Λυγίζουν οι λέξεις

Γραφείο γωνιακό
καταπίνει την καθημερινότητα μου.
Λυγίζουν οι λέξεις
λιτανεύουν έναν πόνο αλλόκοτο
σα μοναξιά.

Εκείνο το παιδί που υπήρξα κάποτε
στέκεται απέναντι και με κοιτάζει.
Κάθε που απλώνει το χέρι να με κρατήσει
μια ελπίδα γεννιέται μέσα μου.

Εκδοχές

Σε όλες μας τις εκδοχές
έχουμε μέσα μας τη μοναξιά
για τούτο τις νύχτες
πιο πολύ τότε
γυρεύουμε μιαν αγκαλιά.

Ζωντανή μνήμη

Σημαδέψαμε τα σπίτια μας με λέξεις
νυχτερινές εξομολογήσεις που ρίζωσαν μέσα μας.

Ερημώνουν τα σπίτια
μένουν σφαλισμένα για χρόνια
μόνο ο αγέρας ταράζει την ερημιά των θυρόφυλλων τους.

Μέσα τους οι λέξεις μας, οι φωνές μας
φυλάνε ζωντανή τη μνήμη όσο ζούμε.

Αργά το βράδυ

Αργά το βράδυ, μετράμε τα χρόνια που έφυγαν
αφήνοντας πίσω τους μιαν αίσθηση ανεκπλήρωτου
μετράμε την έκταση της μοναξιάς που άφησαν
στις κουρασμένες μας αναμνήσεις.

Γύρω μας, οι πίνακες της ζωής που ζήσαμε
λιβάδια, πρόσωπα ανθισμένα, δακρυσμένα
σπίτια που έζησαν χαρούμενα και τώρα ερήμωσαν
πόλεις που έπνιξαν τα βήματα μας
και μια θάλασσα – τι θάλασσα Θεέ μου –
κι αλίμονο
το ανεκπλήρωτο κράτησε πίσω τα βήματα μας
και ζήσαμε έρημοι μες στους ανθρώπους.

Δρόμοι

Έχει βραδιάσει.
Στο μυαλό μου
γυροφέρνουν ονόματα παλιών συμμαθητών
ο Γιάννης, ο Δημήτρης, η Μαρία, η Χριστίνα, η Ελπινίκη …
και μοιάζουν αιώνες τα χρόνια που έχω να τους δω.
Στριμώχνω τις αναμνήσεις στις παλιές φωτογραφίες.
Ποδόσφαιρο στα διαλείμματα
και καυγάς με τη διπλανή τάξη λίγο πριν το μάθημα.
Μετά το σχολείο
στο μαγαζί των γονιών μου
Γραβιάς, αδιέξοδο τότε, είχε και μια αλάνα.
Θεσσαλονίκη του ’80
με τις αλάνες της ακόμη
νεοκλασικά που δόθηκαν αντιπαροχή
και τώρα, μήτε αλάνες έμειναν
μήτε και νεοκλασικά
τεράστιες πολυκατοικίες που σου κλέβουν τον ήλιο
και μαζί μ’ αυτόν, όλες τις παιδικές αναμνήσεις.

Επιστρέφουν όλα απόψε
θαρρείς η ανάγκη μου να κρατηθώ από κάπου
τα επαναφέρει.

Λίγες ημέρες για την Πανσέληνο
κι η Αθήνα
κοντά σαράντα χρόνια από τότε
φανερώνει το μικρό πράσινο ποδήλατο
που όργωνα τους δρόμους
έχοντας μια όμορφη ελευθερία
να κοιμάται στα στήθη μου.

Τώρα πονάω
για όλα πονάω
για τις παλιές φωτογραφίες που χάθηκαν
για τις συγγνώμες που δε ζήτησα
και τώρα πια δε μπορώ
για τα παιχνίδια που δεν έκανα
για τις φορές που λιποψύχησα
για τα όνειρα, που άφησα όνειρα.

Και μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.
Δεν έχω πια μακριά σπαστά μαλλιά
μήτε κι εκείνο το χαμόγελο των δεκαεπτά μου χρόνων.
Κουράσθηκα πια.
Μοιάζω μ’ εκείνα τ’ αστέρια
που βλέπεις απ’ το παράθυρο σου
να πέφτουν κάποιο βράδυ
και κάνεις μιαν ευχή
-τι παιχνίδι κι αυτό με την ελπίδα-.

Δευτέρα σήμερα, άλλη μια.
Ημέρα υπ’ αρίθμ 10042 μιας θητείας ατελείωτης
και οι λέξεις μου
πιο γυμνές από ποτέ
όπως και η ψυχή μου
κι ο άνεμος δυνατός
σπάζει μέσα μου τα παλιά ποτήρια
σκορπίζει τα χαρτιά μου
σκορπίζει και τη ψυχή μου
στις τέσσερεις άκρες του ορίζοντα.

Το ρολόι έχει σωπάσει
στο τζάμι ακουμπισμένο το πρόσωπο μου
μετράω τ’ αυτοκίνητα στο διπλανό δρόμο
από κάπου δραπετεύουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι
κάπου ελπίζουν να φτάσουν.

Μα όπως έρχονται οι δρόμοι
έτσι συνεχίζουν
και το ταξίδι, ποτέ δε τελειώνει.

Το λυπημένο κοράκι των παιδικών παραμυθιών

Μυρίζουμε δάκρυα
και μοναξιά μυρίζουμε
στις παγωμένες σκιές των δέντρων
Μάη μήνα
με τις τσέπες σκισμένες
και τα γόνατα φθαρμένα
απ’ τις γονυκλισίες και τις προσευχές.
Πάνω απ’ τα κεφάλια μας πετάει
το λυπημένο κοράκι των παιδικών παραμυθιών
δίχως κάπου να σταματά.
Κάνει κύκλους
περιμένοντας το τελευταίο μας βλέμμα.

Είμαστε κάποτε δεκαοκτώ χρονώ
με παντελόνια ακόμη κοντά
και χέρια δυνατά απ’ τις αθλοπαιδιές.
Στοχεύαμε ψηλά τα πουλιά
τα μαυροπούλια
που μας σκοτείνιαζαν τον ουρανό
άλλοτε τα τρομάζαμε
κι άλλοτε έπεφταν
διαγράφοντας έτσι μια πτώση θανάτου.
Ήρθε η σειρά μας τώρα.

Άμα κοιτάξεις καλά
εκεί ψηλά
θ’ ανταμώσει το βλέμμα
μ΄ ότι πίσω σου προσπάθησες ν’ αφήσεις.
Εκείνο
που όσο περνούν τα χρόνια πλησιάζει
και σα το κοράκι
ξεσκίζει την ψυχή μας.

Αναζητηση

Κλείνουν κουρασμένα τα μάτια
κάτω απ’ το φλογισμένο
Μαγιάτικο φεγγάρι.

Λέξεις τριγυρίζουν μέσα τους
πόρτες ανοίγουν στις σιωπές
πόρτες κλείνουν
αφήνουν γυμνή την ψυχή
στο άγγιγμα του σκοταδιού.

Τι γυρεύουμε καθώς νυχτώνει;
Τι γυρεύω;

Ξημέρωσε των Βαΐων

Ξημέρωσε των Βαΐων
πλησιάζει η μέρα της προδοσίας
μ’ ένα σταυρό στα χέρια
κάθουμαι στην παλιά μου θέση
- κουρασμένη από την επανάληψη
φθαρμένη από τα χρόνια -
αναβλύζει ένα σύγνεφο απ’ τα μάτια μου
βρέχει, ολοένα βρέχει
βουλιάζουν οι αλλοτινές πόλεις
ξεβάφουν οι παλιές εικόνες
μόνο τα κύματα απομένουν
παφλάζουν στο σκουριασμένο σκαρί
που με κουβαλάει.

Στο κομοδίνο
η συνενοχή μου στη θλίψη των ημερών
δε θα μιλήσω πάλι στην προδοσία
δε θ’ αντιδράσω
υπομονετικά θα περιμένω το φιλί
κι ο Ιούδας στον καθρέφτη μου
για λίγο θα χαμογελάσει
προσμένοντας τη δική του καταδίκη.

Το ταλάντεμα της μοναξιάς

Μιλούμε κάποτε δυνατά, στο κενό
όπως ο άνεμος στα σπίτια που γκρέμισαν
κι ας έζησαν κάποτε παιδιά μέσα τους
που μέσα τους γέρασαν
κι ας γνώρισαν τραγούδια
κι ας λούστηκαν από τα χρώματα του φεγγαριού
καθώς ζέσταινε τον τόπο το καλοκαίρι.

Μιλούμε δυνατά κάποτε
θαρρείς μεσοπέλαγο βαπόρι
που εξομολογείται τα βράδια
στην ποδιά των κυμάτων
δίχως κανείς να μαντεύει
το ταλάντεμα της μοναξιάς
στην απέραντη σιωπή του σκοταδιού.

Μαγική Σκέψη

Κάποτε, από τις ανοιχτές πόρτες των ψυχιατρείων
θα ξεχυθούν χιλιάδες λευκά περιστέρια
θα ερημώσουν οι θάλαμοι
θα σωπάσουν οι φωνές στους διαδρόμους

ένας ήλιος θα ξεπροβάλει στις ανθισμένες αυλές τους.

Μέχρι τότε
θα μένουν αφόρετα τα παπούτσια
έξω από κάθε σκέψη μαγική.

Χρονος

Στεκόμαστε γυμνοί απέναντι στον χρόνο
Δίχως στολίδια, δίχως λέξεις περιττές.

Η ψυχή μόνη
Κι απέναντι τα βράχια του χρόνου.

Άλλοτε γίνονται σκαλοπάτι
άλλοτε μαχαίρι και μας κόβουν.

01. 01. 2021

Είμαστε τόσο θλιμμένοι...

Κατά βάθος, είμαστε τόσο θλιμμένοι

αδιαφορούμε
για τους προθαλάμους των νοσοκομείων
εκεί που κάποιος πεθαίνει περιμένοντας

κοιτάζουμε με δήθεν έκπληξη
το ξεκίνημα των πολέμων
έπειτα με συμπάθεια στη μνήμη των νεκρών
ενδιάμεσα τρώμε

έξω βρέχει, πάντοτε βρέχει
και τα μάτια μας, αδιόρατα δακρυσμένα
θολώνουν όπως τα τζάμια

μένουμε με τις ερωτήσεις μας
«τι κάνεις;» «πως είσαι;»
δεν ακούμε τις απαντήσεις
σχεδόν αδιαφορούμε γι’ αυτές

λίγο, μας ζωντανεύει η μουσική
πανηγυρτζίδικη
ξυπνάει τα πιο άγρια μας ένστικτα
την επιθυμία να κυριεύσουμε
ξεφτιλίζουμε κάθε επιθυμία με το μεθύσι

σωπαίνουμε
όταν κάποιος μιλά
φανερώνει τις αδυναμίες του
στην εποχή των λιονταριών
δε φανερώνεις αδυναμίες

έπειτα κοιμόμαστε
έχοντας αυτή τη θλίψη στα μάτια
τη μάθαμε τόσο καλά
και στον καθρέφτη μας
μοιάζει ευτυχία.

Μουσκεμένες διαταγές

Θα μας κοιτάζουν οι ναύτες
στα βαθιά νερά, πλάι στις άγκυρες
να φθάνουμε στο τέλος της διαδρομής
ντυμένοι τα όμορφά μας ρούχα
με τα χρυσά κουμπιά μας
τα όπλα που μας κούρασαν
τα στρατιωτικά σακίδια
τις μουσκεμένες διαταγές.

Είναι σιωπηλός ο βυθός
δε θυμάσαι λίγο μετά
ποιο το λιμάνι που άφησες
ποιο το λιμάνι που πήγαινες
μόνο το φεγγάρι από ψηλά
πασχίζει να φωτίσει το σκοτάδι.

