Ελάτε μ' ένα ποίημα και το 2012

Πέρασε ένας από την τελευταία μας συνάντηση.
Η παγκόσμια ημέρα ποίησης πλησιάζει και οι blog-ερς της δυτικής Θεσσαλονίκης

Ήχος Πλάγιος. Μόνος...
michalakis
ο δείμος του πολίτη
το τσαλίμι

σας προσκαλούν στη γιορτή που θα πραγματοποιηθεί στο BarArte στον Εύοσμο

Όπως και τις προηγούμενες φορές θα φυλάξουμε στις εσοχές της ψυχή μας ποιήματα δικά μας ή και άλλου ποιητή που μίλησαν μέσα μας για να τα μοιραστούμε την βραδιά της 21^ης Μαρτίου.

Να μην ξεχάσουμε να έχουμε μολύβι και χαρτί μαζί μας, εξάλλου δεν κλείνουν ραντεβού οι λέξεις…

Μπορείτε επίσης να στείλετε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των διοργανωτών

ποιήματά σας αν εσείς βρίσκεστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη.

barARTe

Παύλου Μελά 20

Πεζόδρομος Ευόσμου

Τηλ. : 2310 559 720

Ελάτε μ' ένα ποίημα, 5ος χρόνος, 4η διοργάνωση

Ελάτε μ’ ένα ποίημα. 21 Μαρτίου 2011, μετά τις 9 το βράδυ. Μια εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με πρωτοβουλία κάποιων blogs.

.

Βάζουμε στην τσέπη μας το σημειωματάριο με τα ποιήματά μας, ερχόμαστε στο bar16 στη Θεσσαλονίκη (Μεγάλου Αλεξάνδρου και Κανάρη 1, πλατεία Τερψιθέας, Σταυρούπολη, τηλ. 2310 655436), διαλέγουμε το ποτό μας, ακούμε τη μουσική μας και όταν το αποφασίσουμε πλησιάζουμε το μικρόφωνο και διαβάζουμε το έργο μας. Δεν θέλουμε να διαβάσουμε δικό μας αλλά ενός φίλου μας; Μπορούμε να το κάνουμε. Θέλουμε να διαβάσουμε το αγαπημένο μας ποίημα κάποιου ποιητή; Ελεύθερα. Θέλουμε οπωσδήποτε να ακουστεί αυτό που διαλέξαμε αλλά δεν το μπορούμε το μικρόφωνο και τη δημόσια έκθεση; Κανένα πρόβλημα. Οι διοργανωτές βρίσκονται πάντα εκεί και βγάζουν το φίδι από την τρύπα: κάνουν αυτοί τη βρώμικη δουλειά αντί για εμάς. Θέλουμε πολύ να διαβαστεί το ποίημά μας αλλά βρισκόμαστε μακριά από τη Θεσσαλονίκη εκείνη τη νύχτα; Πανεύκολο. Το στέλνουμε με e-mail σε κάποιον από τους διοργανωτές και εξασφαλίζουμε συμμετοχή.

.

Μέχρι τώρα (5η χρονιά 4η διοργάνωση) το πράγμα κύλησε καλά.

.

Υπάρχει όμως κάθε φορά και μια ενότητα προσχεδιασμένη από τους διοργανωτές η οποία
δεν προαναγγέλλεται στα δελτία τύπου και στις ανακοινώσεις μας. Λειτουργεί ως έκπληξη.

.

Για φέτος τα πράγματα αλλάζουν εν μέρει. Έκπληξη στην έκπληξη. Στην αφίσα, ας πούμε γίνεται αναφορά στον ποιητή στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η βραδιά. Ο ποιητής αυτός είναι ο Μιγκέλ Ερνάτεθ, για τον οποίο η Ισπανία πέρσι γιόρτασε τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, ενώ η Ελλάδα σχεδόν τον αγνοεί.

.

Το μυστικό μας είναι ο τρόπος που θα γίνει αυτό το αφιέρωμα. Είναι μια πτυχή της εκδήλωσης για την οποία και μόνο αξίζει η παρουσία κάποιου στο bar16.

.

Βασική ιδέα του αφιερώματος είναι το πόσο ο λόγος (και κυρίως ο ποιητικός λόγος) μπορεί να καθορίσει τη ζωή και τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου (πραγματικού αλλά και λογοτεχνικού ήρωα).

.

