Από το Blogger.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Κοιτάζοντας τους βυθούς

Κοιτάζοντας τους βυθούς
έμαθες να μιλάς με χρώματα.

Βάφτισες γαλάζιο του ουρανού
πράσινο τη θάλασσας
βαθύ μαύρο της ψυχής

…που ολοένα νυχτώνει
κι αφανίζει τα ίχνη της η αναζήτηση.

33 Λόγια σαν τα χρόνια...:

elenitheof Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 1:59:00 μ.μ.  

Εύχομαι η αναζήτηση να οδηγήσει την ψυχή στη χώρα της ευτυχίας με τα χαρούμενα και φωτεινά χρώματα, εκεί που το μαύρο χρώμα της ψυχής γίνεται γαλάζιο του ουρανού και πράσινο της θάλασσας.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 6:30:00 μ.μ.  

Εντάξει άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, μα έχει και χρώματα...απ' όλα τα χρώματα βρίσκεις...

Γλαρένιες αγκαλιές

melomenos Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 7:04:00 μ.μ.  

εκεί στο βάθος περνάνε κάποιες φορές μερικές αιθέριες ηλιαχτίδες και χρωματίζουν το μαύρο...!
μετά την νύχτα πάντα έρχεται μια όμορφη ανατολή μπορεί να αργεί πολλές φορές, αλλά έρχεται!!!
την καλησπέρα μου

κοκκινο φιλι Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 7:47:00 μ.μ.  

και η ψυχη;
βαθυ μπλε σχεδον μαυρο..
οχι παντα ομως
εε εχουμε και τυρκουαζογαλανοπρασινες στιγμες!!
ποτε ειπαμε επιστρεφουμε;;;

vorias Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 8:58:00 μ.μ.  

Αναζήτηση μέσα στα χρώματα
κι όποιος δεν ξέρει
από υπόγεια ρεύματα ονείρων
ας χαθεί...

iLiAs Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 10:55:00 μ.μ.  

Ολα τα χρώματα έχουν την γοητεία τους, αρκεί να ξέρουμε να τα συνδυάσουμε!
Το μαύρο της ψυχής "συνδύασε το" με το κόκκινο του έρωτα, με το μπλε της ελπίδας!

Τα καλύτερα έρχονται! Καλό μήνα με υγεία! :)

vel... Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007 11:53:00 μ.μ.  

Να νυχτώνει η ψυχή, ναι, αλλά στο μπλε της θάλασσας. Πώς έλεγε ο Κούρκουλος στο "Ορατότης μηδέν"; "Όχι άλλο κάρβουνο! Όχι άλλο κάρβουνο!" Κι ας χόρευε το "βρέχει φωτιά στη στράτα μου" ε; Καλά μη δίνεις σημασία, οι συνειρμοί μου...

Καλό βράδυ, Ήχε του βορά!

ο δείμος του πολίτη Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 9:45:00 π.μ.  

Σουρεαλιστική η πρώτη στροφή (ο βυθός δεν έχει χρώματα, είναι μαύρος). Γιατί τα βάφτισε; Δεν είναι αυτά τα χρώματα; Άλλα χρώματα βάφτισε ως τέτοια;

Η αναζήτηση τελειώνει τη νύχτα, τόσο ωραίο και υπαρξιακό.

sunshine Παρασκευή, Αυγούστου 03, 2007 11:48:00 π.μ.  

Θέλει και η ψυχή λίγο φως.. να πάρει τα πάνω της κι αυτή..

Καλημέρα :-)

morfeas Σάββατο, Αυγούστου 04, 2007 1:11:00 μ.μ.  

Κι η χαρά? Η θλίψη? Η μοναξιά? Το πριν? Το μετά? Τι χρώματα έχουν? Τι χρώματα σκεπάζουν τα όνειρά μας...?

candy's τετραδιάκι Σάββατο, Αυγούστου 04, 2007 6:40:00 μ.μ.  

"Διωξε τα συννεφα..σταματα τη βροχη"

Φιλια ηχε...δεν μπορω να μη περασω απο σενα οταν "βολταρω" στο μπλοκοχωριο :)

aparadektos Σάββατο, Αυγούστου 04, 2007 7:48:00 μ.μ.  

"...…που ολοένα νυχτώνει
κι αφανίζει τα ίχνη της η αναζήτηση", μου θυμίζει το "Λυχνίας σβησθείσης, πάσα γυνή ομοία" του Διογένη του Σινωπεύς.
Όταν κλείνουν τα μάτια του μυαλού ανοίγουν τα μάτια της ψυχής και με αυτά μερικές φορές τα χρώματα είναι διαφορετικά.

elenitheof Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 3:44:00 μ.μ.  

Γιάννη, στο μπλογκ μου έγραψα ένα αφιέρωμα για το χωριό μου. Έλα να το διαβάσεις.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:09:00 μ.μ.  

Ελένη μου
δεν πιστεύεις κι εσύ πως όλες οι αναζητήσεις κάπου οδηγούν;
Όπου κι αν είναι τούτο το κάπου αν είναι παράταιρο τότε κινούμε για κάπου αλλού.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:09:00 μ.μ.  

