Από το Blogger.

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Τα λυπημένα παιδιά

Μα πιο πολύ
με συγκλονίζει το βλέμμα των λυπημένων παιδιών
καθώς διασχίζουν το κέντρο της πόλης.
Έχει την γεύση των ανθρώπων που λύγισαν
από το βάρος των εικόνων που φύλαξαν μέσα τους
μα δε βρήκαν ποτέ τον τρόπο να τις σηκώσουν.
Έτσι λοιπόν τα παιδιά
έχοντας ολόκληρο τον κόσμο μέσα στα μάτια τους
παίρνουν από το χέρι τη σιωπή του και πορεύονται
αφήνοντας ίχνη γκρίζα στις απ’ τη βροχή
κουρασμένες πλάκες των πεζοδρομίων
στο σημείο εκείνο που στέκεσαι και σκέφτεσαι καμιά φορά
αν πρέπει απέναντι ή όχι να περάσεις.

Κ’ ίσως να μου ήταν αδιάφορο το βλέμμα τους
αν δεν ένιωθα θάλασσα κάποια περάσματα δρόμων
για το απέναντι πεζοδρόμιο
που φοβήθηκα πως θα με πνίξει.

36 Λόγια σαν τα χρόνια...:

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 12:19:00 π.μ.  

τα λυπημενα μάτια τω παιδιων...
θάλασσες φουρτουνες...

καραβια που γέρασαν χωρις ένα ταξιδι να ολοκληρώσουν...

στα λυπημενα μάτια των παιδιων...
επαίτες αγαπης σωριασμένοι...

σε φιλω Ηχε μου
και Σ΄άγαπω

Δημήτρης,  Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 6:06:00 π.μ.  

Ανερμήνευτο:
το παιδικό βλέμμα που επιβιώνει
στο πρόσωπο ενός γεράκου.

hliaxtida Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 8:15:00 π.μ.  

Aλλη μια φορά έδωσες μια και βούτηξες το χέρι στην ψυχή μου με δύναμη..
Το έκανες και σήμερα..
Σ ευχαριστώ γι αυτό..
Ξέρεις..ειναι δυσκολο να το κανει κανεις με λιγες μονο λέξεις..
Καλημερα

ο δείμος του πολίτη Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 12:16:00 μ.μ.  

Πολύ όμορφο, πολύ γλυκό και τόσο αληθινό.

lady.arwen67 Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 12:43:00 μ.μ.  

Κ’ ίσως να μου ήταν αδιάφορο το βλέμμα τους
αν δεν ένιωθα θάλασσα κάποια περάσματα δρόμων
για το απέναντι πεζοδρόμιο
που φοβήθηκα πως θα με πνίξει.
Αδιάβατοι γίνονται οι δρόμοι ,ανίκανος είμαι να τους διαβώ κι ο φόβος παραστάτης μου γίνεται κι αρωγός,το βλέμμα σου όμως ακόμα δε μπορώ να αντικρύσω έτσι στέκομαι στη σκοτεινή γωνιά του δρόμου κι αφουγράζομαι τους χτύπους της καρδιάς σου , βγάζοντας που και που έναν αναστεναγμό προσευχή σ' έναν αγνωστο θεό ...
Την αγάπη μου Ιωάννη

iLiAs Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 1:01:00 μ.μ.  

Είναι τόσο εκφραστικά τα μάτια των παιδιών!
Χωράει τα πάντα αυτό το παιδικό βλέμμα.
Κρύβει τόσα συναισθήματα!

Καλημέρα!

ταξιδι εγινες...αγριμι Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 1:08:00 μ.μ.  

παιδιά που λυπημένα μάτια έχουν,
αγριμάκια γίνονται.
Σε δάση καταφεύγουν κι από κει ίσως κάποτε ένα κόσμο ομορφότερο μας φτιάξουν.
Γιατί αυτά μόνο γνωρίζουν.
Γιατί αυτα μόνο ξέρουν Αγάπη τι θα πει.

φιλι αγριμιού Ηχε.

Υ.Γ. Το μήλο δε το βρηκα.
Μα στην ηλιαχτιδα ανήκε κι έχει δίκιο.

Mist Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 3:24:00 μ.μ.  

Κι όλη η αλήθεια... είναι κρυμμένη εκεί.

Καλό σου Σ.Κ Ήχε.

eρωτας Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 3:39:00 μ.μ.  

Ελάχιστες λέξεις, όλη η αλήθεια...
Σε φιλώ πολύ :'(

sunshine Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007 4:29:00 μ.μ.  

Τα χαρούμενα παιδιά όταν μεγαλώνουν γίνονται θλιμμένοι ενήλικες.. Τα λυπημένα παιδιά τι γίνονται;

3 parties a day Σάββατο, Σεπτεμβρίου 08, 2007 10:00:00 π.μ.  

Τα λυπημένα παιδιά κάθε ηλικίας, αυτοί οι ναυαγοί της ζωής, ματώνουν την καρδιά σ' αυτούς -τους λίγους- που τα αναγνωρίζουν...

ion Σάββατο, Σεπτεμβρίου 08, 2007 12:44:00 μ.μ.  

υπέροχο cropper.
και τόσο αληθινό..

"Κ’ ίσως να μου ήταν αδιάφορο το βλέμμα τους
αν δεν ένιωθα θάλασσα κάποια περάσματα δρόμων
για το απέναντι πεζοδρόμιο
που φοβήθηκα πως θα με πνίξει."

ποιά θλίψη κουβαλάμε αγαπημένε;

MOIRA Σάββατο, Σεπτεμβρίου 08, 2007 5:46:00 μ.μ.  

Παδιά που γεννήθηκαν χωρίς να κλαίνε..
Ποιά μήτρα τα εκπαίδευσε, βουβά να είναι;..

Σε φιΛώ Ήχε μου..

Γιάννης Φιλιππίδης Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 1:30:00 π.μ.  

Κάποτε –δεν πάει πολύς καιρός από τότε- είχα αποφασίσει ν’ απαγάγω ένα κοριτσάκι που ζητιάνευε στην οδό Κεφαλληνίας. Ίσως το ’χω γράψει. Κι ας το ζητούσαν από μένα οι δημόσιες υπηρεσίες. Μέχρι να το καλοσκεφτώ, το παιδί εξαφανίστηκε. Αυτά τα λυπημένα παιδιά με τη μάτια θα μας κοιτάνε όταν γίνουν ενήλικα; Δε γνωρίζω ήχε μου αν μιλάμε για τα ίδια παιδιά. Αυτά της επαιτείας. Της μαύρης μοίρας και της μαύρης ρίζας. Που μεγαλώνουν με στρεβλά όνειρα.
Τι όνειρα στ’ αλήθεια;

μελανχολική καληνύχτα

ΨουΞ Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 3:49:00 μ.μ.  

"Έχει την γεύση των ανθρώπων που λύγισαν
από το βάρος των εικόνων που φύλαξαν μέσα τους
μα δε βρήκαν ποτέ τον τρόπο να τις σηκώσουν."
Λέει....

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 8:59:00 μ.μ.  

Μαρίνα μου
μια λύπη είναι, που δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 8:59:00 μ.μ.  

Ερμηνευμένο Δημήτρη
οι ηλικιωμένοι καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές τον επερχόμενο θάνατο τα παιδιά απλά βιώνουν τον ερχομό του με φορές πολλές δεν τον καταλαβαίνουν…
Καλώς ήρθες.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 8:59:00 μ.μ.  

Μαρία μου
δεν έχω λόγια, τι άλλο να πω.
Ευχαριστώ.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 8:59:00 μ.μ.  

Κλειώ μου ίσως και να ‘ναι στον δικό μου Θεό της ψυχής.
Ίσως λέω, ίσως…
Την αγάπη μου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 8:59:00 μ.μ.  

Ηλία
όλος ο κόσμος βρίσκεται εκεί μέσα, το πιο βαθύ νόημα της ζωής…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:00:00 μ.μ.  