Αυτή η προσήλωση στις λέξεις ενός άλλου είναι και ο λόγος που στήνουμε εδώ στη Θεσσαλονίκη αυτή τη γιορτή.

.

Ξεκινάμε με χαρά και ενθουσιασμό οι κάτωθι: herinna / Ήχος πλάγιος, μόνος / Μαύρος Γάτος / michalakis / Νοσφεράτος / ο δείμος του πολίτη / το τσαλίμι.

.

Όποιος θέλει να συνδράμει στην επιτυχία της διοργάνωσης, κάνει link εδώ, αναδημοσιεύει το banner της εκδήλωσης και στέλνει συμμετοχές.

.

Με εξαίρεση την τρίτη διοργάνωση, κάθε φορά ακολουθεί εκτεταμένο ρεπορτάζ με φωτογραφίες, video και ποιήματα, ώστε να υπάρχει ο απόηχος της εκδήλωσης ως αρχειοθετημένη διαδικτυακή αύρα για να τη γεύεται όποιος θέλει, όποτε θέλει. Οι επισκέψεις στο αρχείο των δύο πρώτων διοργανώσεων επιμένουν πως αυτή η καταγραφή αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διοργάνωσης.

.

Θα τα ξαναπούμε.

Ελάτε μ' ένα ποίημα, τρίτη φορά

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια.
Είχα μπει δισταχτικά στο Ελιξίριο, μαγαζί που γνώριζα ήδη δεκαπέντε χρόνια.
Ο Σπύρος επέμενε να διαβάσω, δεν ήθελα.
Τελικά διάβασα, το χάρηκα κιόλας.
Τελικά έτσι γίνεται, ότι κάνεις το χαίρεσαι.
Κομμάτι δικό σου είναι.

Πέρυσι ήμουν πιο χαλαρός.
Διαφορετικός κι ο χώρος.
Bar 16 έγραφε η πινακίδα του μαγαζιού.
Οι φίλοι πιο πολλοί, το κλίμα αλλιώτικο.
Πιο ζεστό να πω;
Και την προηγούμενη χρονιά ζεστό ήταν, πιο αγαπησιάρικο θα έλεγα κι ας το λέω και λάθος.

Φέτος στον ίδιο χώρο.
Bar 16. Μεγάλου Αλεξάνδρου και Κανάρη 1 στη Σταυρούπολη.

Θέλουμε να είσθε κι όλοι εσείς, επιθυμία μας είναι και χαρά μας.
Είτε γράφετε είτε όχι.
Προϋπόθεση μοναδική να αγαπάτε την ποίηση.
Ελάτε και ρίξτε στη τσέπη, στην τσάντα ή όπου αλλού ένα ποίημα.
Δικό σας ή άλλου.
Διαβάστε κιόλας, για εκείνους που κάτι του φοβίζει, κανείς δεν κρίνει τέτοιες βραδιές, όλοι μονάχα ακούνε.

Συνδιοργανωτές μπορείτε να είσθε κι εσείς.
Το επιθυμούμε κι αυτό.
Άλλωστε τι ημέρα χαράς θα ήταν αν την κλείναμε μέσα σε τοίχους και παρενθέσεις;

