Από το Blogger.

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

Τι τάχα ν’ αποχαιρετούσα;

Κρατώ με μιαν αλυσίδα το πέλαγο, κρατώ ένα όνειρο και ταξιδεύω.
Τώρα που φύγανε οι παραθεριστές του καλοκαιριού κι απέμειναν οι ταξιδευτές του Σεπτέμβρη, μ’ ένα ψάθινο καπέλο στο χέρι και το αεράκι τ’ απαλό στα μαλλιά.

Οι πιο τρυφερές σκέψεις παίρνουν ένα ξύλινο καθισματάκι και στρογγυλοκάθονται στην ψυχή.
Προσμένουν κέρασμα γλυκό του κουταλιού και δροσερό πηγής νερό.
Προσμένουν έναν λόγο τρυφερό που καθώς όμως φθάνει σέρνει πίσω του τη λύπη.

Πήρα τα βήματά μου.
Στάθηκα πάνω στον καταπέλτη του πλοίου σαν γι’ αποχαιρετισμό.
Κι αλίμονο, τι τάχα ν’ αποχαιρετούσα;
.
από το βιβλίο: Ιωάννης Τσιουράκης, Ήχος Πλάγιος. Μόνος…

31 Λόγια σαν τα χρόνια...:

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 12:46:00 π.μ.  

τι ταχα ν αποχαιρετησεις Ηχε μου;

τα πάντα καλε μου...
τα παντα

το "Σ΄αγαπω" που είπες και δεν το κρατησε..
στ΄αγερι το αφησε να το ταξιδεψει εκείνο μονο κι οπου το παει...

το βλέμμα που ακουμπησες και με τ΄ακροδαχτυλα το πήρε, στην θαλασσα βαρκουλα χαρτινη το εκανε και τ΄αφησε να ταξιδεψει σε νηνεμια μα και σε φουρτουνα, αδιαφορώντας για το θανατο της, γιατι βλεπεις Ηχε μου χαρτινη την εφτιαξε....

Ηχε μου
τα παντα αποχαιρετας...
αρκει το νευμα να σου κάνει...
γιατι μνημη μικροτερη χρυσόψαρου οι ερωτες διαθετουν...
τα πάντα
τα παντα....

κι οχι μονο αυτοι....
μα κι ο Θεος μνημη δεν εχει,,,,

Σ΄αγαπαω
το ξερεις πια
σε φιλω ομορφε μου....
σε φιλω.....

φιλι αντιο με τ΄ακροδαχτυκα αφηνω....

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 12:53:00 π.μ.  

΄Οχι πάντως εμένα...διότι εγώ στρογγυλοκάθομαι, περιμένω το γλυκό του κουταλιού...δε θα 'λεγα όχι σε ένα κερασάκι ή ένα περγαμόντο..καικρΎΟ νεράκι της πηγής.

Θέλω όμως και ένα χαμόγελο...

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΜΗΝΑ!!!!!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

deti Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 1:04:00 π.μ.  

Πιο νοσταλγικό δε γίνεται!
Καλό μήνα να έχεις..

POETIC SIN Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 3:53:00 π.μ.  

Τον πόνο αποχαιρετούσες, ένα άδικο παρελθόν που σε πλήγωσε. Σα λύτρωση έρχεται το μέλλον, ανακούφιση οι στίχοι σου.
Καληνύχτα. Δεν είναι ψέμα είναι ευχή…μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη.

hliaxtida Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 8:37:00 π.μ.  

Ενιωσα αυτες οι σκέψεις να βγαινουν απο μενα..
Δεν εχω να πω κατι αλλο..
Υπεροχες εικόνες

iLiAs Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:56:00 π.μ.  

Να αποχαιρετάς κάθε τι που σε πονά.
Κάθε τι που σε πληγώνει.
Κάτι παλιό φεύγει, κάτι καινούργιο έρχεται.

Καλό μήνα να έχεις! :)

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 11:03:00 π.μ.  

Και αν δεν αποχαιρετάς αλλά αγναντεύεις χωρίς να το ξέρεις μια καινούρια αρχή;



Τη Θαλασσινή μου καλημέρα και καλό μήνα!

vorias Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 12:53:00 μ.μ.  

Καλό σου μηνα φίλε!
Τώρα που θα πιάσουν οι δροσιές στη Σαλονίκη να βρεθούμε δυο τρεις γνωστοί από τα blogs να τα πούμε.

βασίλης Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 1:34:00 μ.μ.  

Καλό μήνα Γιάννη. Αποχαιρετάς την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Έξοδος από το θαλασσινό ξέγνοιαστο παραμύθι. Στην κουπαστή δίπλα στον καταπέλτη, ανάμεσα στα καραβόσχοινα και στην άγκυρα, θα ΄σαι για λίγο ακόμα. Θα σε φωνάξει ο Σεπτέμβρης να αποβιβασθείς. Κι εσύ.

Φοίβη,  Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 1:46:00 μ.μ.  

Καλό σου μήνα Ήχε....

Δεν ξέρεις ποτέ τι θα φέρει το Φθινόπωρο μαζί του....Έχω μάθει πλέον να περιμένω τις εκπλήξεις.... Μπορεί και να αποδειχθεί ότι το βουητό του καλοκαιριού, μάλλον κακό μας έκανε...
Ίσως χρειαζόμασταν αυτό το δροσερό αεράκι του Σεπτέμβρη, για να σκεφτούμε.... για να δώσουμε ένα πιο χαλαρό χαμόγελο εκεί που αγαπάμε.... για να νιώσουμε επιτέλους τι θέλει να μας πει εκείνος ή εκείνη από μακριά... και δεν έρχεται ακόμη πιο κοντά να μας το πει....
Δεν πειράζει.... Θα έρθει κάποια στιγμή.... Αρκεί να ξέρουμε να περιμένουμε τη λάμψη να βγει στον ουρανό... Γιατι κάποια στιγμή θα βγει. Που θα μας πάει;;

Η επιλογή του κομματιού με συγκίνησε πολύ βαθιά... Σ` ευχαριστώ...
Να είσαι καλά.... και να κοιτάς γύρω σου τους ανθρώπους που σε αγαπούν και χρειάζονται τις σκέψεις σου....

Αυτό που μας λείπει, ίσως του λείπουμε κι εμείς..... Να το θυμάσαι....

ταξιδι εγινες...αγριμι Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 3:35:00 μ.μ.  

Τι ταχα να αποχαιρετησεις Ηχε!!!

"να σου το πω...
γιατι να φυγεις;"

πάντα κάποιος θα φευγει Πλαγιε Ηχε.
Το όνομα που επελεξες να έχεις, πονο προσδιδει.

το ήξερες άραγε όταν δικο σου το έκαμες;

κι αναρωτιέμαι...

γιατι αραγε,
εσυ αναρωτιέσαι τι αποχαιρετας μοναχικε;

παντα καποιος τη φυγη επιλέγει.
γιατι δεν αντεχει.
δεν αντεχει την αγαπη, τον πονο,
παρ΄ όλα αυτα καποτε ισως καταλάβει οτι η μοναξια ντυμένη μ΄αυτο το ρουχο ειναι.
δερμα στο δερμα της ο πόνος.

λιγοι το ξερουν.

φιλι αγριμιου εχεις.

κι αναρωτιεμαι.

" να σου το πω....γιατι να φυγεις"!

εσυ ξερεις Ηχε.!!!
εσυ!!!!!

vel... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 7:30:00 μ.μ.  

Α... εσύ ξέρεις. Εγώ θα είχα πολλά άλλα να αποχαιρετήσω. Αλλά ίσως έχουν κοινό παρονομαστή, ε; Ζωή που φεύγει, λέω.

Και μην ξαναζητήσεις "συγγνώμη" για απουσίες και νοιώθω άσχημα που απουσιάζω και δεν μπορώ να πω "συγγνώμη". Μα αφού καταλαβαινόμαστε, Βόρειε Ήχε :)

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:19:00 μ.μ.  

Μαρίνα μου,
Γνώση Έμπυρη και τώρα της Σιωπής (από ποια γνώση άραγε) η δύναμη της αγάπης καμιά φορά σε κάνει ν’ αποχαιρετάς.
Κ’ ίσως να φαίνεται χάρτινη η αγάπη που σ’ οδήγησε στον αποχαιρετισμό, ευκολοπυρπόλητη.
Καλό ταξίδι να έχεις στα μονοπάτια της σιωπής μα εκείνο που πιότερο θέλω να κρατήσεις είναι ο σκληρός ήχος των βημάτων σου καθώς φεύγεις για να θυμάσαι πόσο πόνο άφησες με την φυγής σου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:19:00 μ.μ.  