Γλαρένια μου
Είπαμε, χρώματα πολλά στην παλέτα της ψυχής, ακόμα και για εκείνους που αρνούνται να τα χρησιμοποιήσουν στον καμβά τους.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:09:00 μ.μ.  

Χάρη εκείνος που βυθίζεται πρέπει πρώτα να βιώσει το σκοτάδι της και μετά να αφεθεί στο χάδι μιας ηλιαχτίδας.
Τώρα το γιατί βυθίζεται είναι μια άλλη ιστορία διαφορετική για τον κάθε έναν.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:10:00 μ.μ.  

Κόκκινο και ταλαντούχο φιλί
τα μάτια της ζωγράφου μιλάνε ε;
Ή μάλλον ζωγραφίζουν.

Επιστρέψαμε αλλά στα χαμένα…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:10:00 μ.μ.  

Θοδωρή
χάθηκα, μα κι από εμένα χαμένος είμαι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:10:00 μ.μ.  

Ηλία
καλό μήνα να έχεις.
Για την υγεία πρέπει να προσπαθήσω.

Σίγουρα έρχονται τα καλύτερα.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:11:00 μ.μ.  

Vel μου
ξέρεις τι κάνουν οι ψυχές οι νυχτωμένες στο γαλάζιο της θάλασσας;
Βγαίνουν στο κατάστρωμα του πλοίου τους και χορεύουν εκείνο το ίδιο τραγούδι που γράφεις και παίρνει η θάλασσα τότε τη γεύση τη λυπημένη στα βαθιά της μέχρι που άλλο να μην έχει να κατέβει.
Και μη έχοντας άλλο να κατέβει παίρνει τον δρόμο της επιστροφής και πια λύπη δεν είναι.

Να είσαι πάντα καλά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:11:00 μ.μ.  

Δείμε
άλλοτε είναι κι άλλοτε όχι ίδια τα χρώματα.
Κάποτε όλα μοιάζουν να είναι μονόχρωμα, μαύρα ή λευκά δεν έχει σημασία.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:11:00 μ.μ.  

Μορφέα
δεν υπάρχουν και στιγμές που νιώθουμε πως όλα τούτα απλά δεν υπάρχουν σαν ποτέ να μην υπήρξαν;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:12:00 μ.μ.  

Candy μου
εδώ βρέχει και τι να πω!

Καλές βόλτες να έχεις.
Το χαμόγελό μου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:12:00 μ.μ.  

Απαράδεκτε καλώς ήρθες.
Τότε δεν είναι που καθαρίζει το οπτικό μας πεδίο;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:15:00 μ.μ.  

Ελένη μου όμορφο το χωριό σου.
Λυπούμαι πραγματικά για όσα έγιναν.

xiozil Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 5:50:00 μ.μ.  

"...που ολοένα νυχτώνει
κι αφανίζει τα ίχνη της η αναζήτηση"

στο θάλαμο αναμονής της βροχής
και του ουράνιου τόξου
που θα φέρει τα χρώματα του βυθού
στο θόλο τ’ ουρανού
ανοίγοντας δρόμους μέχρι την άκρη του ορίζοντα...

Βίκυ,  Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 6:58:00 μ.μ.  

...κι αυτά τα νερά, πώς επηρεάζουν τα χρώματα, άλλοτε τα κάνουν ζωηρά, φωτεινά, προκλητικά ελκυστικά και άλλοτε θολώνουν την ομορφιά τους, ξεπλένονται θαρρείς και στη σιωπή γυρίζουν...

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 7:37:00 μ.μ.  

Δυσδιάκριτα κάποτε, xiozil μου, τα όρια θάλασσας και ουρανού.
Ίδια χρώματα, το ίδιο δύσκολες οι αποστάσεις.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007 7:38:00 μ.μ.  

Βίκυ μου
αργά τα βράδια μονάχα ακούς τη φωνή τους και πάλι μόνο όταν είσαι μόνος.
Τότε μόνο η ψυχή καταφέρνει κι ακούει τη φωνή τους…

morfeas Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007 10:05:00 μ.μ.  

Τα όνειρα όμως πάντα υπαρχουν. Πάντα αφήνουν τα πιο αληθινά σημάδια...

morfeas Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007 10:06:00 μ.μ.  

Κι η ανυπαρξία? Τι χρώμα παίρνει στα μάτια του καθενός...?

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Τρίτη, Αυγούστου 07, 2007 8:14:00 μ.μ.  

Μορφέα παράξενα και ιδιαιτέρα νιώθει το κάθε τι.
Και τα όνειρα και η ανυπαρξία αποτελούν και τα δύο με τον τρόπο τους αρχή και τέλος για έναν άνθρωπο.
Με τον ίδιο τρόπο που νιώθει η κάθε ψυχή την αρχή ή το τέλος, παίρνει και βάφει με χρώματα τα πλευρικά τους.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP