Κάθε πρωί

“Ντύνομαι” κάθε πρωί, ένα γραφείο γωνιακό
κοιμίζω την κούραση μου στις λέξεις
επαναλαμβανόμενες εκείνες με κοιτάζουν
κι ούτε που φαντάζονται οι περαστικοί
πόσο βαθιά τρυπάει το βλέμμα τους.

Έχουνε μνήμη τα σπίτια

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
έτσι, κάθε που νυχτώνει
ξεπροβάλουν
οι κουρασμένες μορφές των κάδρων
και συνεχίζουν
εκείνο το παλιό παιγνίδι με τα χαρτιά
που άφησαν στη μέση
σκουπίζουν τον καφέ
που χύθηκε στο μάρμαρο της κουζίνας
καθώς ψήνονταν.

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
ηχούν οι παλιές μας κουβέντες
τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα
έχουν ακόμη
το περίγραμμα του προσώπου μας
στο νοτισμένο τζάμι.

Μόνο εκείνο το παλιό γραμμόφωνο
προσμένει στο σαλόνι
ένα χέρι να το γυρίσει.

Αγέρας θερίζει τη ζωή μας

Αγέρας θερίζει τη ζωή μας
θερίζει τις λέξεις
παιδικά παιχνίδια παρασέρνει
ξεχασμένα στο κήπο

κ’ οι εικόνες απ’ τα σχολικά βιβλία
χορεύουν στις ανοιχτές τους σελίδες
έτοιμες να ταξιδέψουν
αποδημητικά κι εκείνες πουλιά…

Έμμονη Έρημος ΙΙ

Κατά βάθος, έχουμε από χρόνια νικηθεί

το σκονισμένο τραπέζι

τ’ άστρωτα κρεβάτια

τα σκισμένα χαρτιά στο γραφείο

μαρτυρούν την εγκατάλειψη μας

ένας μονάχα κουρασμένος κούκος

μας θυμίζει κάθε ώρα το μνημόσυνο του.

Παλιές φωτογραφίες

Θα έχει αδειάσει ο καιρός

οι προθήκες σκονισμένες

στις θέσεις των αγαλμάτων

«πως χάθηκαν οι νύχτες στη σιωπή τους»

θ’ αναρωτιούνται όσοι ταξίδεψαν

κι όσοι έμειναν

θα γυρεύουν τα γιατί τους

στις παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες.

Eκείνα τα φτερά

Είναι κι εκείνα τα σπασμένα φτερά

πλάι στον καθρέφτη που μας κοιτάζουν
κι εκείνο το είδωλο που ξεμακραίνει

καθώς νυχτώνει

και χάνονται οι φωνές στο σκοτάδι

κι αλήθεια

πότε μιλήσαμε για τα μεγάλα ταξίδια

για εκείνα που ξεκίνησαν εν’ απόγευμα καλοκαιριού

και δεν τέλειωσαν ακόμα

μήτε και που θα τελειώσουν ποτέ

για τα δανικά μας ρούχα

όταν ξεμείναμε κάποιο βράδυ μετά από μεθύσι

και που δεν αλλάξαμε από τότε κουβέντα

με τον σωτήρα μας, θαρρείς από ντροπή

από αποστροφή για την εξομολόγηση που έφερε το μεθύσι

κι εκείνα τα φτερά, τα γκριζαρισμένα φτερά

στέκουν πάντα εκεί, όπου κοιτάξεις

κ’ ίσως θα ‘ναι πάντα 15 Οκτώβρη

και θα γεννιέμαι ξανά και ξανά

στον ίδιο πάντα καθρέφτη.

Η σχισμή στα χείλη

Η σχισμή στα χείλη

προδίδει το παλιό μου όνομα

φανερώνει τις μνήμες

κι έναν λυγμό

απεγνωσμένο

σα μήνυμα ναυαγισμένου

αφήνει…

Τυχαίες λέξεις

Τυχαίες λέξεις καθορίζουν τη ζωή μας.

Μια απροσδόκητη “καλημέρα”

ένα ανείπωτο “αντίο”.

Οι ξεχασμένες μας

παιδικές προσευχές.

Κι απόψε, που δε θυμούμαι τ’ όνομά μου

ανοίγουν σα μικρά καταφύγια την αγκαλιά τους

και με κρύβουν.

Είναι μικρά τα σπίτια μας

Είναι μικρά τα σπίτια μας

στα παράθυρα τους ζουν οι αναμνήσεις

αγώνες κι όνειρα, διαδηλώσεις

τραύματα που ξανάνοιξαν

δε μάθαμε ποτέ τη σιωπή

μήτε στα όμορφα ξεκούραστα απογεύματα…

Προορισμοί

Δεν ακούω πια τις λέξεις

σέρνουν πίσω τους βαριές αλυσίδες

σαρώνοντας όσα έγραψαν

κι όσα κάποτε είπαν.

Για τούτο δε θυμόμαστε τίποτε πια

για τούτο χάσαμε

έναν έναν τους προορισμούς μας

για τούτο λιγόστεψε το ανάστημα του ονόματος

και οι φωνές μας.

Tα παιδικά μας ρούχα

Κόπασε πια η βροχή

έφθειρε τα δάπεδα, τα παράθυρα

τις ντουλάπες με τα παιδικά μας ρούχα

πως ν’ αντέξουν κι εκείνα

τόσα μαζεμένα δάκρυα.

Παλιές κρυψώνες

Σαν ήμουνα παιδί

κρυβόμουν στη ντουλάπα του παλιού μας σπιτιού

φοβόμουν το δράκο των παλιών παραμυθιών

- φανερώθηκε κάποτε στο παράθυρο μου

Αλλάξαμε σπίτι κάποτε

χάθηκαν οι παλιές κρυψώνες

τα παιδικά μυστικά.

Μονάχα η ανάγκη απέμεινε

μη ρωτήσεις πια.

Από τότε, ξυπνώ πάντοτε ενδιάμεσα

κάθε που κοιμάμαι…

Καθημερινά

Καθημερινά στο λεωφορείο οι ίδιες συζητήσεις

ξένος εγώ 

ξοδεύω κάτι από εμένα για να συμμετέχω

και το εισιτήριο με έκπτωση

λόγω στολής

μα εκείνη

με ξεσκίζει ανελέητα

δίχως έκπτωση καμία.