Λέξεις μικρές

Δεν έχω άνεση με τους ανθρώπους
ας όλοι πιστεύουν το αντίθετο.

Μαθαίνω τη σιωπή απ’ τις λέξεις
τις νύχτες απ’ τα τρένα
άλλοτε έρημα
κι άλλοτε
ασφυκτικά γεμάτα με αγνώστους
κι οι σταθμοί, ξένοι οι περισσότεροι.

Κλείνω σε λέξεις μικρές
απλές στιγμές
μα ίσως σπουδαίες.

Έτσι με γνώρισαν όσοι θέλησαν
έτσι χάθηκαν όσοι δεν μπόρεσαν
και τα χέρια σφιγμένα πάνω στο χαρτί
να μετρούν αποστάσεις
ανάμεσα στα γράμματα
αποστάσεις
ανάμεσα στους ανθρώπους.

Παλιές πληγές

Με ποδιά
στις σχολικές φωτογραφίες
με στολή στις επόμενες
απ’ τα δεκαεννιά κι έπειτα
δύο επι δύο για ταυτότητα
και τα αντίγραφα αρκετά.
Να μη ξεχνώ.
Τα κλειστά κουτιά
τα πλοία που φεύγουν
δίχως επιστροφή
τα τρένα που κάνουν
τον τελευταίο τους τραμπαλισμό
τα νέα σπίτια
τις παλιές κλειδωμένες πόρτες.
Να μη ξεχνώ.
Τις πρωινές αναφορές
τα σκονισμένα άρβυλα
τις σκέψεις που πονούν
στο τέλος της μέρας.

Τώρα πια
έγινα ένα με τις λέξεις
για τούτο ματώνουν πάλι
οι παλιές πληγές.

Τα τετράδια των απουσιών

Γεμίζουν τα τετράδια των απουσιών
μα εμείς
επιστρέφουμε στις παιδικές μας μνήμες
ανασαίνουμε απ’ αυτές
φυλούν προσεχτικά
την ανεμελιά της ψυχής μας
τις σκανδαλιές
τα όνειρα
τις τύψεις για κάτι
που ίσως δεν έπρεπε.

Τα ροδάκινα της απέναντι αυλής
ευωδιάζουν ακόμη
τα καρπούζια του κάμπου
έχουν την ίδια γλυκιά γεύση.

Όμως τα τετράδια γεμίζουν
κ’ οι σιωπές μας πληθαίνουν
επίλογος
μιας ζωής πληθωρικής.

Σωπαίνουν οι άνθρωποι

Σωπαίνουν οι άνθρωποι
απέναντι στα μεγάλα τους όνειρα
πρόσωπα μοιάζουν
λαξευμένα σε μάρμαρο
δεν αντιδρούν στο πέρασμα της ζωής
μήτε στη φθορά της.

Λιγοστεύουν μονάχα
καθώς γέρνουν επάνω τους τα φεγγάρια
δακρυσμένα από έρωτα
ολοστρόγγυλα και μεγάλα.

Το ημιυπόγειο της Νικολάου Πλαστήρα

Έγινε αποθήκη
το ημιυπόγειο της Νικολάου Πλαστήρα
πετάχτηκαν τα κεριά του
τα χαρτιά που ξεχάσθηκαν στο τραπέζι
κλείστηκαν σε κούτες τα βιβλία
κι αφέθηκαν στο χρόνο.

Άλλαξαν οι νύχτες
χρόνια ξενιτεμένες
μιλούν για άλλα όνειρα
για άλλες διαδρομές.

Και τ’ άρβυλα φθαρμένα
τους απομένει λίγο ακόμη να φορεθούν
κανένα σπίτι δε τα χωρά
καμιά ψυχή.

Ο ήχος τους μόνος
και ξένος
έμαθε να πονά και να ριζώνει
στα χνάρια της κάθε ημέρας
σβήνοντας κάθε ανάμνηση όμορφη.

Προθάλαμος στρατιωτικού νοσοκομείου

Οι λυπημένες μορφές των νοσοκομείων
οι ξεχασμένες απ’ τη ζωή τους
κι απ’ τις χαρές της
στέκουν κοιτάζοντας μιαν άλλη ζωή
ελπίζοντας σ’ ένα ξημέρωμα
δίχως το λευκό των σεντονιών
δίχως τη σιωπή των θαλάμων
την παγωνιά των εξεταστηρίων.

Οι λυπημένες μορφές
οι ξεχασμένες κι απ’ τη ζωή τους
στα δίχως αύριο λόγια
των νυχτερινών τους εξομολογήσεων
ελπίζουν ακόμη
σε μιαν ελπίδα ξεθωριασμένη.

Ανείπωτες λέξεις

Οι ανείπωτες λέξεις μας κατατρέχουν
αχρηστεύουν τη μέθοδο της αναπνοής μας
σβήνουν μουδιασμένες τις νύχτες
αφήνουν μία αίσθηση κενού στα στήθη
αρνούμενες πεισματικά την αθανασία
μιας εξομολόγησης νυχτερινής.

Επιλεκτική μνήμη

Έβρεξε απόψε, ημέρα Κυριακή
ημέρα εξομολόγησης των παιδιών
μετά τη λειτουργία
μα η μνήμη λειψή, επιλεκτική
θυμάται μόνο τα λυπημένα
ξεπλύθηκαν απ’ τη βροχή
τα τραπέζια της Κυριακής
τα φορτωμένα δέντρα του χωριού
τα παλιά μας παιχνίδια
οι μουσικές του καλοκαιριού
τα σχολικά λευκώματα.

Κάθε Κυριακή

φεύγοντας από την εκκλησία
ένας παλιός συμμαθητής
τραβάει το σκοινί της καμπάνας
σα για μνημόσυνο των περασμένων ημερών
και το φεγγάρι
χαλασμένο πιά
προσμένει τη στιγμή της απολησμονιάς

για ν' ανατείλει.

Βλέπω το φόβο

Βλέπω το φόβο όταν σωπαίνω
φοβούνται οι ώρες
φοβούνται οι νύχτες μη ξαποστάσω
και δεν έχω τίποτε πια να πω με τα πουλιά

κουβαλώ τη μνήμη των ημερών
εκείνων που έζησα
κι εκείνων που μου διηγήθηκαν
άνθρωποι που σχεδόν χάθηκαν
με βαραίνουν στην πλάτη
στις σκέψεις
στα βήματα

δεν οδηγώ
φοβάμαι τις σκέψεις που με παίρνουν

φοβάμαι τις πόρτες που ανοίγουν
και πίσω τους υπάρχει ένας κόσμος σκοτεινός
κι έτσι
σωπαίνω
να μη σκορπίσω
από αδέξιους ανέμους.

Τώρα πια

Τώρα πια γνωρίζω
τους ήχους των έρημων σπιτιών
το χρώμα της σιωπής
το βλέμμα των απελπισμένων
τα βήματα όσων φεύγουν
τις ελπίδες όσων επιστρέφουν
τα δάκρυα, τα ξενύχτια

τα νυχτολούλουδα
που αφήνουν το άρωμα τους
έξω απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα μας.

Σιωπές

Είναι εκκωφαντικές οι σιωπές
μας σπάζουν σε κομμάτια
άλλα μιλούν φωνάζουνε φως
κι άλλα προσεύχονται
καρτερικά στο σκοτάδι μας.

Επιστρέφουμε πάντα

Επιστρέφουμε πάντα 
στο σπίτι των παιδικών μας χρόνων.

Ο πατέρας νέος
κορίτσι η μητέρα
τα δέντρα στην αυλή
με τη λεπτή σκιά τους
δροσίζουν δειλά τα καλοκαίρια μας
τα γύρω σπίτια γεμάτα γέλια
και παιδικές φωνές
το πρωί θα περάσει ο φούρνος
το απόγευμα ο Σταύρος με τα ποτά
τη Τρίτη το παζάρι
τα παιχνίδια στην αποθήκη με τα εργαλεία
στο μικρό αποθηκάκι
στον πέρα μαχαλά.

Ως τον πέρα μαχαλά τα όνειρα μας
οι ελπίδες, οι αγωνίες μας
ως την άκρη του κόσμου
του δικού μας παιδικού κόσμου.

Υποσχέσεις του χρόνου

Η σκάλα άδεια πίσω απ’ τους ανθρώπους
λίγα τριαντάφυλλα σε παλιούς τενεκέδες
η νύχτα θα κρύψει το λερωμένο πάτωμα
θα κρύψει το πέρασμα μας από το χώρο
αυτό που προσδοκούσαμε μας πρόδωσε
χάθηκε στο πιο διψασμένο μας όνειρο
κι η νύχτα, κλεισμένη έξω απ’ το χρόνο
ζωγραφίζει κύκλους συμμετρικούς
κύκλους κόκκινους, κύκλους μαύρους
πάνω απ’ τα σύννεφα
πέρα απ’ τα παλιά μας σπίτια
απ’ τα κουρασμένα παιδικά μας δωμάτια
η θλίψη μονάχα των ματιών μας
φωτίζει τον πέτρινο ουρανό
και τα μάτια των γειτόνων κλειστά
θαρρείς καθρέφτες που δεν έχουν
τίποτε να καθρεφτίσουν κι αργοσβήνουν
στις σκονισμένες υποσχέσεις του χρόνου.