο Σεπτέμβρης να αποβιβασθείς. Κι εσύ.
Καλό σου μήνα Ήχε....
Δεν ξέρεις ποτέ τι θα φέρει το Φθινόπωρο μαζί του....Έχω μάθει πλέον να περιμένω τις εκπλήξεις.... Μπορεί και να αποδειχθεί ότι το βουητό του καλοκαιριού, μάλλον κακό μας έκανε...
Ίσως χρειαζόμασταν αυτό το δροσερό αεράκι του Σεπτέμβρη, για να σκεφτούμε.... για να δώσουμε ένα πιο χαλαρό χαμόγελο εκεί που αγαπάμε.... για να νιώσουμε επιτέλους τι θέλει να μας πει εκείνος ή εκείνη από μακριά... και δεν έρχεται ακόμη πιο κοντά να μας το πει....
Δεν πειράζει.... Θα έρθει κάποια στιγμή.... Αρκεί να ξέρουμε να περιμένουμε τη λάμψη να βγει στον ουρανό... Γιατι κάποια στιγμή θα βγει. Που θα μας πάει;;
Η επιλογή του κομματιού με συγκίνησε πολύ βαθιά... Σ` ευχαριστώ...
Να είσαι καλά.... και να κοιτάς γύρω σου τους ανθρώπους που σε αγαπούν και χρειάζονται τις σκέψεις σου....
Αυτό που μας λείπει, ίσως του λείπουμε κι εμείς..... Να το θυμάσαι....
Τι ταχα να αποχαιρετησεις Ηχε!!!
"να σου το πω...
γιατι να φυγεις;"
πάντα κάποιος θα φευγει Πλαγιε Ηχε.
Το όνομα που επελεξες να έχεις, πονο προσδιδει.
το ήξερες άραγε όταν δικο σου το έκαμες;
κι αναρωτιέμαι...
γιατι αραγε,
εσυ αναρωτιέσαι τι αποχαιρετας μοναχικε;
παντα καποιος τη φυγη επιλέγει.
γιατι δεν αντεχει.
δεν αντεχει την αγαπη, τον πονο,
παρ΄ όλα αυτα καποτε ισως καταλάβει οτι η μοναξια ντυμένη μ΄αυτο το ρουχο ειναι.
δερμα στο δερμα της ο πόνος.
λιγοι το ξερουν.
φιλι αγριμιου εχεις.
κι αναρωτιεμαι.
" να σου το πω....γιατι να φυγεις"!
εσυ ξερεις Ηχε.!!!
εσυ!!!!!
Α... εσύ ξέρεις. Εγώ θα είχα πολλά άλλα να αποχαιρετήσω. Αλλά ίσως έχουν κοινό παρονομαστή, ε; Ζωή που φεύγει, λέω.
Και μην ξαναζητήσεις "συγγνώμη" για απουσίες και νοιώθω άσχημα που απουσιάζω και δεν μπορώ να πω "συγγνώμη". Μα αφού καταλαβαινόμαστε, Βόρειε Ήχε :)
poso mou aresoun oi anixneuseis soy...
Μαρίνα μου,
Γνώση Έμπυρη και τώρα της Σιωπής (από ποια γνώση άραγε) η δύναμη της αγάπης καμιά φορά σε κάνει ν’ αποχαιρετάς.
Κ’ ίσως να φαίνεται χάρτινη η αγάπη που σ’ οδήγησε στον αποχαιρετισμό, ευκολοπυρπόλητη.
Καλό ταξίδι να έχεις στα μονοπάτια της σιωπής μα εκείνο που πιότερο θέλω να κρατήσεις είναι ο σκληρός ήχος των βημάτων σου καθώς φεύγεις για να θυμάσαι πόσο πόνο άφησες με την φυγής σου.
Γλαρένια μου
εκεί, δίπλα στο παράθυρο απιθώσου. Γλυκό κυδώνι έχω, κεράσι, βύσσινο και νεράντζι, λίγο συκαλάκι μου έχει μείνει.
