Σιωπηλές λέξεις

Μιλούσαμε, μα σώπαιναν οι λέξεις
τα μάτια δεν έφταναν
πέρα απ’ την αγριεμένη θάλασσα
η νύχτα φύλαξε το πρόσωπο
το φτιαγμένο με μολύβι
σε χαρτί κιτρινισμένο
οι σταγόνες στο τζάμι έγιναν βροχή
τώρα πιά
δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε πως υπήρξαμε.