Πέμπτη 20 Ιουνίου 2024

Αργά το βράδυ

Αργά το βράδυ, μετράμε τα χρόνια που έφυγαν
αφήνοντας πίσω τους μιαν αίσθηση ανεκπλήρωτου
μετράμε την έκταση της μοναξιάς που άφησαν
στις κουρασμένες μας αναμνήσεις.

Γύρω μας, οι πίνακες της ζωής που ζήσαμε
λιβάδια, πρόσωπα ανθισμένα, δακρυσμένα
σπίτια που έζησαν χαρούμενα και τώρα ερήμωσαν
πόλεις που έπνιξαν τα βήματα μας
και μια θάλασσα – τι θάλασσα Θεέ μου –
κι αλίμονο
το ανεκπλήρωτο κράτησε πίσω τα βήματα μας
και ζήσαμε έρημοι μες στους ανθρώπους.

Παρασκευή 10 Μαΐου 2024

Μας κατάπιε ο χρόνος

Μας κατάπιε ο χρόνος
κι ας έμειναν στο πρώτο τους χρώμα τα μαλλιά
αρυτίδωτα τα χέρια και το μέτωπο
χίλια χρόνια τώρα
η ψυχή μας λυγισμένη
πάνω στο κίτρινο χαρτί της
σαν σε φύλλα ημερολογίου
ζωγραφίζει κλουβιά
φυλακισμένα πουλιά
και θάλασσες τρικυμισμένες
και άπειρα ναυάγια μέσα τους.

Τετάρτη 3 Απριλίου 2024

Ότι ζήσαμε

Είμαστε ότι ζήσαμε.
Οι λυπημένες σκέψεις στην άκρη του χρόνου.
Το λευκό σύννεφο στον γαλανό ουρανό.
Οι λίγες λέξεις πάνω στο χαρτί.

Είμαστε η σκουριά της σιωπής
που κράτησε τα όνειρα στη γη
κι ολοένα διψούν για λίγο ουρανό.

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2024

Ζώντας στην απουσία

Τώρα
έχει ο ύπνος λιγοστέψει
τα μάτια παραδομένα
στο κόκκινο φως του θαλάμου
αρνούνται να κοιτάξουν τα χρόνια
το φθινόπωρο μέσα τους
κάλυψε κάθε ίχνος
με φύλλα και με βροχή.

Ζώντας στην απουσία
έμαθαν την κίνηση του ανέμου
πάνω στο σπασμένο ξάρτι
δεν πονούν τα μάτια
δεν κλαίνε
σεργιανίζουν μονάχα τις εικόνες τους
στα χρόνια που έφυγαν
ρυτιδώνοντας τις αναμνήσεις.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2024

Έχουνε μνήμη τα σπίτια

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
έτσι, κάθε που νυχτώνει
ξεπροβάλουν
οι κουρασμένες μορφές των κάδρων
και συνεχίζουν
εκείνο το παλιό παιγνίδι με τα χαρτιά
που άφησαν στη μέση
σκουπίζουν τον καφέ
που χύθηκε στο μάρμαρο της κουζίνας
καθώς ψήνονταν.

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
ηχούν οι παλιές μας κουβέντες
τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα
έχουν ακόμη
το περίγραμμα του προσώπου μας
στο νοτισμένο τζάμι.

Μόνο εκείνο το παλιό γραμμόφωνο
προσμένει στο σαλόνι
ένα χέρι να το γυρίσει.

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

Αποχαιρετισμοί

μνήμη Γιώργου Λ. Οικονόμου

Παραμονή Χριστουγέννων
επέμενες τόσο να κεράσεις
σα να γνώριζες
πως δε θα είχες άλλη ευκαιρία.

Ήμασταν στη παλιά μου γειτονιά
την ακόμη δική σου
«λίγο πιο πάνω είμαι, θα περπατήσω»
επέμενες και γι’ αυτό
σα να μην ήθελες
σπαραξικάρδιους αποχαιρετισμούς.

Αθήνα 20 . I . 24

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2024

Τα φύλλα πεθαίνουν καθώς τ’ αγγίζεις

Τα φύλλα πεθαίνουν καθώς τ’ αγγίζεις
γίνονται σκόνη στην ερημιά τους.

Ο ουρανός λειψός, δανεικός
αφημένος στην άκρη ενός κόσμου
που δε θυμάται και δε διψά πιά.

Και τα δέντρα, έτσι γυμνά
βγαίνουν πιο πάνω από τα σπίτια
πιο πάνω απ’ όσα γυρέψαμε
πιο πάνω απ’ τα όνειρα

και τις ζωές μας.

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2023

της Εμμέλεια

Σωπαίνουμε τώρα
καθώς πια δε μιλάς
δε ψελλίζεις πια το «Happy Birthday to You»
τρέχεις μονάχα
με τα καινούργια σου παπούτσια
ν’ αγγίξεις το ουράνιο τόξο
σε τόπους που μόνο οι άγγελοι φθάνουν.

Πίσω απ’ το φως του φεγγαριού
νοικιασμένο σπίτι η ζωή μας
δίχως φως πια στα σκοτεινά του δωμάτια
δίχως στολίδια στις μέρες που θα έρθουν.

Κοιτάμε τώρα πια το ηλιοβασίλεμα
μ’ άλλα μάτια
μακριά απ’ τα δικά σου
και δίχως το γέλιο σου.

Στο βάθος του δρόμου
σ’ ένα ταξίδι δίχως αποσκευές
δίχως όνειρα
θ’ αποχαιρετίσουμε τα φύλλα της ψυχής σου
που σκόρπισαν
και πίσω πιά δε γυρίζουν.

Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2023

Βροχές του Νοέμβρη

Μένουμε γυμνοί στις βροχές του Νοέμβρη
απροετοίμαστοι πάντα
μετρούμε τις σταγόνες
μετρά η μέσα μας φωνή
τις σιωπές μας.

Κι ώρα μεσάνυχτα
- πάντα μεσάνυχτα -
αργοσαλεύουν σκέψεις
που σκούριασαν στο πέρασμα του χρόνου.
Με τα σπασμένα χέρια τους
χαράζουν στους τοίχους της ψυχής μας
όνειρα ύπνου μεσημβρινού
μικρές στεντόρειες κραυγές
που κρύβουν μέσα τους το όνομα μας.

Έχουμε κατά βάθος ξεχάσει την ύπαρξη μας
σε κάθε μας κίνηση
ο θόρυβος της λύπης
συνοδεύει τα βήματα μας.

Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2023

Θα ‘ρθει ένα Σάββατο

Μας κρατάνε οι μνήμες
μέσα στα γυμνά πολυβολεία
με τα πρησμένα πόδια
πατάμε κάτω τις προδομένες μέρες.

Κανείς δε πιστεύει πως πονάμε
κανείς δε πιστεύει πως στερεύει κι άλλο η ψυχή μας.

Ο αγώνας μεγάλος να κρατηθούμε
να φυλάξουμε ακέραιο ότι μας έσωσε
τόσες και τόσες φορές
σε τόσες και τόσες πολιορκίες.
Το χαμόγελο μας.

Κι έχουμε φυλαγμένο στη τσέπη του χιτωνίου
ένα γράμμα παλιό
μετρημένο σε όλες του τις διαστάσεις
διαβασμένο
πότε κρυφά και πότε μεγαλόφωνα.
Ανάμεσα στις λέξεις του η ψυχή μας.

Και θα ‘ρθει ένα Σάββατο
που θα ‘χει πάνω του τις αμαρτίες όλου του κόσμου
κι εμείς, αποκαμωμένοι από τις κλαγγές των όπλων
θα προσευχόμαστε για εκείνη τη σωτηρία
που πάντα ελπίζουμε πως θα ‘ρθει
κι όμως ξεχνούμε να σπρώξουμε
προς εκεί την ψυχή μας.