Γλαρένια μου
εκεί, δίπλα στο παράθυρο απιθώσου. Γλυκό κυδώνι έχω, κεράσι, βύσσινο και νεράντζι, λίγο συκαλάκι μου έχει μείνει.
Απ’ την πηγούλα θα σου φέρω κρύο νερό να δροσιστείς.
Και το χαμόγελο μου που τόσο ύμνησε η Μαρία θα σου δείξω πάλι και πάλι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:20:00 μ.μ.  

Deti μου
υπέροχος ο μήνας σου να ‘ναι και πες μου χάθηκες, γιατί του ημερολογίου σου τα φύλλα ένα ένα σκιστήκαν από καιρό;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:20:00 μ.μ.  

Poetic sin μου
ίσως κι έτσι να ‘ναι, ίσως πάλι κάτι απ’ το σήμερα που δε πρόλαβε ακόμα να πληγώσει.

Υπέροχο το βράδυ σου να είναι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:20:00 μ.μ.  

Μαρία μου
σκέψεις του καθενός μας είναι.
Ερμηνείες πολλές.
Σ’ ευχαριστώ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:20:00 μ.μ.  

Ηλία
κρατώ μονάχα ότι κάτι καινούργιο έρχεται.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:20:00 μ.μ.  

Θαλασσινή μου κύμα το κύμα οι εικόνες φεύγουν κι έρχονται πάλι.
Ναι, νέα αρχή θα είναι.
Νέα αρχή.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:21:00 μ.μ.  

Θοδωρή φίλε μου
καλό μήνα σου εύχομαι. Θα το περιμένω εκτός απροόπτου.
Πολύ το καθυστέρησα, τύχανε πολλά όμως.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:21:00 μ.μ.  

Βασίλη
η εποχή μου το Φθινόπωρο, λίγο το λίγο θα με ξεβράσεις στο σήμερα, στο τώρα.
Έτσι θα ‘ναι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:21:00 μ.μ.  

Φοίβη μου
τα ομορφότερα μου είχε κρατημένα πάντα το Φθινόπωρο.
Πάντα μου φύλαγε ένα γλυκό φως ανάμεσα στα φύλλα που κιτρίνιζαν και πέφταν, κάτι κρυμμένο είχε στο περπάτημα ανάμεσα σε κείνα τα κίτρινα τα φύλλα.
Πιο πολύ εκείνο που είπες το σμίξιμο στα πιο τρυφερά των ανθρώπων των αγαπημένων δίπλα απ’ ένα τζάκι ή κάτω από μιαν ομπρέλα.
Δεν το θυμούμαι απλά, βίωμα μου είναι.
Ευχαριστώ πολύ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:22:00 μ.μ.  

"Αγρίμι" μου
τριγυρισμένο από αισθήματα και όνειρα που δεν αλυχτούν καθώς νυχτώνει μα μερεύουν, όχι θα σου πω, δε γνώριζα τον πόνο του ονόματος που διάλεξα.
Ξυπνώντας το βράδυ που πήρε να υπάρχει τούτο το ημερολόγιο είπα αυτό θα είναι το όνομα.
Ίσως τυχαίο κάτι άλλο ίσως.
Κ’ η αγάπη η ίδια δε γεννά άραγε τη μοναξιά, παιδί δικό της δεν είναι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:22:00 μ.μ.  

Vel… μου
και ζωή που έρχεται λέω και το σταματώ εδώ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:22:00 μ.μ.  

ATG μου
χασίματα είναι, για τούτο λέω πρόσεχε.
Να προσέχετε λέω.

atg,  Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007 9:27:00 μ.μ.  

oxi ... otan prosexeis ..ksexnas na ziseis

Βίκυ,  Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 8:41:00 μ.μ.  

Ταξιδευτής στα χρώματα του Σεπτέμβρη και τις σκέψεις, όλο καλοκαίρι, πού και πώς να πω αντίο;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007 11:37:00 μ.μ.  

Βίκυ μου πρέπει να πεις;
Κι αν δεν πεις τάχα θα βαρύνει κι άλλο η ψυχή;

lady.arwen67 Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007 3:53:00 μ.μ.  

Τι τάχα να αποχαιρετούσα; Τη ψυχή μου που έφευγε σε βαρκούλα ή εσένα που ήσουν κρεμασμένος στο βαγόνι ενός τρένου με μάτια γεμάτα θλίψη παίζοντας μαζί μου το παιχνίδι των λυγμών
Την αγάπη μου Γιάννη

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP