Τόσα χρόνια, φίλε
μουχλιασμένες διαταγές και διατάξτε
αφηνιασμένα προσκλητήρια και θέατρο
υποκρισία σε κακέκτυπο
πρόχειρα βαμμένες ελπίδες
κι ένα όπλο παρά πόδα
βούλιαξαν τα βήματα
και μαζί τους
ένας κόσμος ολόκληρος που δεν έζησε
και που δε θα ζήσει ποτέ…
Άρχισαν να νυχτώνουν οι δρόμοι γύρω απ’ το σπίτι
κι ήταν ακόμα δώδεκα το μεσημέρι
το ακουστικό του τηλεφώνου ήταν κατεβασμένο
κανείς δεν μπορούσε να μας μιλήσει
επ’ έξω ακούγονταν το χτύπημα ενός μπαστουνιού
όποιος κι αν ήταν ξεμάκρυνε πια
στο μέσα δωμάτιο
η πόρτα ήταν μισάνοιχτη
μέσα στην ησυχία του παράδοξου
ακούσαμε ένα κλάμα παιδικό
ήταν οι λέξεις μας
τα μάτια μας
τα χέρια μας
που έκλαιγαν
προδομένα απ’ το ανέκφραστο
μιας ολόκληρης εποχής.
Από τα παιδικά μου παραμύθια ως σήμερα
μπερδεύω τους δράκους με τους κακούς
και τους ανέμους με τις λιακάδες…
Στο λιμάνι ξεπροβοδούν τα μεγάλα πλοία
οι μανάδες, οι γυναίκες, οι αδελφές
λίγο πιο πίσω οι ερωμένες
κι απ’ τα μπαλκόνια
έχοντας το κεφάλι στραμμένο
πότε στην ανοιχτή θάλασσα
πότε στα πιο βαθιά τ’ ουρανού
γυναίκες μαυροφορεμένες
κουνώντας ένα μαντίλι λευκό
να εξευμενίσουν τη θάλασσα του Χειμώνα.
Και φεύγουν τα πλοία
κι αλλάζουν οι εικόνες μέσα στα μάτια
τα όνειρα αλλάζουν και τα τραγούδια τα νυχτερινά
στην κουπαστή και στα υγρά αμπάρια
και χορεύουν τα κύματα
τα κατάρτια μαζί τους
οι λέξεις στα χείλη και στα γράμματα τα μουσκεμένα.
Και σαν έρχονται πίσω
δένουν πάλι δυνατά οι καδένες στα ντόκ
και ξεπροβάλουν σ’ εκείνο το τσούρμο των γυναικών
πρόσωπα, με μόνη διαφορά μεταξύ τους
το χρώμα των ματιών
με ίδιο το μπέρδεμα των μαλλιών με τ’ αλάτι
ίδιο το φάγωμα της αρμύρας στο ρούχο
ίδιο το ράγισμα του κορμιού από το κύμα.
…κι εκείνος ο δράκος των παιδικών παραμυθιών
έρχεται πάντα και μου μιλάει
«δεν ήμουν εγώ που έριξα τα κάστρα
τότε, στα οχτώ σου χρόνια
μήτε που βούλιαξα τα πλοία τα πειρατικά σου
λίγο μετά…»
και ποιόν να πιστέψω πια
έχει τόσο βρέξει εδώ
που γίνηκαν θάλασσες οι σκέψεις
και πήραν πάλι μακριά τα καράβια.
από εκείνα που ήλιο κρύβουν κι ελπίδα
και σ’ ένα χέρι απαλό ένα λουλούδι κόκκινο βάλε
ή έναν ώριμο καρπό απ’ τη γη
κι από της θάλασσας τα πλάτη
ένα κύμα αλλιώτικο…
Τα βράδια κατηφορίζω ξυπόλυτος δρόμους πλατιούς
δείχνουν να χωρούν μέσα τους υποσχέσεις περασμένες
μένουν όμως έξω από αυτούς
κι άλλες φορές, ταξιδεύω
έχοντας τα μάτια της ψυχής πάντοτε ανοιχτά…
Είναι μακρινά τα ταξίδια
κανείς επιβάτης δε θα πει που κατέβηκα
γιατί απλά όλοι ξεχνούμε
θυμούμαστε το φθινόπωρο, το χειμώνα
μα τίποτε έξω από αυτό
το χιόνι, τη βροχή
όχι το πότε και το που.
Κ’ είναι πάλι αργά τις νύχτες
που αντικρίζω τα χνάρια μου πάνω στο χιόνι
εκεί που τα σύγνεφα αφουγκράζονται τον ήμερο ύπνο
κι χρόνος το απέραντο σιωπηλό λευκό.
Κοιμάσαι, κι έχεις έναν πόνο, λες, στα όνειρα σου.
Γέρνω ανάμεσα σ’ εκείνον και σε σένα.
Γέρνω ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ όσα θυμάσαι.
Έχω χάσει το χαμόγελο μου.
Με συναντώ τα πρωινά του Σαββάτου στην λαϊκή
παιδί μικρό μ’ ένα ποδήλατο που έχουν ξεφουσκώσει τα λάστιχα του.
Μισό το παιγνίδι
και μισώ τις άδειες απο εκείνο σελίδες των καλοκαιρινών ημερολογίων.
Μαθαίνω ξανά την αλφαβήτα
προσπαθώ να κατανοήσω πώς γίνεται
εικοσιτέσσερα γράμματα να με κλείνουν σ’ εν’ άδειο δωμάτιο
να συνθέτουν λέξεις κλειδιά
όπως «Μοναξιά»
που ανοίγουν για να μπεις
αφήνοντας κλειδωμένη την έξοδο.
Παιδί μικρό είμαι
με μια σάκα ριγμένη στον ώμο
δεν έμαθα ακόμα
πόσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις κάποιες λέξεις
πώς δύσκολο είναι να ακούσεις κάποιες άλλες.
Κοιμούμαι, κι έχω έναν πόνο στα όνειρα μου.
Έχω χάσει το χαμόγελο, τις φωτογραφίες που χαμογελώ
τα παιδικά μου παιγνίδια τα έχω χαρίσει.
Κοιμάσαι, κι έχεις έναν πόνο λες στα όνειρα σου.
Ήθελα να ‘μαι ένα παιδί στα ανοιχτά σου χέρια μα
δε θυμούμαι πια πώς να κάνω κάτι τέτοιο.