Καλοκαίρια

Μετράω τα καλοκαίρια που χάθηκαν δίχως εσένα.

Έχεις μια παράξενη αίσθηση ο χρόνος, κυλάει γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα.

Κι είναι πολλά τα καλοκαίρια που έζησα δίχως εσένα, βουβά και μονότονα…

Κι έλεγα πως κάτι θα αλλάξει, κι άλλαξε, και δεν κλαίω που πέρασε έτσι τόσος χρόνος, γιατί έφερε εσένα.

Κι όλα τα πρωινά απόκτησαν μια ζεστασιά.

Κι εκείνα ακόμα, που το χιόνι τα στόλισε και κρύο πολύ.

Η αυγή έχει το άρωμα σου, και το χαμόγελο και την ελπίδα που έχουν ζωγραφισμένη τα χείλη σου καθώς στέκουν απέναντι μου προσμένοντας ένα φιλί, και τα φιλώ, και σε φιλώ, κι ένα καράβι γοργοτάξιδο με παίρνει μαζί του στους τροπικούς…

Είναι που τα καλοκαίρια έγιναν δικά μας πια και μοιάζουν με τα όνειρά μας, και μιλώ έτσι…

Με νανουρίζουν τα βήματα

Με νανουρίζουν τα βήματα, η φωνή σου

καθώς την ψυχή μου κατακλύζει

κι όλο το σκοτάδι

γίνεται μια λάμψη στον ουρανό

κι είναι τόσα τα πεφταστέρια

όσα κι οι ευχές μας.

Παραμυθιού σελίδες

Είναι ευγενικές οι νύχτες που σε φέρνουν

γυμνή, παραδομένη στο άγγιγμα της θάλασσας

σαν από παραμυθιού σελίδες

που ξέχασε ο χρόνος να γυρίσει

κι απόμεινες κορίτσι μικρό

με μια προσευχή στα χείλη νυχτερινή

σα το πιο μεγάλο της ζωής μας ταξίδι.

Τυχαίο ξύπνημα

Με κρατάς απ’ το χέρι, χρόνια και χρόνια που δεν τόλμησα να ζήσω μου διώχνεις μακριά.

Δε φοβάμαι.

Βυθίζεις το χέρι σου στο στήθος, μεταδίδεις παλμούς στην καρδιά μου.

Τι μπορώ να φοβηθώ;

Κοιμάσαι γλυκά, γαλήνια και αθώα.

Κι εγώ δε φοβάμαι πια.

Είσαι πάντα εδώ, μετάξινη κι αέρινη, σαν από παραμύθι βγαλμένη…

Κοιτάζουμε τα σύγνεφα κάποτε, άλλοτε ένα ουράνιο τόξο σ’ έναν μουσκεμένο ακόμα ουρανό.

Απόψε, κοιτάζουμε την Ανατολή, από ένα ξύπνημα τυχαίο…

Θα γείρουμε πάλι σε λίγο.

Ο ένας μέσα στον άλλον…

Ο ένας στη μυρωδιά του άλλου…

Της νύχτας τα φώτα

Άναψα της νύχτας τα φώτα

λάμπες μικρών σπιτιών

πλάι στη θάλασσα που ταξιδεύω
γαλήνεψε ο χρόνος και η αναμονή

γαλήνεψε το κύμα κάτου απ’ το πέλμα

τώρα που ήρθες

κι έπαψε ο χρόνος να κυλά

για ποια αιωνιότητα

μπορούν να μιλούνε πια

εκείνοι που έπαψαν να ζουν ερωτευμένοι;

Aπλές οι λέξεις μας

Κάθε Κυριακή επιστρέφω γεμάτος από εσένα.
Στα χέρια μου το φιλί σου, και στα χείλη.
Στο κορμί μου το άρωμα σου.
Τα μαλλιά με το χτένισμα των όμορφών σου δακτύλων.
Δικά σου τα δάκρυα στα δικά μου μάτια.
Και οι αποστάσεις το ίδιο μεγάλες πάντοτε
από μια μετάθεση που ολοένα καθυστερεί
κι από ένα τρένο που ολοένα χορεύει…
 
Τόσο απλές οι λέξεις μας.
«Μου λείπεις» ψελλίζεις
«κι έμενα μου λείπεις» ψελλίζω…
 
Κι οι αποχαιρετισμοί μας
σημειώματα μικρά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή
κι άλλα, ριγμένα στην τσάντα δήθεν τυχαία.
 
Σε λίγο θα ξεκινήσω
κι είναι ανίκανο να με κουράσει αυτό το ταξίδι
με πονάει μονάχα που πρέπει να φύγω
κι ένα σφύριγμα τρένου να συνοδέψει το «σ’ αγαπώ»…

Μέρες της άνοιξης

Οι μέρες της άνοιξης

στόλιζαν το πολύχρωμο γαϊτανάκι τους

πλάι στ’ ανοιχτό μας παράθυρο.

Στάθηκες λίγο εκεί που το φως του ήλιου

έσβηνε το πίσω τοπίο

κι άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο.

Έντυσε το κορμί σου

έφερε μέσα τ’ αρώματα

που έκλεψε απ’ το πολύχρωμο γαϊτανάκι.

Καθώς απομακρυνόσουν

έπεσε στο πάτωμα το ρούχο

σχηματίζοντας μια λίμνη από φως

κι έρωτα.

Στάθηκα πάνω απ’ τη λίμνη

ανάσανα το άρωμα του κορμιού σου

που φύλαξαν τ’ άλλα αρώματα.

Έκλεισα τα μάτια και καταδύθηκα

όπως καταδύονται οι κορμοράνοι

στη βαθιά θάλασσα.

Κι ήσουν η θάλασσα η βαθιά

το φως το αγνό στη διαύγεια του βυθού

η άμμος, η πέτρα, η ζωή.

Κλείνουν τα μάτια

της Νίκης μου

Θέλω για εσένα να μιλήσω

μα λέξη καμία δε σε χωρά

λέξη καμία δε σε ντύνει

κι άλλη ποτέ μου καμία φορά

δεν ένιωσα αδύναμες τις λέξεις

να ντύσουν και να περιγράψουν.

 

Μια μονάχα μουσική μπορώ να παίζω

εκείνη των χειλιών μου όταν λένε

«σ’ αγαπώ»

και κλείνουν τα μάτια

καθώς αγγίζουν το όνειρο.

Πλάθω τη μέρα

Πλάθω τη μέρα

 

κι έχω στα χέρια τα φορεμένα σου ρούχα

τη χτένα που άφησες επάνω στο κομοδίνο

το ίχνος του προσώπου σου στον καθρέφτη

το άρωμα σου παντού μες στο σπίτι

 

παντού μες στην ψυχή μου

που απλώνει χέρια να σ’ αγγίξει

και κάθε που σ’ αγγίζει καρδιοχτυπά

έτσι λοιπόν πλάθω τη μέρα

 

για να χωρέσουμε οι δύο μας κι απόψε

στον όμορφό μας ουρανό

Οι μέρες τούτες

Οι μέρες τούτες

σκέφτονται για όσα αδυνατώ να σκεφτώ.

 

Μου φοράνε ένα μάλλινο κασκόλ

μια μπλούζα ζεστή

με ξεπροβοδούν κάθε πρωί για τη δουλειά.

 

Μετέωρος

αφήνω το ένα χέρι ν’ αγγίξει

το σκοτάδι που απομένει στον ουρανό

με το άλλο το γαλάζιο που δειλά φανερώνεται.

 

Γεννούν εικόνες όμορφες

πινέλα που χορεύουν

σπέρνοντας χρώματα και μουσικές

μικρές σουσουράδες διαγράφουν κύκλους

στο δρόμο, στ’ αστέρια ανάμεσα

στις εικόνες των παιδικών παραμυθιών

που τελευταία ξυπνούν μαζί μου τα πρωινά.

 

Οι μέρες τούτες

σα τραγούδι παλιό του έρωτα

με το βάρος του χρόνου που το ωριμάζει

πιο κοντά σου με φέρνουν

βαθιά μέσα σου με οδηγούν.

Μεθυσμένες μέρες

Άνοιξαν τα μικρά μου φτερά

τα κλαδιά μου

έρχονται κύματα κύματα πουλιά πολύχρωμα

ακούγονται που τραγουδούν κάπου ανάμεσα

 

οι μέρες τόσο μεθυσμένες πια απ’ το τραγούδι

κι οι νύχτες νανουρισμένες τρυφερά απ’ το μεθύσι

μ’ ένα πέπλο εμείς στα μάτια

κι ένα χαμόγελο

με χρώμα και γεύση απ’ τ’ απόγευμα

που έφυγε πια

κι άφησε πίσω την ψυχή να ταξιδεύει.

Οι νύχτες με εσένα

Εμμένω στις νύχτες

τις νύχτες με εσένα

 

τις νύχτες που σε χώρεσαν

κι εκείνες που ξεχείλισες

γεμάτη από εμένα

από εμένα που έγινα εσύ

κι άλλο δε γυρεύω

απ’ το να κοιμίζω το φεγγάρι

κάθε βράδυ

πάνω στα στήθη σου.

Οι άγιοι των παιδικών μας χρόνων

στη Νίκη Λ.

Αφήσαμε τα κύματα πίσω από τις καλαμιές

με πόδια γυμνά προχωρήσαμε πάνω στα βράχια

δε μάτωσαν

αναδύουν από τότε ένα απαλό άρωμα τριαντάφυλλου

όπως τα πόδια των αγίων των παιδικών μας χρόνων

στις ιστορίες που μας έλεγε η γιαγιά

 

σταθήκαμε για λίγο στο κατώφλι κάποιου παλιού βιβλίου

ένας αγέρας απαλός χόρεψε με τις κουρτίνες του σπιτιού

κι έπειτα τις παράτησε

ησύχασαν κι οι σελίδες που γύριζαν

απόμεινε αλαφιασμένο το βιβλίο στο τραπέζι της βεράντας

καλοκαίρι ακόμα κι ο τζίτζικας πλάι του

με το τραγούδι του έκανε κάθε άλλο ήχο να πάψει

 

κάθουμαι τώρα και κοιτάζω μια παλιά φωτογραφία

κοιμούνται τα παλιά τούτα πρόσωπα

άλλα στο διπλανό δωμάτιο

κι άλλα στην αιωνιότητα

μα το σπίτι ίδιο, πιο αγέρωχο από ποτέ

ντυμένο το αστραφτερό του λευκό

κι έχοντας τον ήλιο να ψήνει

στις βαθιές του λαβωματιές

τον χρόνο…

 

σε πήρα απ’ το χέρι

τούτο το καλοκαίρι σαν δροσερή σταγόνα ζωής

θα κυλίσει στην ψυχή μας

θέλω να ‘μαστε μαζί καθώς θα πέφτει

να ‘μαστε μαζί καθώς θα μας διαπερνά…

 

κι εκείνος ο ναύτης

που ελέγχει στην είσοδο τα εισιτήρια

δε θα μάθει ποτέ πως φύγαμε δίχως πληρωμή

πως τούτο το καλοκαίρι

μάθαμε πάνω στα κύματα να περπατάμε

μ’ εκείνα τα πόδια των αγίων

πάνω απ’ την Ύδρα και πάνω απ’ τις Σπέτσες

πάνω απ’ τα νερά του Αιγαίου πελάγους

και πάνω απ’ τις μυστικές πηγές του Πήλιου Όρους

 

καθώς μια νύχτα

φυλάξαμε τις ψυχές μας

σ’ ένα κογχύλι που έπειτα

το δώσαμε στα χέρια της γοργόνας

και το ακούμπησε πλάι

στους πιο μεγάλους θησαυρούς της θάλασσας

και στων ανέμων το σακί

να μην μπορεί άνθρωπος κανείς να τις αγγίξει.

Έρχεσαι...

Έχω κουρνιάσει στην πρωινή ζέστη του λεωφορείου

νιώθω το τρυφερό

και πάντοτε χαρούμενο σου βλέμμα να μου χαϊδεύει τα μαλλιά

έξω η βροχή μου ξεπλένει τα μάτια

 

κι έρχεσαι

 

ντυμένη εκείνο το κόκκινο σου φόρεμα και με στολίζεις

σαν από πάντα να σε πρόσμενα

σαν από πάντα τα μαλλιά μου το άγγιγμα σου να τα τιθάσευε

 

σαν από πάντα η βροχή να σε περίμενε

να με ξεπλύνει

για να περάσεις στην ψυχή μου…

Χάρτινη κουπαστή

Κλείνω τα μάτια

το γέλιο σου έρχεται από μακριά και με διαπερνά

αφήνω καραβάκια χάρτινα στη νύχτα για να ταξιδέψουν

ένα φως ανάβει στο βάθος της

θα φτάσουν σώα στο επόμενο πρωινό

κι έπειτα στο επόμενο

και μετά πάλι

ένας αγέρας απαλός θα μου φυσήξει τα μαλλιά

όπως στην γέφυρα τον τιμονιέρη

έτσι

μαζί τους ταξιδεύω κι εγώ

καπετάνιος και ναυτικός

ακουμπισμένος στην χάρτινη κουπαστή τους

Παλιό Λιμάνι - Ντάπια - Κουνουπίτσα

Ο δρόμος ξετυλίγονταν μπροστά μας λουσμένος το πορφυρό φως του απογεύματος.

Καλοκαίρι κι όλα τριγύρω σου ταίριαζαν εκπληκτικά με το ζεστό σου άγγιγμα, τα χρώματα, τα λόγια που έπαψαν από καιρό να είναι υποσχέσεις…

Προχωρήσαμε ως την Ντάπια, η φωνή σου παιγνίδιζε ακλουθώντας την διάθεση σου, χαθήκαμε στα σοκάκια.

Μ’ έπιανες απ’ το χέρι κι εγώ ρουφούσα τα χείλη σου σα γλυκόπιοτο κρασί.

Βγήκαμε στην Κουνουπίτσα, την γαλήνη του απόβραδου διαπερνούσε το καμπανάκι της άμαξας και το χτύπημα των πετάλων πάνω στην πέτρα.

Σταθήκαμε λίγο κι ονειρευθήκαμε πάνω στα κύματα.

- Πόσο μακριά να φθάνουν τα όνειρα σαν ταξιδεύουν καβάλα στα κύματα; -

Επιστρέψαμε στο Παλιό Λιμάνι πότε πιασμένοι χέρι χέρι και πότε αγκαλιασμένοι.

Σ’ εκείνο το μαύρο του ορίζοντα, ανάμεσα από τα σποραδικά φυτεμένα φώτα των απέναντι νησιών άφησα μιαν επιθυμία να φωτίσει τα χρόνια που θα έρθουν.

Το σπίτι εκείνο που λέγαμε και οι δύο, δύο παιδιά, και ταξίδια πολλά, γεμάτα από έρωτα κι αγάπη…

Είναι που καιρό τώρα βαδίζουμε στο μονοπάτι το ίδιο

Θυμούμαι που κάποτε μετρούσα τα καλοκαίρια με τους αποχαιρετισμούς που πίσω τους άφηναν να συντροφεύουν τον επερχόμενο χειμώνα…

Είναι που καιρό τώρα βαδίζουμε στο μονοπάτι το ίδιο, το χαρούμενο, το φωτεινό…

Τώρα τα καλοκαίρια απέκτησαν μιαν αίγλη μοναδική, απέκτησαν το άρωμα, την αίσθηση του αγγίγματος, τη μορφή σου… …είναι που και οι χειμώνες έχουν τα ίδια ρούχα μ’ εκείνα του καλοκαιριού φορεμένα και λάμπουν κι εκείνοι, κι αγγίζουν όνειρα από χρόνια παιδικά και πλάθουν όνειρα άλλα που με την φρεσκάδα τους κάνουν μαλλιά, ρούχα και ψυχές να κυματίζουν…

 

Σ’ ευχαριστώ πολύ αγάπη μου!!!

Σβήσε το φώς... (απόσπασμα)

ήρθαν οι άνεμοι του καλοκαιριού

και κρύφθηκαν στις πιο βαθιές σπηλιές

 

έλα, αγάπη μου

αγκαλιασμένοι το τραγούδι τους να μεταλάβουμε

κι όσα στα χείλη μας φοβήθηκαν πριν βγουν

και κλείστηκαν στην μοναξιά τους

λέξη τη λέξη θ’ αφεθούν

και θα χορέψουν τούτο τον χορό

έχοντας τα πόδια βουτηγμένα στην άμμο την ζεστή

και στο νερό της θάλασσας το απαλό

 

κι ο χρόνος όλος φτιαγμένος για τούτο τον χορό

για τούτη την νυχτερινή εξομολόγηση

για το φιλί π’ αποζητούν τα χείλη

που γύρεψε η ψυχή να ξεδιψάσει

Σημείωμα δεύτερο

Είναι τούτη η εποχή που με αλλάζει
όλα ανθίζουν εντός μου, όλα ομορφαίνουν
κι οι εξομολογήσεις καθημερινές
κι οι στιχουργίες καθημερινές
και τα ονείρατα, και τα ταξίδια...
 
κι όλα τους είσαι εσύ…

Σημείωμα πρώτο

Ανοίγω με χαρά τα μάτια, σε λίγο θα σε ξυπνήσω κι έτσι θα αποκτήσει μορφή η μέρα μου, και χρώμα, και άρωμα, όπως όλες οι προηγούμενες μέρες και νύχτες ντύθηκαν κάθε τι δικό σου.

Θα σταθώ λίγο μέσα στο βλέμμα σου, χαμογελάει, και η ψυχή μου γίνεται η γλυκιά του παρέα σε τούτο το χαμόγελο.

Θέλω να σου πω πόσο σ’ αγαπώ.

Αφήνω τα γράμματα με τα χείλη μου στο γυμνό σου σώμα.

Κι είναι τα γράμματα σπόροι μικροί που βλασταίνουν κι ανθίζουν καθώς σ’ αγγίζουν.

Ανθίζω κι εγώ, ανθίζει η ψυχή μου, η καρδιά, τα όνειρά μου…