Το πίσω δωμάτιο

Τρία ποτήρια σπασμένα σήμερα
λειψό το νερό στο τραπέζι
διψούν οι κινήσεις μας
η σιωπή στεγνώνει τα χείλη

και το πίσω δωμάτιο
πάντοτε σκοτεινό παραμονεύει
τα μισά μας βήματα
τις βουβές μας λέξεις να καταπιεί.

Μας μετράει η νύχτα

Μας μετράει η νύχτα
τη μοναξιά μας μετράει
πατάει
πάνω στων παπουτσιών μας τα ίχνη
στην αχνάδα που αφήνουν τα πέλματα
στο πάτωμα του σπιτιού.

Οι διαδρομές μας
είναι τόσο λειψές κι αυτές.

Θα μιλήσουμε πάλι με τη νύχτα
για τις σκιές της
τις κρύες της γωνιές
τους δρόμους που ερημώνουν
και φοβάσαι να περάσεις.

Θα μιλήσουμε για τη ζωή
που σωπαίνει με τον καιρό
και καθώς κλείνουν τα θυρόφυλλα
παύει.

Μας μετράει η νύχτα
ολοένα μας μετράει
καταπίνοντας τις σιωπές
και τις κραυγές μας.

Μέρα Κυριακή

Οι νύχτες που με ταξίδευαν
τώρα σιωπαίνουν
ανεξόφλητοι λογαριασμοί
πλάι σε σημειώσεις που δεν αγγίζω.

Δεν ξέρω πια τι φέρνει ο καιρός
τρέχω στις γειτονιές
πάνω απ’ τα φτερά των πουλιών

- μέχρι τις τρείς το ξημέρωμα
τραγουδούσαν εψές
παράδοξο τέτοια εποχή -

από μπαλκόνι σε μπαλκόνι
μέρα Κυριακή
της λιτανείας του Αγίου Στεφάνου.

Θα ξαποστάσω πλάι στη θάλασσα
σ’ ένα φανάρι του Αιγαίου
ν’ αγναντεύω τα παλιά ταξίδια
μ’ ένα εισιτήριο φθαρμένο απ’ την αρμύρα.

Τα θέλω μας

Μεταμορφώνουν τα θέλω μας οι νύχτες
ρίχνονται σαν πόθοι στα ξέστρωτα κρεβάτια
για να συρθούν κατάκοπα με το ξημέρωμα
και να χαθούν στις πιο σκονισμένες μας λέξεις.

Κακή σοδειά

Φίδια κουλουριάζονται στις έρημες στέγες μας

ο ουρανός βροχερός, δε θυμάται

μήτε τις προσευχές μας μήτε τον κόπο

να στεγνώσει η σοδειά στο χωράφι

θα ‘ναι πάλι γλυφό φέτος το νερό

θα ‘ναι λειψό στις στέρνες και στα ποτήρια μας

και το ψωμί δίχως τη σπιρτάδα

μιας ελάχιστης ευτυχίας

κι ο μύλος ρημαγμένος απ’ τη βροχή…