Μπορείτε να επικοινωνείτε και με τους:
Ο δείμος του πολίτη
Το τσαλίμι
michalakis

Ανιχνεύοντας τις σιωπές…

Πέρασαν περίπου σαράντα ημέρες από την παρουσίαση της συλλογής «Ήχος Πλάγιος. Μόνος…».
Με τη ευκαιρία της έλευσης του νέου έτους, επιθυμία μου είναι εκτός από το να ευχηθώ σε όλους εσάς να έχετε μια όμορφη χρονιά, σε τούτη την τελευταία ανάρτηση, είναι να παραθέσω τα όσα ακούσθηκα εκείνη την βραδιά και λίγα ακόμα.
Τον Τόλη Νικηφόρου τον γνώρισα αρχικά ως ποιητή, γοητεύθηκα από την ποίηση του αγγίζοντας αρχικά του Άταφους, μετέπειτα τον Μεθυσμένο Ακροβάτη και το Μαγικό Χαλί, βρίσκοντας στοιχεία πολλά που ταυτίστηκαν με όλα εκείνα που κρύβονταν εντός μου και δεν γνώριζα τότε να εκφράσω.
Στο πέρασμα του χρόνου τον γνώρισα ως πεζογράφο αρχικά μέσα από τον Σοτοσαπόλ δίχως φυσικά αυτό να είναι και το πρώτο του πεζογράφημα.
Ο επίσης ποιητής Ανδρέας Καρακκόκινος παραθέτει στο ιστολόγιο του τον λόγο αυτό.
Με την Κατερίνα η γνωριμία λίγο πολύ ακολούθησε την ίδια διαδρομή.
Παρατηρώντας κι εγώ τα παγώνια της Μονής Βλατάδων κι άλλοτε αγγίζοντας ένα κομμάτι από την πανσέληνο που μπορεί κάποιος να απορροφήσει στην Οδό Φράγκων άρχισα να βλέπω τόσο την πόλη όσο και την ψυχολογία των ανθρώπων της Θεσσαλονίκης μέσα από ένα βλέμμα διαφορετικό.
Έπειτα κατάλαβα πως οι Άγγελοι οι πιο όμορφοι είναι οι Έκπτωτοι.
Κι άλλα τόσα χνάρια ταξιδιών στην Αλεξάνδρεια και στο Μεγάλο Αλγέρι.
Στο πέρασμα το χρόνου είχα την μεγάλη τύχη να γνωρίσω τους δύο αυτούς, πραγματικά όμορφους ανθρώπους από κοντά.
Το γεγονός ότι δέχθηκαν να μιλήσουν για εμένα και το κομμάτι αυτό της ψυχής μου που ονομάζεται «Ήχος Πλάγιος. Μόνος…» με γέμισε ευτυχία.

Λίγο καιρό πριν την πραγματοποίηση της παρουσίασης ο αγαπημένος φίλος μα και συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης μέσα από την δική του ιδιαίτερη και πάντοτε τρυφερή οδό έκανε ένα όμορφο αγκάλιασμα της συλλογής.
Στο ίδιο δρόμο κινήθηκαν τόσο ο συγγραφέας Νίκος Διακογιάννης όσο και η ποιήτρια που μετέπειτα θα μιλούσε για εκείνη, η Κατερίνα Καριζώνη.

Το νέο διαδικτυακό έτος είχα την χαρά να το υποδεχθώ με ένα καινούργιο αγκάλιασμα από τον ποιητή, θεατρικό συγγραφέα και στιχουργό Σπύρο Λαζαρίδη μέσα από το ιστολόγιο του Το τσαλίμι.
Ο Σπύρος λοιπόν, με Το τσαλίμι του και τις ποιητικές βραδιές που διοργάνωσε με την συμπαράσταση και άλλων, για την παγκόσμια ημέρα ποίησης, ήταν ο δρόμος που ακολούθησα για να γνωρίζω τον χώρο αυτό, για τον οποίο ομολογώ δε γνώριζα τίποτε.

Κατά καιρούς πολλοί από εσάς με τιμήσατε ανεβάζοντας ποιήματα ή κείμενα στις σελίδες σας κάνοντας αναφορά στον Ήχο πλάγιο.
Ακόμα πιο πολλοί αγοράσατε το βιβλίο και το αγαπήσατε.
Για την ψυχή μου τούτο είναι που έχει μεγαλύτερη αξία, το ότι κατάφερε να σας αγγίξει και το αγαπήσατε για αυτό.

Εύχομαι τούτη η χρονιά, που μ’ ένα πόλεμο ξεκίνησε βγάζοντας τον από το τσεπάκι το μυστικό της, να μας αποζημιώσει με τα πιο μεγάλα της χαμόγελα γράφοντας τις ομορφότερες ως τα σήμερα σελίδες στο βιβλίο της ζωής μας με την ελπίδα να απαλήνει ο πόνος στις πάντοτε ανοιχτές μας πληγές.



Κάποτε πίστευα πως είναι δύσκολο να αγγίξει ένας άνθρωπος την ευτυχία, τις τελευταίες ημέρες έμαθα πως κι ένα ηλιοβασίλεμα που βλέπεις, εσύ εδώ και δύο μάτια στην άλλη άκρη της Γής, μπορεί να σε ταξιδέψει με τα ομορφότερα σύγνεφα στους πιο γαλανούς ουρανούς της.

Ελάτε μ' ένα ποίημα

Η διαδικασία είναι, πια, γνωστή:

* Εμβόλιμα στο μουσικό πρόγραμμα του μαγαζιού, θα ακούγονται από τα ηχεία ποιήματα, διαβασμένα είτε από τους ίδιους τους ποιητές, είτε από άλλους ποιητές ή ηθοποιούς, είτε από απλούς αναγνώστες.

* Αν κάποιος από τους θαμώνες θελήσει να διαβάσει ένα ποίημα δικό του ή της αρεσκείας του, μπορεί να το κάνει σε οποιαδήποτε στιγμή της νύχτας.

* Ένα ή περισσότερα δρώμενα-εκπλήξεις.

Έτσι ξεκίνησε το "ελάτε μ' ένα ποίημα" το 2007. Μια ανοιχτή πρόσκληση σε όσους καταγράφουν στο χαρτί λέξεις που τις νιώθουν ως ποίηση. Χωρίς αποκλεισμούς και αξιολογήσεις. Ο στόχος ήταν να ακουστούν φωνές και να γλιστρήσουν συναισθήματα ανάμεσα σε μουσικές και φίλους. Πέρσι πήγαμε καλά. Και φέτος θέλουμε να πάει καλά η προσπάθεια. Επειδή γίνεται με αγάπη για την ποίηση και με σεβασμό σε όσους γράφουν.

Οι blogερς που σηκώνουν το βάρος της εκδήλωσης ή έστω που την υποστηρίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, βρίσκονται στα δυτικά αυτής της πόλης, θέλουν όμως να μεγαλώσει η παρέα τους.

Ο κατάλογος είναι ανοικτός:

emoura: http://emoura.blogspot.com/
ήχος πλάγιος μόνος: http://hxosplagiosmonos.blogspot.com/
michalakis: http://michalakis.blogspot.com/
ο δείμος του πολίτη: http://chldimos.blogspot.com/
το τσαλίμι: http://tsalimi.blogspot.com/

Η παρούσα δημοσίευση είναι αναδημοσίευση απο το blog: το τσαλίμι: http://tsalimi.blogspot.com/

Ελάτε μ’ ένα ποίημα, δεύτερη φορά

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί αναδημοσίευση της ομότιτλης ανάρτησης από το blog το τσαλίμι.
Παρακαλώ για τις όποιες προτάσεις έχετε κάνετε κλίκ στον σύνδεσμο.



Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τότε που διατυπώθηκε η ιδέα, να στηθεί μια blog-o-πρωτοβουλία για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης.

Η πρωτοβουλία απέδωσε και έγινε μια όμορφη εκδήλωση.

Και από αυτούς που παραβρέθηκαν και από πολλούς που το πληροφορήθηκαν εκφράστηκε η επιθυμία να επαναληφθεί η εκδήλωση πριν τον επόμενο εορτασμό, δηλαδή πριν τις 21 Μαρτίου 2008. Καλό θα ήταν, αλλά δεν έγινε.

Κοιτώντας τα στατιστικά αυτού του ταπεινού blog βλέπω με έκπληξη πως οι επισκέψεις στις δύο αναρτήσεις που υπενθυμίζω είναι πολλές και απλώνονται σε όλους τους μήνες από τότε. Αγαπάει ο κόσμος την ποίηση. Κι ο κόσμος των blogs την αγαπάει μ’ έναν πιο ιδιαίτερο τρόπο.

Όταν έφευγα από το μπαράκι που φιλοξένησε εκείνη την εκδήλωση, ήδη σκεφτόμουνα την επόμενη φορά. Τώρα που φτάνει ο καιρός νιώθω αμήχανα.

Τα ερωτήματα που καρφίτσωσα στη μήτρα της πρώτης αφίσας, θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Εγώ λέω να κάνουμε και φέτος κάτι. Δεν θέλω όμως να το αποφασίσω μόνος μου. Έχω κάποιες ιδέες και στην αρχή σκεφτόμουνα να τις καταθέσω εδώ σαν πιθανά σενάρια. Προτιμώ τελικά να το αφήσω πιο ελεύθερο. Ιδέες για τη μορφή της εκδήλωσης, για το χώρο φιλοξενίας της, για την προβολή της, για την αφίσα και το bannerάκι της, για τους διοργανωτές και για ό,τι άλλο σκεφτείτε, αφήστε τις με ένα σχόλιο για ν’ αρχίσει η κουβέντα.

Καλό θα είναι να αποφασίσουμε σε λιγότερο από ένα δεκαήμερο, ώστε να μας μείνει χρόνος για να την προετοιμάσουμε σωστά.