Από το Blogger.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

Παραμονές Χριστουγέννων

Παραμονές Χριστουγέννων, κι έχει απομείνει το χιόνι σιωπηλό στις παγωμένες αποστάσεις του μυαλού μου.
Άφησα στον κήπο ένα τσουβάλι ρούχα παλιά στρατιωτικά, ένα ζευγάρι άρβυλα γυαλισμένα, μια ταυτότητα αναγνώρισης πτώματος*.

Θυμούμαι τους χιονισμένους χειμώνες στον Χορτιάτη, εκείνους της Κομοτηνής, της Σάμου…
Πάλεψα χρόνια με τα κύματα κι έμεινα ζωντανός, όχι μ’ εκείνα της θάλασσας μα με της ψυχής τα κύματα, εκείνα που μια φίλη έλεγε πως δεν σε πνίγουν αν δεν το επιθυμήσεις.
Έχω καλά φυλαγμένες φωτογραφίες και μνήμες, συναισθήματα, χρώματα και ήχους.
Σε άσπρο μαύρο τα πρόσωπα, με χρώμα τα κύματα, τα δέντρα, τα βουνά, τα σπίτια.

Χώρεσα της ψυχής μου τα όνειρα, τι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις σε μια βαλίτσα και τα ταξίδεψα, για να επιστρέψω.
Πάντα επιστρέφεις, ακόμα κι όταν έχεις πιστέψει πως δεν υπάρχουν λόγοι για να το κάνεις.
Φύτεψα κι έναν βασιλικό, πλατύφυλλο, να θυμούμαι, να ελπίζω.

Μέρες που έρχονται, λέω να σηκώσω στον ουρανό μου ένα μεγάλο όμορφο φεγγάρι, χειμωνιάτικο, ντυμένο με το μάλλινο πανωφόρι και τα ζεστά του παπούτσια.
Στα χέρια θα έχει κρατημένο ένα μικρό, τοσοδούλικο χαμογελάκι ποτισμένο ελπίδα.
Κι ας έρχονται μέρες πιο λυπημένες, πιο παγωμένες.

Θ’ αφήσω πλάι στο τζάκι μια εικόνα παλιά να παίζει.
Εξάλλου, τούτες οι μέρες βοηθούν στην αναμόχλευση της μνήμης.


* Ταυτότητα Αναγνώρισης Πτώματος ή ΤΑΠ ονομάζεται η μεταλλική ταυτότητα που φέρουν στον λαιμό τους οι στρατευμένοι.

36 Λόγια σαν τα χρόνια...:

φεγγαραγκαλιες Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007 11:29:00 μ.μ.  

να ξες πως με συγκινουν τα ποιηματα σου..παντα..και πως προσπαθω να κρατησω μεσα μου το αρωμα τους με καθε τροπο..

κι οι μουσικες σου επιλογες παντα ομορφες!!

σε φιλω

Mist Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 12:04:00 π.μ.  

"Θ’ αφήσω πλάι στο τζάκι μια εικόνα παλιά να παίζει..."
κι έτσι ν' ακούω πάντα τον Ήχο σου...

Ανεκτίμητα κειμήλια τέτοιες εικόνες... Ήχε μου...

όμορφο ξημέρωμα

ΠΡΕΖΑ TV Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 12:32:00 π.μ.  

παραμονες Χριστουγενων...και δεν αισθανομαι τιποτε μεσα μου....

Dee Dee Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 8:59:00 π.μ.  

Γιατι τοση στενοχωρια;;;; Στενοχωρια ειναι ο στενος χωρος που επιλεγουμε να κλειστουμε λεει η αγαπημενη μου Βαμβουνακη.

Ιωαννη μου ευχομαι η μυρωδια του αγιοριτικου βασιλικου και το χαμογελακι ελπιδας στη χουφτα σου να ριζωσουν πιο βαθυα απο καθε πονο, που σου εχει προσφερει η ζωη!

Χαμογελω και προχωρω..... :)

Καλες γιορτες και μια καινουρια χρονια γεματες ευτυχια, υγεια, ερωτα, ταξιδια, ονειρα, ελπιδες, χαμογελα, στοχους, ομορφες μυρωδιες και γεματη ζωη!!!!!

ΩΣΗΕ Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 2:50:00 μ.μ.  

Πάντα επιστρέφεις, ναι...
σα δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος...
κι όλοι έχουμε σκοτώσει...
γι αυτό πάντα επιστρέφουμε...

Αφήνω τη φωνή του φαλκονιού

piXie Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 5:33:00 μ.μ.  

αυτο το φεγγαρακι που περιγραφεις, ησυχαζει την ψυχη μου, και τη γεμιζει ελπιδα...

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 6:02:00 μ.μ.  

Τούτες τις μέρες η μοναξιά γίνεται πιο βασανιστική.
Μη μένεις μόνο με την παλιά εικόνα να ..ξαναπαίζει και τη μνήμη να αναμοχλεύει...
Το κάνει τυραννικά όλο το χρόνο...
Έχε κοντά σου ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

POETIC SIN Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 7:32:00 μ.μ.  

Κι αν μελαγχολικά βιώνουμε κάποιες στιγμές τις γιορτές, ας γίνουν γραφίδες σε ταυτότητες ψυχής, με την ελπίδα να φανερώσουν καλά κρυμμένες αξίες ζωής.
Μ’ άρεσε αυτό το φεγγάρι!
Μελωδικές γιορτές Ήχε μου!

ΒΙΚΥ Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 9:50:00 μ.μ.  

Πολύχρωμα μαξιλάρια αραδιασμένα μπροστά στο τζάκι και μια παρέα της καρδιάς μεγάλη... αγάπες, ελπίδες, όνειρα, μνήμες και μορφές ξεχνιούνται κοιτάζοντας τις φλόγες, φωτίζονται γλυκά και η ψυχή νιώθει τη θέρμη της ζωής να την τυλίγει...
Παραμονές Χριστουγέννων...
Να είσαι καλά!

iLiAs Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 10:12:00 μ.μ.  

..αυτό το τ.α.π. που ανέφερες μου έφερε μνήμες στο μυαλό από χειμώνες όχι πολύ μακριά από φέτος.
..ελπίζω αυτές οι μέρες οι ποιο λυπημένες, να είναι ελάχιστες και η εξαίρεση τη νέα χρονιά.
Να είσαι καλά Ιωάννη, καλό βράδυ 'Ηχε.

katerina Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007 10:35:00 μ.μ.  

Χλωμές προσδοκίες,ανεκπλήρωτα όνειρα,αναμνήσεις κρυστάλλινες,σ'ενός βρέφους τα πόδια προσφορά....κι αντίδωρο στης μοναξιάς του τη φάτνη..να αλαφρωσει η ψυχή απο τούτη την αναμόχλευση της μνήμης...
Καλό σου βράδυ ,ήχε μου, με όνειρα βάλσαμο...!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:37:00 π.μ.  

Τα ομορφότερα της ζωής μας σε γιορτινή συσκευασία Mist μου.
Μια υπέροχη ημέρα να έχεις.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:37:00 π.μ.  

Καλώς ήρθες Πρέζα.
Δεν έχεις κι άδικο με τόσα που γύρω συμβαίνουν.
Είπα όμως για φέτος να τα κρατήσω λίγο μακριά, να πάρω μια ανάσα αλλιώτικη.
Ανάγκη βλέπεις.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:37:00 π.μ.  

Dee Dee μου υποσυνείδητα μπορεί να είναι κι έτσι, στην πραγματικότητα είναι εκείνα που αδυνατούμε να αφήσουμε πίσω γιατί είναι μέρος δικό μας.
Απλά, είπαμε, δεν πρέπει να τα επιβαρύνουμε.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Pixie μου
να ελπίζεις, γιατί ο φόβος είναι μια οφειλή που έχουμε σ’ εκείνους τους μέσα μας κόσμους που δεν ταξιδέψαμε.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Γλαρένια μου είναι μια παλιά όμορφη εικόνα, δεν θα έπαιζε αλλιώς, θα στέκουνταν παρατηρώντας τα τεκταινόμενα.
Όσο για ανθρώπους νιώθω ευτυχία για αυτούς που έχω πλάι μου.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Poetic μου πάντοτε υπάρχουν πράγματα που μας βαραίνουν, το έγραψα παραπάνω, δεν γίνεται αλλιώς.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Βίκυ μου παρέα καρδιάς που πότε κοντά στέκει και πότε μακριά.
Η ζωή μας όλο απουσίες και παρουσίες.
Πιστεύω πως αλλιώς δεν θα έφεγγε τα βράδια.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Ηλία είναι ελάχιστες κι όσο μπορώ τις κρατώ μακριά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 6:38:00 π.μ.  

Κατερίνα μου ελαφρώνει κάθε φορά η ψυχή γιατί βλέπει από άλλο πρίσμα τα πράγματα, η οπτική εκείνη που άγνωστο πως καταφέρνει σχεδόν πάντα και μας σώζει.
Καθαρτήρια η αναπόληση ακόμα κι όταν φέρνει δάκρυα στα μάτια.

ion Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 9:53:00 π.μ.  

βάζω ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ παραπάνω. τους ακουμπώ στο ξύλινο πάτωμα. ας πιούμε μια πρωϊνή ζωή παρέα. στίς σκέψεις μας. για τις ανάγκες και τα όνειρά μας. Καλη σου ημέρα..να βάλω γάλα;
*****

lady.arwen67 Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 4:24:00 μ.μ.  

Γιάννη μου σου εύχομαι καλές γιορτές κι ένα ευμπνευσμένο και δημιουργικό 2008 . Φιλιά πολλά

elenitheof Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 7:33:00 μ.μ.  

Εύχομαι η ελπίδα να σου φέρει τ' όνειρό σου και οι γιορτινές μέρες που θα ακολουθήσουν να είναι γεμάτες χαμόγελα και ευτυχία. Είσαι αξιόλογος άνθρωπος και σου αξίζει κάθε ευτυχία. Είμαι σίγουρη πως θα τη βρεις. Μη φοβάσαι τα κύματα της ψυχής γιατί τη μαθαίνουν να παλεύει και την κάνουν πιο δυνατή. Γιάννη, χαρούμενες γιορτές να νιώσεις.

δημήτρης βαρβαρήγος Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007 11:58:00 μ.μ.  

Πάντα επιστρέφουμε στα μέρη που η καρδιά είχε γοητευτεί ή στα μέρη που οι ματιές οι παιδικές ένιωθαν με την καρδιά.

Οι μνήμες ανήκουν στο παρελθόν, σε αυτά που ζήσαμε και δεν θα ξεφύγουμε ποτέ, όσα φεγγάρια κι αν ντύσουμε απ' την αρχή με αισθήματα…

Καλές γιορτές, φίλε Ήχε...

katerina katsiri Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007 2:10:00 μ.μ.  

Μέρες που 'ρχονται
λέω να μπούμε μέσα στις φροντίδες
που επιστρέφει το πνεύμα από παλιά
Λέω πως οι ελπίδες
αγαπάνε πολύ συντροφικά
και δεν εγκαταλείπουν
όσους αγαπούν
αυτό που φυλάγεται καθαρό
μέσα στα σεντούκια

όπως άλλοτε θα ορμήσουν στα μάτια
αχ, τα μάτια
που προσδοκούν μια χαρά
κουρασμένη
να ελπίσει

Λέω να επιστρέψουμε
κατοικημένοι
κι ας έρθουν και τα δάκρυα μαζί

θα έχουν καθαρίσει
τα μυημένα χρόνια των ουρανών

Καλημέρα,
Όμορφες χαμογελαστές μέρες εύχομαι

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007 6:02:00 μ.μ.  

Χριστούγεννα και πάλι λοιπόν....
(...και στο σχολείο αντιγραφές έκανα..)
Εγώ θ'αφήσω πλάϊ στο τζάκι
μια αγκαλιά έλατα και κουμαριές
και στο μαξιλάρι σου δίπλα
ένα φιλί και μια Γλαρένια αγκαλιά
για να σε συντροφεύουν τις παγωμένες νύχτες..

ΜΕ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΗΧΕ ΜΟΥ
και όχι πια ΜΟΝΕ...

anthrakoryxos Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007 11:27:00 μ.μ.  

Ήρθα για λίγο, περαστικός, για να αφήσω τις ευχές μου.
Διαβάζω συνήθως σιωπηλά και αφουγκράζομαι τον ήχο σου, που με πλαγιοκοπεί και με κάνει να αναλογίζομαι..
Καλές γιορτές!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:30:00 π.μ.  

Ion μου τα ξύλινα πατώματα έχουν μια ζεστασιά που κάνει τις αισθήσεις κι αλυχτούν. Αφήνουν τις ιαχές τους στις κοιλάδες των ονείρων και γίνονται φωνές μελωδικές, τότε η ζωή γίνεται ομορφότερη και οι ανάγκες πιο απλές. Μη βάλεις γάλα, λέ να ρίξω λιγάκι ουρανό! ;-)

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:30:00 π.μ.  

Κλειώ μου με χαμόγελα αληθινά και λιγότερες υποχρεώσεις να σου κρατήσει παρέα το έτος που έρχεται.
Να είσαι καλά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:30:00 π.μ.  

Ελένη μου δεν φοβήθηκα ποτέ μήτε τα κύματα μήτε τον άνεμο, κι ας ασθένησα πολλές φορές. Για όλους έχει κάτι φυλαγμένο ο Θεός, έτσι λέω, έτσι λένε κ’ οι περισσότεροι άνθρωποι. Να είσαι πάντα ευτυχισμένη.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:31:00 π.μ.  

Δημήτρη φίλε μου, το παρελθόν είναι έμπνευση και οδηγός για το μέλλον μας, ίδιο δεν επιστρέφει τίποτε από το παρελθόν, αν τυχόν επιστρέψει έχει αποκτήσει μια μορφή φαντασματώδη κι όμοια γίνεται με εκείνο το κακό παρελθόν που μας καταδιώκει. Καλές γιορτές για εσένα και την οικογένεια σου εύχομαι.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:31:00 π.μ.  

Κατερίνα μου καλώς ήρθες. Χαμογελώ από καιρό κ’ ίσως να φταίει που εντός μου κατοίκησε τούτο το χαμόγελο. Οχυρώνω κάθε ημέρα τα μάτια να μην κλαίνε μα να μπορούν να κοιτάζουν, να φωτογραφίζουν, αν κάποτε πάλι δακρύσουν όμως θα είναι από χαρά όποτε το δάκρυ δεν θα εμποδίζει τα χρώματα.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:31:00 π.μ.  

Γλαρένια μου ευχαριστώ πολύ. Χαμογελώ κάθε που μου γράφεις εσύ ή κάποιος άλλος για το μόνος. :- ) Εγώ πάλι δεν αντέγραφα στεκόμουν μονάχα στην άκρη της ψυχής μου κι έγραφα, είτε έκθεση ήταν είτε μαθηματικά. Εγώ θα σου αφήσω μια αγκαλιά από ήχους χριστουγεννιάτικους της αγορά, των σχολικών γιορτών, των χαμόγελων των παιδικών, του σχισίματος του δώρου που έστεκε κάτω απ’ το δέντρο κι εκείνον της έκπληξης. Τόσους κι άλλους τόσους ήχους…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007 9:31:00 π.μ.  

Ανθρακωρύχε έχεις όνομα οικείο από χρόνια, όπως οικείες είναι οι φωτογραφίες των ανθρακωρυχείων του Βελγίου. Σκοπός είναι η επικοινωνία, ο κάθε ένας επιλέγει τον τρόπο και τον χρόνο να το κάνει. Εύχομαι να περάσεις ακριβώς όπως το επιθυμείς σε τούτες και κάθε επόμενες γιορτές.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP