Νυχτερινή βροχή

Νυχτώνει και βρέχει
πέφτουν επάνω μας οι μέρες
οι λέξεις που τους βαραίνουν τα στήθη
στα χείλη μας γράφουν
την απέραντη μελαγχολία τους
γέρνουμε στα βρεγμένα ρολόγια
παγώνουν οι ώρες
λιγοστεύουν οι μεταξύ τους στιγμές
μας κοιτάζουν
τη μελαγχολία στα χείλη μας κοιτάζουν
κι έτσι όπως μέσα μας θροΐζουν
τα πατήματα της σιωπής
αρχίζει η συμβίωση μας με το αύριο.

Παιδική ηλικία

Κι άξαφνα, κάποια βράδια
ποντιζόμαστε στην παιδική μας ηλικία
ντυμένοι τα αθωότερα όνειρα
και τις πιο απλές μας επιθυμίες.
Προσμένουμε την ώρα του παιχνιδιού
αφήνοντας στην άκρη τα σχολικά διαβάσματα
το ηλιόλουστο αεράκι
φέρνει μια γεύση καλοκαιριού στα χείλη
πρώτο φιλί στη ψυχή μας
πρώτο ταξίδι στο απέραντο τ’ ουρανού.

Σ’ αυτό τον τόπο θα επιστρέφουμε πάντα
όταν νιώθουμε τίποτε να μη απαλύνει
την πονεμένη μας ψυχή.

Αναμμένο φως

Δεν βλέπουν φως οι κλειστές μας κάμαρες
ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους
στα πολυκαιρισμένα σεντόνια
ξυπνούμε κάθε φορά πιο ξένοι
στη παλιά ζωή μας

πεινούμε για ουρανό
διψούμε όμως για το άγγιγμα
εκείνο της στοργής
που κάποιο βράδυ βροχερό
κάνει τη ψυχή μας να ξαποστάσει.

Μένει αναμμένο το φως
να ξεχωρίζουν οι σκιές
στο γεμάτο μοναξιά δωμάτιο.