Χάρτες

Σωπαίνουν τα σημάδια πάνω στους χάρτες
χάνουμε τα βήματά μας
μυρίζουν θάλασσα τα πανωφόρια
τρέχουν νερά καθώς πέφτουν στο πάτωμα
μα η θάλασσα μέσα μας
έχει στερέψει
τα χέρια μας γεμάτα
από ένα σπασμένο ουρανό.

Τι θυμάσαι καθώς γέρνεις τα βράδια;
Ποια ενοχή συνοδεύει της ψυχής τα αινίγματα;

Οι ασπίδες μας έπεσαν με τον καιρό
η φαρέτρα μας άδειασε
τρώει το σαράκι το κλειστό μας παράθυρο
η κιθάρα σκονισμένη
ξέχασε το άγγιγμα μας.

Κι εκείνο το αστέρι ψηλά
φωνάζει τ’ όνομά μας
ανάμεσα στις φωνές των αγριμιών.

Νυχτερινή βροχή

Νυχτώνει και βρέχει
πέφτουν επάνω μας οι μέρες
οι λέξεις που τους βαραίνουν τα στήθη
στα χείλη μας γράφουν
την απέραντη μελαγχολία τους
γέρνουμε στα βρεγμένα ρολόγια
παγώνουν οι ώρες
λιγοστεύουν οι μεταξύ τους στιγμές
μας κοιτάζουν
τη μελαγχολία στα χείλη μας κοιτάζουν
κι έτσι όπως μέσα μας θροΐζουν
τα πατήματα της σιωπής
αρχίζει η συμβίωση μας με το αύριο.

Παιδική ηλικία

Κι άξαφνα, κάποια βράδια
ποντιζόμαστε στην παιδική μας ηλικία
ντυμένοι τα αθωότερα όνειρα
και τις πιο απλές μας επιθυμίες.
Προσμένουμε την ώρα του παιχνιδιού
αφήνοντας στην άκρη τα σχολικά διαβάσματα
το ηλιόλουστο αεράκι
φέρνει μια γεύση καλοκαιριού στα χείλη
πρώτο φιλί στη ψυχή μας
πρώτο ταξίδι στο απέραντο τ’ ουρανού.

Σ’ αυτό τον τόπο θα επιστρέφουμε πάντα
όταν νιώθουμε τίποτε να μη απαλύνει
την πονεμένη μας ψυχή.

Αναμμένο φως

Δεν βλέπουν φως οι κλειστές μας κάμαρες
ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους
στα πολυκαιρισμένα σεντόνια
ξυπνούμε κάθε φορά πιο ξένοι
στη παλιά ζωή μας

πεινούμε για ουρανό
διψούμε όμως για το άγγιγμα
εκείνο της στοργής
που κάποιο βράδυ βροχερό
κάνει τη ψυχή μας να ξαποστάσει.

Μένει αναμμένο το φως
να ξεχωρίζουν οι σκιές
στο γεμάτο μοναξιά δωμάτιο.

Κατηφορίζει το καλοκαίρι

Τώρα, καθώς κατηφορίζει
στο μουσκεμένο από τις βροχές
μονοπάτι των ματιών μας
το καλοκαίρι
σβήνει σιγά σιγά το μελάνι
απ’ τα σχολικά μας γραψίματα
ξεθωριάζει η κιμωλία στο μαυροπίνακα
ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
φανερώνουν μικρά φτερά τα όνειρα
ξεχύνονται σα πουλιά
στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα
πάνω απ’ τις πολυκατοικίες
τα ξεχασμένα πλυσταριά
των παλιών μονοκατοικιών
το θόρυβο των αυτοκινήτων
την αιώνια μοναξιά
των περασμένων ενοίκων τους

πέρα απ’ τα σύγνεφα
ένα λιβάδι τα περιμένει
σα παιδιά να τρέξουν
στις φρέζιες ανάμεσα
και στα ηλιοτρόπια
στα γέλια τους
στους έρωτες του καλοκαιριού
πριν εκείνοι βαρύνουν
και βγαίνει κουρασμένο το «σ’ αγαπώ».

Διψασμένοι

Περιφέρονται μέσα μας οι μνήμες
άλλοτε μέσα τους εμείς
γερμένοι από τις απουσίες
και τις χαρούμενες στιγμές που έσβησαν πια.

Ένα ποτήρι μας φεύγει από τα χέρια και σπάει
επανερχόμαστε στη πραγματικότητα
όμως τώρα
βαδίζουμε πιο διψασμένοι από πρίν…

Αδιάβατο Κενό

Απ’ ένα μπαλκόνι μεγάλο κοιτάζω
όχι κάποιο πέλαγο που τόσο αγαπώ
μα το απέραντο κενό σας
ντυμένο με μουσικές
με φωνές βροντερές
με χτυπήματα στη πλάτη φιλικά.

Ένα κενό αδιάβατο
μελαγχολικό
από τον τρόμο της ζωής σας γεμάτο.

Εβδομάδα των Παθών

Εβδομάδα των Παθών
οι σκέψεις σα παιδιά με τριγυρίζουν
οι φόβοι, οι έχθρες τους
οι μικρές μεγάλες τους επιθυμίες.

Κοιμίζουμε τις αμαρτίες μας
δεν τις ξεχνούμε.

Άνοιξη θα ΄ναι πάντοτε
και τα μάτια μας δακρυσμένα
θα ξεπλένουν το δρόμο
για το θερινό ηλιοστάσι.

Θητεία

Τέλειωσε πια η θητεία
τριάντα ένα χρόνια ερημιάς
μία μία οι μέρες
τα χρόνια
που πέτρωσαν τα βήματα
οι παύσεις πλάι στα όπλα
νύχτες ναυαγισμένες στη σκόνη.

Δίχως τσιγάρο
μόνο Φύλλα Πορείας
και ρούχα
σε βαλίτσες τσακισμένες.

Τέλειωσε πια.

Φτερούγισμα

Η ολοκλήρωση μας ένα άγγιγμα
σα φτερούγισμα
απαλό.

Έπειτα γίναμε λέξεις μικρές
στις αράδες ενός ποιήματος
πριν σβήσει
στις κλειστές σελίδες
κάποιου βιβλίου.