Σιωπές

Μόνο οι σκιές διαβαίνουν το κατώφλι μας

μ’ εκείνα τα βήματα

που αφήνουν πίσω τους

τις πιο εκκωφαντικές τους σιωπές…

Απώλειες

Και πως να πεις «δεν γνώριζα»

ήταν τα πανιά σκισμένα

κι έρχονταν τα κύματα να μας σώσουν

κι έλεγες «στη στεριά θα βγούμε»

και μας έζωνε πιότερο η θάλασσα

κι έλεγες «δες γύρω μας πως λάμπει η πλάση»

κ’ ήταν οι αχτίδες που διαπερνούσαν τα νερά

τα κοράλλια και τ’ απαλό χρύσισμα των ψαριών

στον πρωινό ήλιο.

Τώρα που κόπασε η καταιγίδα

ας μετρήσουμε τις απώλειες μας…

Πόσα πια να περιμένεις

Πόσα πια να περιμένεις

από κάποιον που έχει πια πεθάνει

εξαντλημένος

από τη θλίψη του καιρού

διψασμένος ανάμεσα σε πυρωμένους βράχους

πόσα πια να περιμένεις

απ’ τα σύννεφα που δεν τολμούν

μήτε να κλάψουν

κι οι λέξεις

πως να τολμήσουν στο άπειρο να ταξιδέψουν 

που δεν έχουν πια φτερά

και γονάτισαν

έχοντας ξεχάσει τις προσευχές τους…

Το πιάνο στην οδό Φειδίου

Χάσαμε το πιάνο και τη σπουδή του
χάσαμε την παλιά επαφή μας
τις συζητήσεις του απογεύματος
το λιτάνεμα των αστεριών
μέσα στα χέρια μας.

Δίχως ήχο τα βήματα μας πια
κι όπου περνάμε
ένα βλαστάρι μοναξιάς πετιέται
κάτω απ' τα πέλματα μας.

Σιωπές

Τόσες σιωπές αφομοιώσαμε

να μάθουμε τον ήχο της φωνής μας

στο άδειο σπίτι

τώρα
μάθαμε απ’ τις σιωπές ν’ ανασαίνουμε.

Ταξίδια νυχτερινά

Κάποιο βράδυ

θα ξεπροβάλει απ’ τον καθρέφτη η μορφή μας

γερασμένη, με μια ρυτίδα βαθιά στο μέτωπο της

θα ξεχωρίζεις μέσα της το μεγάλο ταξίδι

τις κερδισμένες παρτίδες,

                                        ταξίδια νυχτερινά

που κράτησαν ανοιχτά τα μάτια

έκαναν τα χέρια να τρέμουν

εκείνο το βράδυ

θα μάθουμε για τις χαμένες παρτίδες

τα βήματα που μας έβγαλαν σ’ άλλους δρόμους

τις λησμονημένες μας λέξεις…

θα ‘ναι κρύο το βράδυ

κι έξω στο πάρκο

τα σκυλιά θα παίζουν το δικό τους μοναχικό παιχνίδι.

Οι μνήμες πενθούν καθώς νυχτώνει

Οι μνήμες πενθούν καθώς νυχτώνει

κουρνιάζουν στα χιονισμένα σκαλοπάτια των παλιών μας σπιτιών

και σπαράζουν

άλλοτε από μια επιθυμία επιστροφής

άλλοτε απ’ τις εικόνες που δεν αντέχουν να φυλάξουν

γεννούν στο γύρισμα της μέρας έναν αναστεναγμό

θαρρείς βαθύ πόνου

κι αρχίζουν ένα αργό, βασανιστικό ψιθύρισμα

ως το ξημέρωμα.

Θα σωπάσουν με τη βροχή

φοβούνται τη βροχή οι μνήμες

χάνονται στη μουσική της

κι όλα γλυκαίνουν θαρρείς κάποιο χέρι

άλλαξε τα χρώματα στους πίνακές με μιας

κι άλλο δε βλέπουν

απ’ τα βρεγμένα μα καθαρά πλακόστρωτα

απ’ τ’ ανάμενα τζάκια

απ’ τα παιδιά που χορεύουν στα νερά.

Ένα φως αχνό μας συγκρατεί

κάποιου λυχνοστάτη ξεχασμένου

από το χρόνο

και τους λυπημένους ταξιδιώτες της ζωής μας.