Από το Blogger.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

«Τρέχα μάνα, τρέχα»

Μαζέψαμε τη σημαία με βιάση.
Οι χωροφυλάκοι με τον στρατό, κινήσανε για το λιμάνι.
Ήβγαμε κι εμείς.
Τρομαγμένα.
Η μάνα στην αγκαλιά έσφιγγε το Γεωργανάκι, με τον Αλεξανδριανό είχαμε ένα μπόγο ο κάθ’ ένας.
Τρέχαμε.
Ξεπηδούσαν φωτιές από παντού.
«Τρέχα μάνα» φώναζε ο Αλεξανδριανός «τρέχα» και τρέχαμε αλαφιασμένοι, πυρωμένοι απ’ τις φωτιές των σπιτιών κι απ’ τις φωνές των γυναικών.
Ο αγέρας ήσφιγγε ολοένα, θαρρείς θηλιά στον λαιμό, πύκνωνε η στάχτη, έπηζε το αίμα στις φλέβες.
Η αγωνία…

- Τι θα κάνουμε μάνα;

- Θα ζήσουμε!

Κι έκλεγε το Γεωργανάκι, δεν ακούονταν πια σα κελάηδημα αηδονιού.
Σπάραζε, θαρρείς έβλεπε τον χαλασμό που γινόταν.
Έφτανε σα παλμός ο ήχος των σπιτιών που καίονταν και η θάλασσα κυμάτιζε.
Κόκκινη θάλασσα.
Θάλασσα αίμα.
Κι εμείς, ρημαγμένοι από τον χρόνο και τον πόλεμο.
Τ’ αφήσαμε πίσω όλα, τσι ζωές μας μονάχα ηπήραμε.
Κουρελιασμένες, βρομισμένες από χνώτο αγριεμένο.
Ανάβλυζε θάνατο το χνώτο.
Πεθάναμε κι εμείς, χίλιες ο καθένας φορές ως ν’ ανέβουμε στο «Αγία Γαλήνη».
Ήρχαμε στον Πειραιά.
Πρώτα Μυτιλήνη. Χίο μετά.
Κοιμόσουν και μες στο σκοτάδι του ύπνου ήβλεπες τη λύπη παχιά, μαύρη να κυλάει μπροστά σου.
Ποτάμι η λύπη.

Δεν μας ηχωνεύανε.
Είχαμε κι ένα κόνισμα παρμένο από το σπίτι, το φιλάγαμε.
Ηπήγαμε μπουλούκι στη Νέα Σμύρνη.
Κι εκεί, παλιότουρκους μας ήλεγαν.

Ο πατέρας, Στελλάκης, τον πήραν, στον σκότωσαν με άλλους στ’ Αξάρι.
Η μάνα, Αγνή, ήφυγε στην κατοχή.

Καθώς ηβλέπω φωτιά, τρομάζει ακόμα το βλέμμα.
Θυμάται.
Για ώρες δακρύζει η ψυχή και τα μάτια.


Powered by eSnips.com


Powered by eSnips.com

24 Λόγια σαν τα χρόνια...:

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 12:11:00 π.μ.  

πικροί χρόνοι....
πικρές μνήμες....
πικρές ψυχές...

ποση πίκρα τελικά αυτός ο τόπος πια;


πόσος πόνος;
πόσος θάνατος;

μα και πόση ελπίδα τούτοι οι άνθρωποι σ΄αυτο το τόπο φέραν;


ΗΧΕ μου;

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ να΄σαι......

φιλι......Αγαπης
φιλι.....θυμούμαι

μα και...
φιλι.......αναθεμα για κάποιους

Adonios Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 8:15:00 π.μ.  

Έχω συγκινηθεί...
Όταν έχεις γνωρίσει τους ανθρώπους που έζησαν την καταστροφή, εκείνους που πήρες το όνομά τους επειδή ήσουν εγγόνι τους, εκείνους που σου διηγούνταν την ιστορία τους σαν απόκοσμο παραμύθι όταν ήσουν μικρός, απλά δε μπορείς να μη μείνεις ασυγκίνητος κάθε φορά που θα δεις την... πατρίδα!

Αλεξάνδρα Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 8:44:00 π.μ.  

Πόνος, απόγνωση, θάνατος...

πόσες φορές οι Ελληνες δεν στάθηκαν πρωταγωνιστές στο ίδιο έργο... Μα η Μικρασιατική Καταστροφή, το "στρίμωγμα" στο λιμάνι που λέει και η συγχρονη ιστορία (φιλιώσαμε λέει τώρα)δεν έχει προηγούμενο.

ΠΡΕΠΕΙ να θυμόμαστε γιατί αν ξεχάσουμε η ιστορία λέει επαναλαμβάνεται...

Να σαι καλά, πάντα με μνήμη!

Καλημέρα

iLiAs Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 9:31:00 π.μ.  

Είθε τα δάκρυα της ψυχής, να ποτίσει όμορφες στιγμές ν' ανθίσουν.
Να δροσίζουν τις πικρές!

Να είσαι καλά Ήχε! Καλό σαββατοκύριακο!

Me:Moir Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 12:18:00 μ.μ.  

*Adonios* Δεν θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει καλύτερα τα συναισθήματα και τις μνήμες που με πλημμύρισαν διαβάζοντας το ποστ αυτό. Έχω κι εγώ συγκινηθεί (διπλά όμως).

Hliaxtida Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 4:02:00 μ.μ.  

