Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

Αποχαιρετισμοί

μνήμη Γιώργου Λ. Οικονόμου

Παραμονή Χριστουγέννων
επέμενες τόσο να κεράσεις
σα να γνώριζες
πως δε θα είχες άλλη ευκαιρία.

Ήμασταν στη παλιά μου γειτονιά
την ακόμη δική σου
«λίγο πιο πάνω είμαι, θα περπατήσω»
επέμενες και γι’ αυτό
σα να μην ήθελες
σπαραξικάρδιους αποχαιρετισμούς.

Αθήνα 20 . I . 24

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2024

Τα φύλλα πεθαίνουν καθώς τ’ αγγίζεις

Τα φύλλα πεθαίνουν καθώς τ’ αγγίζεις
γίνονται σκόνη στην ερημιά τους.

Ο ουρανός λειψός, δανεικός
αφημένος στην άκρη ενός κόσμου
που δε θυμάται και δε διψά πιά.

Και τα δέντρα, έτσι γυμνά
βγαίνουν πιο πάνω από τα σπίτια
πιο πάνω απ’ όσα γυρέψαμε
πιο πάνω απ’ τα όνειρα

και τις ζωές μας.

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2023

της Εμμέλεια

Σωπαίνουμε τώρα
καθώς πια δε μιλάς
δε ψελλίζεις πια το «Happy Birthday to You»
τρέχεις μονάχα
με τα καινούργια σου παπούτσια
ν’ αγγίξεις το ουράνιο τόξο
σε τόπους που μόνο οι άγγελοι φθάνουν.

Πίσω απ’ το φως του φεγγαριού
νοικιασμένο σπίτι η ζωή μας
δίχως φως πια στα σκοτεινά του δωμάτια
δίχως στολίδια στις μέρες που θα έρθουν.

Κοιτάμε τώρα πια το ηλιοβασίλεμα
μ’ άλλα μάτια
μακριά απ’ τα δικά σου
και δίχως το γέλιο σου.

Στο βάθος του δρόμου
σ’ ένα ταξίδι δίχως αποσκευές
δίχως όνειρα
θ’ αποχαιρετίσουμε τα φύλλα της ψυχής σου
που σκόρπισαν
και πίσω πιά δε γυρίζουν.

Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2023

Βροχές του Νοέμβρη

Μένουμε γυμνοί στις βροχές του Νοέμβρη
απροετοίμαστοι πάντα
μετρούμε τις σταγόνες
μετρά η μέσα μας φωνή
τις σιωπές μας.

Κι ώρα μεσάνυχτα
- πάντα μεσάνυχτα -
αργοσαλεύουν σκέψεις
που σκούριασαν στο πέρασμα του χρόνου.
Με τα σπασμένα χέρια τους
χαράζουν στους τοίχους της ψυχής μας
όνειρα ύπνου μεσημβρινού
μικρές στεντόρειες κραυγές
που κρύβουν μέσα τους το όνομα μας.

Έχουμε κατά βάθος ξεχάσει την ύπαρξη μας
σε κάθε μας κίνηση
ο θόρυβος της λύπης
συνοδεύει τα βήματα μας.

Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2023

Θα ‘ρθει ένα Σάββατο

Μας κρατάνε οι μνήμες
μέσα στα γυμνά πολυβολεία
με τα πρησμένα πόδια
πατάμε κάτω τις προδομένες μέρες.

Κανείς δε πιστεύει πως πονάμε
κανείς δε πιστεύει πως στερεύει κι άλλο η ψυχή μας.

Ο αγώνας μεγάλος να κρατηθούμε
να φυλάξουμε ακέραιο ότι μας έσωσε
τόσες και τόσες φορές
σε τόσες και τόσες πολιορκίες.
Το χαμόγελο μας.

Κι έχουμε φυλαγμένο στη τσέπη του χιτωνίου
ένα γράμμα παλιό
μετρημένο σε όλες του τις διαστάσεις
διαβασμένο
πότε κρυφά και πότε μεγαλόφωνα.
Ανάμεσα στις λέξεις του η ψυχή μας.

Και θα ‘ρθει ένα Σάββατο
που θα ‘χει πάνω του τις αμαρτίες όλου του κόσμου
κι εμείς, αποκαμωμένοι από τις κλαγγές των όπλων
θα προσευχόμαστε για εκείνη τη σωτηρία
που πάντα ελπίζουμε πως θα ‘ρθει
κι όμως ξεχνούμε να σπρώξουμε
προς εκεί την ψυχή μας.

Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2023

Νύχτες στην πόλη

Είναι γιατί δε μπορώ να ξεχάσω
για τούτο τις νύχτες τριγυρνώ στην πόλη
ξυπόλητος όπως όσοι ξέχασαν τα λογικά τους
σε μια στιγμή του χρόνου
και ξεμάκρυναν ξεχνώντας το πού και το γιατί
για τούτο ζωγραφίζω στους τοίχους
πουλιά αποδημητικά

για τούτο μια μέρα
θα μείνουν μόνο οι λέξεις οι γραμμένες
σε χαρτί λευκό, τσαλακωμένο
και δύσκολα θα βγαίνουν απ’ τα χείλη σας οι λέξεις
λυγμοί και βόγγοι
καθώς θα μαθαίνετε ανάγνωση απ’ την αρχή
και τη ζωή.

Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2023

Σώπασαν οι δρόμοι

Σώπασαν οι δρόμοι
απέμειναν σβηστοί οι φανοστάτες
νυχτερινά ταξίδια που δεν άρχισαν
και χάθηκαν στο βούρκο οι προσδοκίες τους

στάζει δάκρυα ακόμη η ψυχή μας
φυλλοροεί

απέμεινε μόνο
το τελευταίο κοίταγμα στον καθρέφτη
να μαρτυρά το τέλος
της πιο αθώας μας ηλικίας.

Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023

Αφιλόξενος βράχος

Χρονίσαμε πάνω στον αφιλόξενο βράχο
κλείσαμε τα μάτια καθώς μας άγγιζε
         ο θαλασσινός αγέρας
αφέθηκαν στα χέρια του οι αισθήσεις.
Μοιραζόμαστε τώρα τις λέξεις
τις μνήμες, τα χνάρια στο σκληρό τοπίο.
Αύριο, ένα κύμα βουβό
θα μετρήσει πάλι τη ζωή μας
σβήνοντας από παντού το πέρασμά μας.

Δευτέρα 28 Αυγούστου 2023

Σκοτάδι

Ένα ξύλο που ραγίζει
ένας τριγμός που πονάει τη μνήμη
ένας άνθρωπος που στέκεται μόνος απέναντι στον άνεμο.

Λιώνει η κουρτίνα αν αφεθεί στο άγγιγμα του αγέρα
λιώνει ο χρόνος σμίγοντας με τα πεσμένα στο πάτωμα φύλλα.

Δε θα βάψουμε και φέτος τη βάρκα που έχασε τη νιότη της.

Περιμένουμε καρτερικά τη βροχή
ίσως αυτό, προσφέρει μια τελειότητα στο σκοτάδι.

Δευτέρα 29 Μαΐου 2023

Δρόμοι

Έχει βραδιάσει.
Στο μυαλό μου
γυροφέρνουν ονόματα παλιών συμμαθητών
ο Γιάννης, ο Δημήτρης, η Μαρία, η Χριστίνα, η Ελπινίκη …
και μοιάζουν αιώνες τα χρόνια που έχω να τους δω.
Στριμώχνω τις αναμνήσεις στις παλιές φωτογραφίες.
Ποδόσφαιρο στα διαλείμματα
και καυγάς με τη διπλανή τάξη λίγο πριν το μάθημα.
Μετά το σχολείο
στο μαγαζί των γονιών μου
Γραβιάς, αδιέξοδο τότε, είχε και μια αλάνα.
Θεσσαλονίκη του ’80
με τις αλάνες της ακόμη
νεοκλασικά που δόθηκαν αντιπαροχή
και τώρα, μήτε αλάνες έμειναν
μήτε και νεοκλασικά
τεράστιες πολυκατοικίες που σου κλέβουν τον ήλιο
και μαζί μ’ αυτόν, όλες τις παιδικές αναμνήσεις.

Επιστρέφουν όλα απόψε
θαρρείς η ανάγκη μου να κρατηθώ από κάπου
τα επαναφέρει.

Λίγες ημέρες για την Πανσέληνο
κι η Αθήνα
κοντά σαράντα χρόνια από τότε
φανερώνει το μικρό πράσινο ποδήλατο
που όργωνα τους δρόμους
έχοντας μια όμορφη ελευθερία
να κοιμάται στα στήθη μου.

Τώρα πονάω
για όλα πονάω
για τις παλιές φωτογραφίες που χάθηκαν
για τις συγγνώμες που δε ζήτησα
και τώρα πια δε μπορώ
για τα παιχνίδια που δεν έκανα
για τις φορές που λιποψύχησα
για τα όνειρα, που άφησα όνειρα.

Και μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.
Δεν έχω πια μακριά σπαστά μαλλιά
μήτε κι εκείνο το χαμόγελο των δεκαεπτά μου χρόνων.
Κουράσθηκα πια.
Μοιάζω μ’ εκείνα τ’ αστέρια
που βλέπεις απ’ το παράθυρο σου
να πέφτουν κάποιο βράδυ
και κάνεις μιαν ευχή
-τι παιχνίδι κι αυτό με την ελπίδα-.

Δευτέρα σήμερα, άλλη μια.
Ημέρα υπ’ αρίθμ 10042 μιας θητείας ατελείωτης
και οι λέξεις μου
πιο γυμνές από ποτέ
όπως και η ψυχή μου
κι ο άνεμος δυνατός
σπάζει μέσα μου τα παλιά ποτήρια
σκορπίζει τα χαρτιά μου
σκορπίζει και τη ψυχή μου
στις τέσσερεις άκρες του ορίζοντα.

Το ρολόι έχει σωπάσει
στο τζάμι ακουμπισμένο το πρόσωπο μου
μετράω τ’ αυτοκίνητα στο διπλανό δρόμο
από κάπου δραπετεύουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι
κάπου ελπίζουν να φτάσουν.

Μα όπως έρχονται οι δρόμοι
έτσι συνεχίζουν
και το ταξίδι, ποτέ δε τελειώνει.