Μαγεμένο κογχύλι

Είναι τα βράδια που βυθίζομαι

στο σώμα του πελάου

κι όπως γυρίζω

ένα κογχύλι φέρνω μαγεμένο

απ’ τη φωνή σου

που έμαθε γλυκά να τραγουδά

και να ονειρεύεται…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Μέρες καλοκαιριού

Ανθισμένο λουλούδι στα μαλλιά

οι μέρες του καλοκαιριού που ζήσαμε

κ’ οι νύχτες που σμίξαμε

πάνω στο κύμα το ζεστό

κι ονειρευθήκαμε

γλυκό κρασί στα χείλη που μεθάει

 

και τούτο το φθινόπωρο

στη μέθη πάνω του καλοκαιριού θα ξαποστάσει

και θα αφεθεί

φυλλαράκι στον άνεμο για να μας ταξιδέψει

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Το πηγάδι

Άκουσα την ηχώ μου στο πηγάδι

έφερε πίσω το «σ’ αγαπώ»

μόνο που είχε ντυθεί το άρωμα σου

κ’ είχε το τσιμπιδάκι των μαλλιών

που έχασες προχθές

στο απογευματινό μας το παιγνίδι

πλάι στο πηγάδι

όπως έβγαζα νερό με τον κουβά

κι έριχνα μικρές γουλιές

στο κλείσιμο των μοιρών σου

άνοιγαν σιγά σιγά

κι έτσι ντροπαλά

και γέμιζε χρώματα ο ουρανός.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Θέλω για επαναστάσεις να γράψω

Θέλω για επαναστάσεις να γράψω

μα τα γράμματα σχηματίζουν μονάχα

τη λέξη "σ’ αγαπώ"...

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πατρικό σπίτι

Φέρνω στη μνήμη

τα παιδικά σου γέλια

και τα παιγνίδια του καλοκαιριού

που μου εμπιστεύθηκες πλάι στο κύμα.

Το πέτρινο πατρικό σου σπίτι

το κοριτσίστικο δωμάτιο

το κουζινάκι της αυλής

τον γκρίζο μεγάλο γάτο

τις μπούκλες τις φουντωτές σου.

 

Καπνίζει πάντα το τζάκι του σπιτιού

όλο χαμόγελα και φωτεινές αγκαλιές

στέκουμαι στην είσοδο της αυλής πριν μπω.

 

Προσεύχομαι.

 

Είναι το σπίτι που μεγάλωσες…

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Το τραγούδι των παιδιών

Έφερε ο άνεμος μια σου εικόνα εδώ

γέμισε χαρά ο τόπος

σα το τραγούδι των παιδιών

όταν χαρίζουνε τη μέρα στο παιγνίδι.

 

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Απομεσήμερα μάτια

Κι αυτά τα μάτια σου τ’ απομεσήμερα

πως με κοιτάζουν τόσο φωτισμένα

όταν θλιμμένος από τραβιέμαι στην γωνιά

κι αφήνουνε ελεύθερα να μ’ αγκαλιάσουν

χιλιάδες χρώματα και μουσικές

και νανουρίζομαι παιδί μικρό στην αγκαλιά σου.

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει

Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει

στην πέτρα επάνω και στη θάλασσα

και στου βουνού τη ρίζα την υγρή

από του ποταμού του χορευτή το γύρισμα

σπίτι ζεστό να υψώνεις

για τη ζωή που ονειρευθήκαμε.

 

Κι εγώ, ένας μικρούλης ήλιος

τόπι στα πόδια των παιδιών

απ’ την αυγή ως το σούρουπο

γέλια να βγάζω στην αυλή

και να φυτεύω φως και άνθη λουλουδιών

στα μακριά σου τα μαλλιά.

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Αγαπώ τους μήνες που περνούν

τις υποσχέσεις του Φθινοπώρου

που δεν έφθειρε ο άνεμος

τα παιγνίδια τα παιδικά

τα πεσμένα στο χώμα φύλλα

τα πέδιλα του καλοκαιριού

τα ξεχασμένα στη ντουλάπα

τις σημειώσεις που κιτρίνισε ο ήλιος

τα πινέλα που αφήσαμε στο νέφτι

από το βάψιμο του κάγκελου στο μπαλκόνι

τις φωτογραφίες με τα χαμόγελα

που τόσο πλατιά απλώθηκαν

κι αφέθηκαν να ταξιδέψουν στη μνήμη

τα βότσαλα του βυθού

στο μαρμάρινο πάσο της κουζίνας

 

τα μάτια σου αγαπώ

που συδαυλίζουν τις φωτιές στα στήθη μου

κι ακούγονται τριγύρω τους τραγούδια καλοκαιρινά

και μελωδίες αστεριών

που δε χαθήκανε στο πρώτο φως της μέρας

κι όταν ξαπλώνω

έρχονται και με σκεπάζουν

με το λαμπερό τους γέμισμα

στου φεγγαριού το σώμα

που αφήνει το φιλιά σου στο κορμί μου

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Aνθάκια μυγδαλιάς

Έτσι όπως παίρνει τα δάκρυα ο άνεμος καμιά φορά

από τα μάτια στο χώμα

έτσι τ’ ανθάκια τα μικρά της μυγδαλιάς

αφήνει στα μαλλιά σου

στολίδια μικρά με το πρώτο της μέρας χρώμα.

 

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παλιά γραφή

Σε μια παλιά γραφή, οι λέξεις

«δε θα ‘ρθει», λέγανε στους περαστικούς

και να που τώρα

φανερώνεσαι πριν το φως του ήλιου

και ξημερώνεις την ψυχή μου.

Λογοτεχνικό περιοδικό "Απόπλους", τεύχος 48, Σάμος, Άνοιξη Καλοκαίρι 2010

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Ρώγα σταφυλιού

Στέκει ολόρθη η ρώγα

σταφυλιού θαρρείς

για να την τραγανίσω

σε μια στιγμή αιωνιότητας…

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Παλιά αίγλη

Πριν ξημερώσει κατηφορίζεις

απ’ το κόκκινο του ουρανού φεγγάρι

βαστώντας τα όνειρά μου

απαλά

συντροφευμένα από εσένα

χαμογελαστά

κι απ’ το απέναντι παράθυρο

κοιτάζουν τα περασμένα χρόνια

τα λυπημένα

καθώς το παιδί

με χρώματα αχνά ζωγραφίζει

την αίσθηση τους

σε χαρτί λεπτό

φθείροντας έτσι την παλιά τους αίγλη.

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Eυχές

Γίνονται οι ευχές σου

δάκρυα βροχής μέσα στη νύχτα

λουλούδια κόκκινα κι αρώματα

υγρά φιλιά πάνω στα στήθη

που σε γυρεύουν…

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Οι παλμοί που με διαπερνούν

Πλάι σου κουρνιάζω

νεογέννητος καθώς είμαι

βάζω το χέρι επάνω στην κοιλιά σου

νιώθω τους παλμούς να με διαπερνούν

γίνονται και δικοί μου οι παλμοί

γίνονται και δικοί μου οι λυγμοί

καθώς νυχτώνει

και σκοτεινιάζουν οι γωνιές μες στο σπίτι…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πώς να εξηγήσω τη φυγή

τώρα

πώς να εξηγήσω τη φυγή

που πρέπει απόψε να τελέσω

πώς να σταθώ

κάτω απ’ τα βλέφαρα τα δακρυσμένα

τα δικά σου

και τα δικά μου

πως να σωπάσω τη φωνή

που μου φωνάζει «Μη»;

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Είναι που κάθε βράδυ

Είναι που κάθε βράδυ

προσκυνώ το ναό της ψυχής σου

κι αποτάσσω από μέσα μου την αμαρτία.

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Λιποτάκτης θα γίνω

Στην πολιτεία ξημερώνει σιγά σιγά κι εγώ ετοιμάζομαι για τη δουλειά.

Μ’ απόψε λέω να δραπετεύσω, να σηκώσω πανιά και να ‘ρθω να σε βρω.

Αδικαιολογήτως απών θα γράψουν στις αναφορές.

Λιποτάκτης θα γίνω.

Λιποτάκτης για τη δική σου αγάπη.

 

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι...

Πρέπει ο άνεμος να ‘σαι, μέσα σε τοσοδούλα δαχτυλήθρα χώρεσες το δάχτυλο και κέντησες χρυσές κλωστές σε πανί λευκό.

 

Κοιμούμαι ως αργά τα πρωινά.

Στο κομοδίνο πλάι μου έχω μια μικρή σου φωτογραφία, μια καρδιά, αρκουδάκι ξαπλωμένο και κλειδιά ενός σπιτιού που με περιμένει.

Απόγευμα επιστρέφεις, η δουλειά δύσκολη, το ταξίδι μεγάλο.

Στέκουμαι στην είσοδο του σταθμού και σε περιμένω.

Δε θέλω μόνη σου να επιστρέφεις.

Κάποτε όμως δεν το μπορώ, λείπω στη δουλειά.

Η σκέψη μου πάντα εκεί.

Στέκεσαι πλάι στον παππούλη με τα λαχεία.

Το φόρεμα σου εφηβικό, έτσι και η ψυχή σου.

Περιμένεις το λεωφορείο.

Τέσσερεις στάσεις και θα κατέβεις.

Δεν ακούς τις συζητήσεις τριγύρω, από τ’ ακουστικά σου βγαίνει μι’ απαλή μελωδία, σ’ αγκαλιάζει.

Χαμογελάς, σιγοντάρεις τον καλλιτέχνη, κάποτε μελαγχολείς.

Προχωράς χορευτά, μοιάζεις με νεράιδα που γλιστρά στα νερά λίμνης που βούτηξε μέσα της ο απογευματινός ήλιος.

 

Δε σου το πα ποτέ.

Είχες προπορευθεί κάποια στιγμή που κατεβήκαμε στο σταθμό.

Κατάλαβες πως έμεινα πίσω.

Έστρεψες το κεφάλι.

Χαμογέλασες.

Μου ταίριαξες τότε τη μορφή σου μ’ εκείνες των νεραϊδών, και δεν ήταν γι’ αυτό, μα από τότε κάθε που σε κοιτάζω μου μοιάζεις νεράιδα.

 

Έχεις την τσάντα περασμένη στον ώμο.

Κοντοστέκεσαι, για λίγο ψάχνεις τα κλειδιά.

Τα βρίσκεις.

Ξεκλειδώνεις την είσοδο, κλειδώνεις εκ νέου, έπειτα το ίδιο στη φωλιά σου.

Στη φωλιά μας.

Κάτι άνετο φοράς, κάτι απλό και κάθεσαι στο κρεβάτι.

Με παίρνεις στο τηλέφωνο, μα εγώ, έχω όλη τούτη τη σκηνή δει κι ας μας χωρίζουν χιλιόμετρα.

 

Μιλούμε.

Λίγο ή πολύ δεν ξέρω να πω, νιώθω πάντοτε πως είναι λίγο, πολύ λίγο.

Ξαπλώνω και σου γράφω.

Μοιάζουν να μην έχουν τέλος οι λέξεις κι απόψε.

Θα κοιμηθώ και θα χω τυλιγμένο το μαξιλάρι στην αγκαλιά μου.

Έχει το άγγιγμα σου.

Την ανάσα.

Το άρωμα…

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου

Διψασμένα για το φιλί χείλη

Τούτη η βροχή, κυλάει πάνω στα διψασμένα για το φιλί σου χείλη μου.

Νιώθω τις αποστάσεις να μικραίνουν, πιο κοντά να έρχονται οι σκέψεις και τα όνειρά μου εκεί, μαξιλάρι στα δικά σου.

 

Ξυπνάς με μικρά γουργουρητά, βγαίνουν έπειτα χαμογελαστές οι λέξεις, χαρούμενα βλέμματα μου αφήνεις κι εγώ τ’ απορροφώ.

Τοσοδούλι σφουγγαράκι γίνομαι ν’ απορροφώ του κορμιού σου το άρωμα, την κίνηση, την δίψα.

 

Διψούμε και οι δύο.

Ο ένας για τον άλλο.

Ο ένας τη δίψα του άλλου να ξεδιψάσει…

 

από το e-book: Ιωάννης Τσιουράκης, Υποσχέσεις του Φθινοπώρου