Tωρα εγω τι να πω...
δεν θελω να σχολιασω αυτη τη φορα..
Φιλια

ΨουΞ Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 9:56:00 μ.μ.  

εχει δάκρυα που κατεβαίνουν απο το μυαλό
και δακρυα που ανεβαίνουν απο την ψυχή
ο συνδιασμός φερνει 'συνοστισμό'και
σκέψεις για την πατρίδα των 7 θαλασσων και την αναγκαιότητα της .

Ιφιγενεια Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 10:17:00 μ.μ.  

Η προσφυγιά είναι ότι χειρότερο μπορεί να ζήσει άνθρωπος... Κάθεται στη ψυχή σου και σε τρώει...

"Καθώς ηβλέπω φωτιά, τρομάζει ακόμη το βλέμμα..."

Μου θυμησες μια καθηγήτριά μου στο δημοτικό... Μας έλεγε πως όταν σπουδαζε Αθήνα μια μέρα περνούσαν έξω από το αεροδρόμιο... κι αυτή μώλις άκουσε τα αεροπλάνα που απογειώνονταν έπεσε στο χώμα... Η τελευταία φορά που είχε ακούσει αεροπλάνο από τόσο κοντά ήταν όταν βομβάρδιζαν το σπίτι της... στην εισβολή...

Ξέρεις πιο πληγώνει πιο πολύ όμως; Αυτό το "παλιοτούρκους μας έλεγαν". Ακόμη και στη πατρίδα να είσαι ξένος... κι οχί απλά ξένος ο ίδιος ο εχθρός...

Με συγκίνησε πολύ το ποστάκι σου...

APOTINEDRA Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007 10:27:00 μ.μ.  

H ιστορία της Μικρασίας με συγκλονίζει γιατί μου θυμίζει την ιστορία της δικής μου πατρίδας...

Βασιλική Ν. Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 1:12:00 π.μ.  

Να 'σαι καλά, να 'σαι καλά!
Ευχαριστώ και για το κείμενο και για τα ηχογραφήματα...
καλό βραδάκι!

σα Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 2:20:00 π.μ.  

σταυρωμένες ψυχές ... σταυρωμένοι κόσμοι... μου θύμησες πολλά! Δύσκολο να βρει λόγια κανείς να πει κάτι.

Καλό μας φθινόπωρο φίλε ήχε!

ion Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 8:35:00 π.μ.  

¨τι θα κάνουμε μάνα;
θα ζήσουμε.."

σε φιλώ ήχε..

sunshine Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 12:24:00 μ.μ.  

Τι όμορφο.. το παρελθόν μας.. η ιστορία μας... Εμείς. Άραγε μάθαμε τίποτα ή τσάμπα πήγε τόσος πόνος;;

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 9:45:00 μ.μ.  

"Η Σμύρνη μάνα καίγεται..."

Πονεμένες σελίδες Ιωάννη μου, μέγας ξεριζωμός.
Δεν έχω πάει ...Μικρασία..
μυρίζει λεν' Ελλάδα..

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

morfeas Κυριακή, Σεπτεμβρίου 16, 2007 5:27:00 μ.μ.  

Οι παπούδες μου είναι πρόσφυγες από τον Πόντο, τον Καύκασο και την Πόλη.

Όταν είδα την Πολίτικη κουζίνα δάκρυσα. Αν και δεν έχω γνωρίσει προσφυγιά, την κουβαλάω μέσα μου...

Είναι η κληρονομιά μου...

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007 12:04:00 π.μ.  

Από 14 έως 17 Σεπτεμβρίου καταστράφηκε η Σμύρνη, μέρες νωρίτερα είχε καταρρεύσει ολόκληρο το Μικρασιατικό Μέτωπο μ’ αποτέλεσμα να χαθούν οριστικά Πατρίδες όπως η Ανατολική Θράκη ο Πόντος κι ολόκληρη η Μικρά Ασία.
Άλλαξαν ζωές, άλλαξε η Ελλάδα.
Εξακολουθεί να αλλάζει.
Πρέπει να θυμόμαστε μεταξύ εκλογών, οικονομικών προβλημάτων και διχόνοιας που από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους δεν έπαψαν να υπάρχουν.

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας.
Βασιλική Ν., Me:Moir και Ιφιγένεια

Talisker Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007 10:36:00 μ.μ.  

Χριστε μου τι ομορφο ποστ!

Με αυτα και αυτα των εκλογων
ξεχασαμε ....

Θα ερθω αυριο να το ξαναδω με την ησυχια μου..!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Τρίτη, Σεπτεμβρίου 18, 2007 5:43:00 μ.μ.  

Καλώς ήρθες Talisker.

Να έρχεσαι.
Έδωσες ρέστα στο πάρτυ της Μαρίνας μας.

Talisker Τρίτη, Σεπτεμβρίου 18, 2007 11:38:00 μ.μ.  

μιλας κι εσυ που μου μεινες Ηχος Αηχος????:)
Απο κεινη τη μερα πληρωνω αμαρτιες!
:)
-ευχαριστω!!
Φυσικα θα ερχομαι και ειλικρινα λυπαμαι που περασε απαρατηρητη αυτη η μερα θα μπορουσαμε να γραψουμε τοσΑ!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 19, 2007 12:08:00 π.μ.  

Σ’ εκείνο το πάρτυ έγραφα μετά από τηλεφωνική ενημέρωση.
Για τούτο το άηχος.

Τι αμαρτίες πληρώνεις;

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP