Τρυφερότητα

Στέκουν οι λέξεις
παιδιά μικρά
στον ίσκιο ενός δέντρου
«Μαμά» φωνάζουν κλαίγοντας
κι ο ουρανός γιομίζει σύγνεφα
βρέχοντας
σβήνουν τα σχολικά μας λευκώματα
τα γράμματα της νιότης
τα τωρινά μας τραγούδια.

Πάντοτε πεινασμένοι
βαδίζουμε τις νύχτες
και διψασμένοι
για λίγη τρυφερότητα.

Φύσηξε πολύ απόψε

Φύσηξε πολύ απόψε
θέρισε ψυχές στους τόπους μου
ακούραστα
σα να μέτρησε τον κόσμο
και τον μάτωσε
έμειναν πονεμένα τα πρόσωπα
δακρυσμένα
πάνω στα κύματα οι φόβοι μας
γίναν καράβια ακυβέρνητα
ναυαγισμένα.

Επιστρέφω στις λέξεις

Αφήνω στην άκρη
τις μάλλινες φανέλες του στρατού
το παλιό δίκοχο
τις κουρασμένες αρβύλες.

Εξαντλήθηκε μέσα μου ο χρόνος
ότι φύλαξα ζωντανό
ήταν απ’ το βλέμμα
που μέτρησε αλλιώς τα πράγματα
που δε φοβήθηκε
τη βραδινή έφοδο
μήτε το φτερούγισμα της μοναξιάς
στο ενάμισι επι ενάμισι
μιας σκοπιάς ξεχασμένης.

Αφήνω στην άκρη το Δεκέμβρη
που χώρεσε μέσα του
τριάντα ένα χρόνια πληγωμένα
πριν γύρει τις μέρες του στο χώμα.

Τώρα επιστρέφω στις λέξεις
που θέλουν πάντα να μιλήσουν
μα δε βιάζονται ποτέ.

Γερνούν οι μέρες

Γερνούν οι μέρες
όταν μέσα τους σωπαίνει η μοναξιά
πέφτουν οι δρόμοι τους
σα φύλλα φθινοπώρου
ανάμεσα στις ρωγμές των ονείρων
γίνονται σκόνη τα ρούχα
μαζί τους κάθε τι παιδικό μας
φυλαγμένο προσεκτικά για χρόνια
οι παλιές μας λέξεις
                                    τα όνειρα
οι νύχτες που τρέξαμε ανέμελα
κατά ΄κει που τραβούσαν τα σύγνεφα.

Ποιος άραγε έκλεισε τις πόρτες
                                   στο μικρό μας σταθμό;
Βράδιασε πιά.
Έχει αναμμένα τα κίτρινα φώτα του
δεν απαντάει όμως κανείς.

Χάρτες

Σωπαίνουν τα σημάδια πάνω στους χάρτες
χάνουμε τα βήματά μας
μυρίζουν θάλασσα τα πανωφόρια
τρέχουν νερά καθώς πέφτουν στο πάτωμα
μα η θάλασσα μέσα μας
έχει στερέψει
τα χέρια μας γεμάτα
από ένα σπασμένο ουρανό.

Τι θυμάσαι καθώς γέρνεις τα βράδια;
Ποια ενοχή συνοδεύει της ψυχής τα αινίγματα;

Οι ασπίδες μας έπεσαν με τον καιρό
η φαρέτρα μας άδειασε
τρώει το σαράκι το κλειστό μας παράθυρο
η κιθάρα σκονισμένη
ξέχασε το άγγιγμα μας.

Κι εκείνο το αστέρι ψηλά
φωνάζει τ’ όνομά μας
ανάμεσα στις φωνές των αγριμιών.

Νυχτερινή βροχή

Νυχτώνει και βρέχει
πέφτουν επάνω μας οι μέρες
οι λέξεις που τους βαραίνουν τα στήθη
στα χείλη μας γράφουν
την απέραντη μελαγχολία τους
γέρνουμε στα βρεγμένα ρολόγια
παγώνουν οι ώρες
λιγοστεύουν οι μεταξύ τους στιγμές
μας κοιτάζουν
τη μελαγχολία στα χείλη μας κοιτάζουν
κι έτσι όπως μέσα μας θροΐζουν
τα πατήματα της σιωπής
αρχίζει η συμβίωση μας με το αύριο.

Παιδική ηλικία

Κι άξαφνα, κάποια βράδια
ποντιζόμαστε στην παιδική μας ηλικία
ντυμένοι τα αθωότερα όνειρα
και τις πιο απλές μας επιθυμίες.
Προσμένουμε την ώρα του παιχνιδιού
αφήνοντας στην άκρη τα σχολικά διαβάσματα
το ηλιόλουστο αεράκι
φέρνει μια γεύση καλοκαιριού στα χείλη
πρώτο φιλί στη ψυχή μας
πρώτο ταξίδι στο απέραντο τ’ ουρανού.

Σ’ αυτό τον τόπο θα επιστρέφουμε πάντα
όταν νιώθουμε τίποτε να μη απαλύνει
την πονεμένη μας ψυχή.

Αναμμένο φως

Δεν βλέπουν φως οι κλειστές μας κάμαρες
ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους
στα πολυκαιρισμένα σεντόνια
ξυπνούμε κάθε φορά πιο ξένοι
στη παλιά ζωή μας

πεινούμε για ουρανό
διψούμε όμως για το άγγιγμα
εκείνο της στοργής
που κάποιο βράδυ βροχερό
κάνει τη ψυχή μας να ξαποστάσει.

Μένει αναμμένο το φως
να ξεχωρίζουν οι σκιές
στο γεμάτο μοναξιά δωμάτιο.

Κατηφορίζει το καλοκαίρι

Τώρα, καθώς κατηφορίζει
στο μουσκεμένο από τις βροχές
μονοπάτι των ματιών μας
το καλοκαίρι
σβήνει σιγά σιγά το μελάνι
απ’ τα σχολικά μας γραψίματα
ξεθωριάζει η κιμωλία στο μαυροπίνακα
ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
φανερώνουν μικρά φτερά τα όνειρα
ξεχύνονται σα πουλιά
στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα
πάνω απ’ τις πολυκατοικίες
τα ξεχασμένα πλυσταριά
των παλιών μονοκατοικιών
το θόρυβο των αυτοκινήτων
την αιώνια μοναξιά
των περασμένων ενοίκων τους

πέρα απ’ τα σύγνεφα
ένα λιβάδι τα περιμένει
σα παιδιά να τρέξουν
στις φρέζιες ανάμεσα
και στα ηλιοτρόπια
στα γέλια τους
στους έρωτες του καλοκαιριού
πριν εκείνοι βαρύνουν
και βγαίνει κουρασμένο το «σ’ αγαπώ».

Διψασμένοι

Περιφέρονται μέσα μας οι μνήμες
άλλοτε μέσα τους εμείς
γερμένοι από τις απουσίες
και τις χαρούμενες στιγμές που έσβησαν πια.

Ένα ποτήρι μας φεύγει από τα χέρια και σπάει
επανερχόμαστε στη πραγματικότητα
όμως τώρα
βαδίζουμε πιο διψασμένοι από πρίν…

Αδιάβατο Κενό

Απ’ ένα μπαλκόνι μεγάλο κοιτάζω
όχι κάποιο πέλαγο που τόσο αγαπώ
μα το απέραντο κενό σας
ντυμένο με μουσικές
με φωνές βροντερές
με χτυπήματα στη πλάτη φιλικά.

Ένα κενό αδιάβατο
μελαγχολικό
από τον τρόμο της ζωής σας γεμάτο.

Εβδομάδα των Παθών

Εβδομάδα των Παθών
οι σκέψεις σα παιδιά με τριγυρίζουν
οι φόβοι, οι έχθρες τους
οι μικρές μεγάλες τους επιθυμίες.

Κοιμίζουμε τις αμαρτίες μας
δεν τις ξεχνούμε.

Άνοιξη θα ΄ναι πάντοτε
και τα μάτια μας δακρυσμένα
θα ξεπλένουν το δρόμο
για το θερινό ηλιοστάσι.

Θητεία

Τέλειωσε πια η θητεία
τριάντα ένα χρόνια ερημιάς
μία μία οι μέρες
τα χρόνια
που πέτρωσαν τα βήματα
οι παύσεις πλάι στα όπλα
νύχτες ναυαγισμένες στη σκόνη.

Δίχως τσιγάρο
μόνο Φύλλα Πορείας
και ρούχα
σε βαλίτσες τσακισμένες.

Τέλειωσε πια.

Φτερούγισμα

Η ολοκλήρωση μας ένα άγγιγμα
σα φτερούγισμα
απαλό.

Έπειτα γίναμε λέξεις μικρές
στις αράδες ενός ποιήματος
πριν σβήσει
στις κλειστές σελίδες
κάποιου βιβλίου.

Βροχή

Εξακολουθεί η βροχή
σέρνεται πάνω μας
οργώνει μέσα μας ρυτίδες
σπέρνοντας τον κουρασμένο χρόνο
τις κιτρινισμένες του σελίδες
εκείνες
που δίχως λέξεις
δίχως μικρές προσευχές μέσα τους
τυλίγουν τη ζωή μας.

Τα όρια του καθρέφτη μας
λιγοστεύουν με τον καιρό
λίγο ακόμα θέλουμε
να χάσουμε το είδωλο μας. 

Περιφερόμαστε στην απουσία

Περιφερόμαστε στην απουσία
ανυπόδητοι
ποτισμένοι απ’ τον άνεμο
που σάρωσε σκέψεις
και λέξεις
τσαλακωμένοι κήποι
όνειρα λυμένα στο λιοστάσι
χάνονται στους στεναγμούς
και στη σκουριά της βροχής
πάνω στην πέτρα.
Σπάει η φωνή
σπάνε τα χρώματα του δειλινού
παφλάζει στις σκιές το κύμα
φέρνοντας κοντά
μιαν άλλη θάλασσα.

Τι θα φυλάξουμε κι απόψε
ποιος ψίθυρος θα θρυμματίσει
τη ζωή μας
ποιο φεγγάρι θα φωτίσει
τη ρίζα που νέα ζωή θα μας φέρει;

Αιώνια Μοναξιά

Γύρω απ’ το τραπέζι
οι παλιοί μας φίλοι
από χρόνια χαμένοι
σωπαίνουν
δε βρίσκουν λέξεις για το χαμό τους
τρίζουν σα καρέκλες φθαρμένες
δε κάθονται
διψούν
κοιτάζουν το νερό στο τραπέζι
στέκουν ανήμποροι
να ζητήσουν να πιούν
έσβησε η μνήμη των λέξεων
των κινήσεων
βαραίνουν ολοένα
αγγιστρώνονται στο κενό τους

μόνο όσοι κοίταξαν στην ψυχή μας στάθηκαν
λίγο κι αυτοί
πριν σβήσουμε αθόρυβα
στην αιώνια μοναξιά μας.

Ποιήματα

Φοβάμαι ακόμη τις λέξεις
έχουν μοναξιά μέσα τους
και πόνο
απ’ τα χέρια τους κρατιόμαστε
καθώς πέφτουμε
δίχως να γνωρίζουμε
τι κατά βάθος
κρύβουν μέσα τους
όταν γίνονται ποιήματα.

Σιωπηλές λέξεις

Μιλούσαμε, μα σώπαιναν οι λέξεις
τα μάτια δεν έφταναν
πέρα απ’ την αγριεμένη θάλασσα
η νύχτα φύλαξε το πρόσωπο
το φτιαγμένο με μολύβι
σε χαρτί κιτρινισμένο
οι σταγόνες στο τζάμι έγιναν βροχή
τώρα πιά
δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε πως υπήρξαμε.

Η σκόνη

Σβήνουν οι λέξεις απ’ τη σκόνη
ο άνεμος γέρνει πάλι την ψυχή μας
τι είπαμε, τι ξεχάσαμε
ποιος γνωρίζει να πει.
Στο απέναντι μπαλκόνι
τα παλιά μας ρούχα απλωμένα
κιτρινισμένα απ’ τη σκόνη
που έφερε ο άνεμος.

Δρόμοι γυμνοί

Θα ‘ναι γυμνοί μέσα μας οι δρόμοι
δίχως τα μελαγχολικά τους φώτα
δίχως τα άδεια βήματα των περαστικών
τις φωτεινές βιτρίνες
τα λόγια που θυμίζουν
την περασμένη μας ζωή.

Ριζώσαμε άραγε στη μοναξιά
ή ρίζωσε η μοναξιά μέσα μας;

Ήρθε ο καιρός

Τώρα
που δύσκολα ανασαίνω ανάμεσα σας
μετρώ τις πληγές
μετρώ το χρόνο που άντεξα
το ότι δε βούλιαξα
στα λόγια και τις πράξεις σας.

Ήρθε ο καιρός
τον ήλιο να ράψω στις μέρες μου.

Ξεχασμένα ρούχα

Γέρνουμε
ρούχα παλιά, ξεχασμένα
στο παγωμένο απομεσήμερο.
Η ζωή μας σε αποστάσεις
κ’ η ψυχή στο απόσπασμα.
Θα μετρηθούμε πάλι με το χρόνο
μ’ ότι εκείνος θα φέρει
με τα λευκά μας όνειρα
τα χορταριασμένα σκεπάσματα
με το λίγο μας
πριν την απουσία.

Προορισμός

Ήταν βράδυ.
Το πιο παγωμένο βράδυ.
Το πιο έρημο.
Κάθε βήμα κι ένα στεναγμός
ένας πόνος μακραίωνος
που βύθιζε στη λύπη
κάθε επόμενο φεγγάρι.

Απ’ τα νοτισμένα ρούχα μόνο
στην άκρη του καθρέφτη
μια φωνή φανερώθηκε και ρώτησε
«πότε επιστρέφουμε;»
Από τότε
βρήκε η ζωή μας έναν προορισμό.