Αγρίμι μου
κάπως έτσι βρήκες κι εσύ τον δρόμο για το δάσος…
Παράτολμο που το λέω μα τούτος ο τόπος σ’ εκείνους που δυσφορούν στηρίζεται πια.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:00:00 μ.μ.  

Sunshine μου
το πιο πιθανό είναι να γίνουν καλοί γονείς, συνειδητοποιημένοι…
Ίσως πάλι κάνω και λάθος.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:00:00 μ.μ.  

3 parties μου
πίστεψε με είναι πια πολλοί εκείνοι που τα’ αναγνωρίζουν. Είναι περισσότεροι ακόμα εκείνοι που το μπορούν και φοβούνται να το κάνουν.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:01:00 μ.μ.  

ΙΟΝ μου
έχουμε πάντοτε την θλίψη της δύσκολης ευτυχίας, του ψεύτικου αγγίγματος, του ονείρου που γίνεται εφιάλτης με το πέρασμα του χρόνου.
Θα αρκεστούμε άραγε ποτέ, λατρεμένη μου, στο πέρασμα του ανέμου από τα μαλλιά, στο ψιθύρισμα του ποταμού καθώς το νερό κυλάει;
Θα μάθουμε ποτέ ν’ αγαπούμε τους ανθρώπους για την ομορφιά στους βυθούς των ματιών του κι όχι για τα λεφτά αισθήματα και το γλυκόπιοτο κορμί;
Τούτη θαρρώ η θλίψη μας.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:01:00 μ.μ.  

Ιωάννα μου
ο Θεός φέρνει ακόμα στον κόσμου τους αγίους του…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:01:00 μ.μ.  

Φεγγαραγκαλιά μου
τούτο τον τρόπο πασχίζω ν’ αλλάξω.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 9:01:00 μ.μ.  

Γιάννη, φίλε μου
κι εκείνα τα παιδιά την ίδια θλίψη έχουν μόνο που, συγχώρεσέ με, αποφεύγω να τα κοιτάζω στα μάτια.
Γνωρίζω πως αδυνατώ να βοηθήσω και τούτο με σκοτώνει.
Ίσως εκείνη η απαγωγή που έλεγες να τα έσωζε.
Μόνο που εκείνη δε χρειάζεται σκέψη, από την σκέψη καμιά φορά καίγεται η πράξη.
Μόνο που αν το κάνεις δεν είναι οι δημόσιες υπηρεσίες που θα σε κυνηγήσουν…

Να είσαι πάντα καλά.

αλαφροίσκιωτος Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007 11:43:00 μ.μ.  

"κρατώ απ' το χέρι τη σιωπή του κόσμου και τη βολτάρω στο χείλος της λεωφόρου ακροβατώντας..
κάθε φορά που τη σπρώχνω στο ποτάμι του δρόμου πνίγεται μα επιστρέφει εκδικητικά, για να ζωγραφιστεί στο παιδικό βλέμμα μου.."


καλώς σας βρήκα!

Βίκυ,  Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007 12:20:00 π.μ.  

Ντρέπομαι να κοιτώ, ξέρω πως και εγώ για τη λύπη τους φταίω... Και μέχρι εκεί... Μετά, ανταμώνει κάτι άλλο η ματιά και τέλος;

dyosmaraki Τρίτη, Σεπτεμβρίου 11, 2007 2:54:00 μ.μ.  

Αχ και να φτιάχναμε έναν τόπο όπου το χαμόγελο των παιδιών θα ακύρωνε τους αφορισμούς των απανταχού σοφών της γης.
Εναν τόπο όπου τα αφημένα στο πεζοδρόμιο ίχνη τους θα ήταν ολόλευκα φτιαγμένα από ήλιο. Τότε θα φώτιζαν ολάκερο τον κόσμο και θα σκόρπιζαν αγάπη....από εκεί που στο παρελθόν τα περάσματα των δρόμων γίνονταν θάλασσες......

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP