Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Άνω Πόλη


Μα εμείς, θα περπατήσουμε ξανά
τα γέρικα στενά της Άνω Πόλης
θα ξαποστάσουμε στον άγιο των Μπεκτασήδων
και στο Τσινάρι για κρασί
να θυμηθούμε τις παλιές στιγμές
και τα τραγούδια

έπειτα η βροχή να καθαρίσει
ότι τα δάκρυα φύλαξαν στα μάτια μας
έναν παλιό καημό
μια επιθυμία ταξιδιού
μια στάση άλλη
στα καθημερινά μας δρομολόγια

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020

Κακή σοδειά


Φίδια κουλουριάζονται στις έρημες στέγες μας
ο ουρανός βροχερός, δε θυμάται
μήτε τις προσευχές μας μήτε τον κόπο
να στεγνώσει η σοδειά στο χωράφι
θα ‘ναι πάλι γλυφό φέτος το νερό
θα ‘ναι λειψό στις στέρνες και στα ποτήρια μας
και το ψωμί δίχως τη σπιρτάδα
μιας ελάχιστης ευτυχίας
κι ο μύλος ρημαγμένος απ’ τη βροχή…

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2020

Παράξενη εποχή


Ζούμε μια εποχή που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί, όχι πόλεμο, η κοινωνία μας δοκιμάστηκε σε πολλούς πολέμους κι έμαθε να επιβιώνει, να ανθίζει ξανά.
Δεν ξέρω να την ονομάσω.

Είναι η εποχή που θα πρέπει να γνωρίσουμε, αληθινά, τον άνθρωπο μέσα μας.
Όσα μας κράτησαν μακριά από αυτό έχουν πιά πάψει ή έστω έχουν υπερκεραστεί από κάτι άλλο πιο δυνατό, πιο αναγκαίο, την επιβίωση.
Πρέπει έπειτα να μάθουμε τον γείτονα, αυτόν που μέχρι εχθές του κρατούσαμε κλειστή την πόρτα, τον κακολογούσαμε πιθανόν, μαλώναμε μαζί του.
Αυτός μας έμεινε, μ’ αυτόν μπορούμε έστω από το μπαλκόνι να μιλάμε.

Κλείσαν οι εκκλησίες μας.
Πιστεύοντες και μη, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό κλονίσθηκαν.
Αλλάζει κατά κάποιο τρόπο η καθημερινότητα μας, άρα και η ζωή μας.
Ας το δούμε ως δοκιμασία, δεν ωφελούν ούτε οι κατάρες, ούτε οι βρισιές.

«Η βασιλεία του Θεού ειναι μέσα σου και γύρω σου.
Οχι σε κτιρια απο ξύλο και πέτρα.
Σπάσε ένα κομμάτι ξύλο και είμαι εκεί.
Σήκωσε μια πέτρα και θα με βρείτε.»

Ο Θεός είναι μέσα μας, είναι η πίστη και η δύναμη μας.
Δεν είναι οι εικόνες, εικόνες έχουμε και στο σπίτι – και πόσοι άραγε από εμάς έχουν ακόμα εικονοστάσι – δεν είναι το κερί, έχουμε εξάλλου και το καντηλάκι στο εικόνισμα μπροστά.
Θεός είναι η αγάπη.
Ας κοινωνήσουμε λοιπόν, αυτό το Πάσχα, της ανάγκη του συνανθρώπου μας, ας ανάβουμε μαζί του αυτόν τον Γολγοθά, απαλλαγμένοι καθώς είμαστε από κάθε κοσμικότητα, όχι από λύπηση για αυτόν αλλά από αγάπη, από συμπόνια.
Όπως το έγραψα και παραπάνω, ας μάθουμε εμάς κι ας μάθουμε τον δίπλα από εμάς ή αν θέλετε ας μάθε εμάς μέσα από τον δίπλα μας.

Θα περάσει.
Κι όταν όλα θα έχουν αρχίσει να παίρνουν τον δρόμο τους, ας πάρουν ένα δρόμο νέο, ομορφότερο.
Ας είναι αυτό η συγγνώμη που θα έπρεπε να ζητάμε πριν πάμε να κοινωνήσουμε ή πριν κοιτάξουμε τον άλλο στα μάτια.
Δεν είναι για όλους εύκολες οι λέξεις.

Δοκιμασία είναι και θα περάσει.
Ας είμαστε δυνατοί για όσα θα ακολουθήσουν.

Ας ανοίξουμε την ψυχή μας να νιώσουμε το νόημα του Θείου δράματος κι ας οδηγηθούμε σε μια ανάσταση ουσιαστική.

Καλό Πάσχα, φίλοι μου.