Αιώνια Μοναξιά

Γύρω απ’ το τραπέζι
οι παλιοί μας φίλοι
από χρόνια χαμένοι
σωπαίνουν
δε βρίσκουν λέξεις για το χαμό τους
τρίζουν σα καρέκλες φθαρμένες
δε κάθονται
διψούν
κοιτάζουν το νερό στο τραπέζι
στέκουν ανήμποροι
να ζητήσουν να πιούν
έσβησε η μνήμη των λέξεων
των κινήσεων
βαραίνουν ολοένα
αγγιστρώνονται στο κενό τους

μόνο όσοι κοίταξαν στην ψυχή μας στάθηκαν
λίγο κι αυτοί
πριν σβήσουμε αθόρυβα
στην αιώνια μοναξιά μας.

Ποιήματα

Φοβάμαι ακόμη τις λέξεις
έχουν μοναξιά μέσα τους
και πόνο
απ’ τα χέρια τους κρατιόμαστε
καθώς πέφτουμε
δίχως να γνωρίζουμε
τι κατά βάθος
κρύβουν μέσα τους
όταν γίνονται ποιήματα.

Σιωπηλές λέξεις

Μιλούσαμε, μα σώπαιναν οι λέξεις
τα μάτια δεν έφταναν
πέρα απ’ την αγριεμένη θάλασσα
η νύχτα φύλαξε το πρόσωπο
το φτιαγμένο με μολύβι
σε χαρτί κιτρινισμένο
οι σταγόνες στο τζάμι έγιναν βροχή
τώρα πιά
δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε πως υπήρξαμε.

Η σκόνη

Σβήνουν οι λέξεις απ’ τη σκόνη
ο άνεμος γέρνει πάλι την ψυχή μας
τι είπαμε, τι ξεχάσαμε
ποιος γνωρίζει να πει.
Στο απέναντι μπαλκόνι
τα παλιά μας ρούχα απλωμένα
κιτρινισμένα απ’ τη σκόνη
που έφερε ο άνεμος.

Δρόμοι γυμνοί

Θα ‘ναι γυμνοί μέσα μας οι δρόμοι
δίχως τα μελαγχολικά τους φώτα
δίχως τα άδεια βήματα των περαστικών
τις φωτεινές βιτρίνες
τα λόγια που θυμίζουν
την περασμένη μας ζωή.

Ριζώσαμε άραγε στη μοναξιά
ή ρίζωσε η μοναξιά μέσα μας;

Ήρθε ο καιρός

Τώρα
που δύσκολα ανασαίνω ανάμεσα σας
μετρώ τις πληγές
μετρώ το χρόνο που άντεξα
το ότι δε βούλιαξα
στα λόγια και τις πράξεις σας.

Ήρθε ο καιρός
τον ήλιο να ράψω στις μέρες μου.

Ξεχασμένα ρούχα

Γέρνουμε
ρούχα παλιά, ξεχασμένα
στο παγωμένο απομεσήμερο.
Η ζωή μας σε αποστάσεις
κ’ η ψυχή στο απόσπασμα.
Θα μετρηθούμε πάλι με το χρόνο
μ’ ότι εκείνος θα φέρει
με τα λευκά μας όνειρα
τα χορταριασμένα σκεπάσματα
με το λίγο μας
πριν την απουσία.

Προορισμός

Ήταν βράδυ.
Το πιο παγωμένο βράδυ.
Το πιο έρημο.
Κάθε βήμα κι ένα στεναγμός
ένας πόνος μακραίωνος
που βύθιζε στη λύπη
κάθε επόμενο φεγγάρι.

Απ’ τα νοτισμένα ρούχα μόνο
στην άκρη του καθρέφτη
μια φωνή φανερώθηκε και ρώτησε
«πότε επιστρέφουμε;»
Από τότε
βρήκε η ζωή μας έναν προορισμό.

Το πρόσφορο

Κόβουμε ράβουμε αναμνήσεις
μπερδεύουμε μέσα μας
αλήθειες και ψέματα.
Άλλη μια χρονιά που φεύγει
κι έμεινε ίδιος ο βηματισμός
τα κλειστά παράθυρα
οι Κυριακές
που δίχως λειτουργία
ψεύτικα μετανοήσαμε.
Και το πρόσφορο
στην άκρη της ζωής μας ξερό
δε φτάνει
να ξαποστάσει τις αμαρτίες μας.

Στάση Μοναξιά

Είναι πολλές οι φορές που κλείνουμε τα μάτια και ταξιδεύουμε, άλλες που ονειρευόμαστε.

Είναι όμως φορές που αρνούμαστε να δούμε όσα γύρω μας συμβαίνουν.

Κλεινόμαστε σ’ εκείνον τον κόσμο τον φτιαγμένο στα δικά μας όρια, είτε από επιθυμία είτε από επιβολή.

Μάτια που βυθίζονται σε σκέψεις λυπημένες, εκείνων που έφυγαν κι άφησαν τις αναμνήσεις να μας συνοδεύουν, εκείνων που ξέχασαν κι άλλα μονοπάτια πήραν, εκείνων που πια ζουν μόνο για να μας πληγώνουν.

Με χέρια αφημένα στο μπράτσο μιας πολυθρόνας, ένα ποτήρι, ένα τσιγάρο, λίγη ψύχρα στ’ ακροδάχτυλα από το άγγιγμα της μοναξιάς.

Κλείνουν κάποτε τα φώτα των καταστημάτων, οι δρόμοι αδειάζουν, τα πιάτα, οι πόρτες κλειδώνουν κι όλα τότε φανερώνουν ένα πρόσωπο διαφορετικό.

Μοναχικό.

Κι ίσως κατά βάθος να είναι κι αυτό που ορίζει τις μικρές μεγάλες μας αποφάσεις, τα επόμενα χαμόγελα μας, τις στιγμές τις ευτυχίας που μας μέλλονται να ‘ρθουν.

Είναι η στάση που μας ορίζει στο χρόνο.