Δεν βλέπουν φως οι κλειστές μας κάμαρες
ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους
στα πολυκαιρισμένα σεντόνια
ξυπνούμε κάθε φορά πιο ξένοι
στη παλιά ζωή μας
πεινούμε για ουρανό
διψούμε όμως για το άγγιγμα
εκείνο της στοργής
που κάποιο βράδυ βροχερό
κάνει τη ψυχή μας να ξαποστάσει.
Μένει αναμμένο το φως
να ξεχωρίζουν οι σκιές
στο γεμάτο μοναξιά δωμάτιο.