Απ’ την πηγούλα θα σου φέρω κρύο νερό να δροσιστείς.
Και το χαμόγελο μου που τόσο ύμνησε η Μαρία θα σου δείξω πάλι και πάλι.
Deti μου
υπέροχος ο μήνας σου να ‘ναι και πες μου χάθηκες, γιατί του ημερολογίου σου τα φύλλα ένα ένα σκιστήκαν από καιρό;
Poetic sin μου
ίσως κι έτσι να ‘ναι, ίσως πάλι κάτι απ’ το σήμερα που δε πρόλαβε ακόμα να πληγώσει.
Υπέροχο το βράδυ σου να είναι.
Μαρία μου
σκέψεις του καθενός μας είναι.
Ερμηνείες πολλές.
Σ’ ευχαριστώ.
Ηλία
κρατώ μονάχα ότι κάτι καινούργιο έρχεται.
Θαλασσινή μου κύμα το κύμα οι εικόνες φεύγουν κι έρχονται πάλι.
Ναι, νέα αρχή θα είναι.
Νέα αρχή.
Θοδωρή φίλε μου
καλό μήνα σου εύχομαι. Θα το περιμένω εκτός απροόπτου.
Πολύ το καθυστέρησα, τύχανε πολλά όμως.
Βασίλη
η εποχή μου το Φθινόπωρο, λίγο το λίγο θα με ξεβράσεις στο σήμερα, στο τώρα.
Έτσι θα ‘ναι.
Φοίβη μου
τα ομορφότερα μου είχε κρατημένα πάντα το Φθινόπωρο.
Πάντα μου φύλαγε ένα γλυκό φως ανάμεσα στα φύλλα που κιτρίνιζαν και πέφταν, κάτι κρυμμένο είχε στο περπάτημα ανάμεσα σε κείνα τα κίτρινα τα φύλλα.
Πιο πολύ εκείνο που είπες το σμίξιμο στα πιο τρυφερά των ανθρώπων των αγαπημένων δίπλα απ’ ένα τζάκι ή κάτω από μιαν ομπρέλα.
Δεν το θυμούμαι απλά, βίωμα μου είναι.
Ευχαριστώ πολύ.
"Αγρίμι" μου
τριγυρισμένο από αισθήματα και όνειρα που δεν αλυχτούν καθώς νυχτώνει μα μερεύουν, όχι θα σου πω, δε γνώριζα τον πόνο του ονόματος που διάλεξα.
Ξυπνώντας το βράδυ που πήρε να υπάρχει τούτο το ημερολόγιο είπα αυτό θα είναι το όνομα.
Ίσως τυχαίο κάτι άλλο ίσως.
Κ’ η αγάπη η ίδια δε γεννά άραγε τη μοναξιά, παιδί δικό της δεν είναι.
Vel… μου
και ζωή που έρχεται λέω και το σταματώ εδώ.
ATG μου
χασίματα είναι, για τούτο λέω πρόσεχε.
Να προσέχετε λέω.
oxi ... otan prosexeis ..ksexnas na ziseis
Ταξιδευτής στα χρώματα του Σεπτέμβρη και τις σκέψεις, όλο καλοκαίρι, πού και πώς να πω αντίο;
ATG μου
καλή τύχη τότε.
Βίκυ μου πρέπει να πεις;
Κι αν δεν πεις τάχα θα βαρύνει κι άλλο η ψυχή;
Τι τάχα να αποχαιρετούσα; Τη ψυχή μου που έφευγε σε βαρκούλα ή εσένα που ήσουν κρεμασμένος στο βαγόνι ενός τρένου με μάτια γεμάτα θλίψη παίζοντας μαζί μου το παιχνίδι των λυγμών
Την αγάπη μου Γιάννη
Δημοσίευση σχολίου