Μας παρέσυρε η βροχή
σα τα κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου.
Κύλισαν από μέσα μας
οι παιδικές σπουδές
τα πρώτα μας γράμματα
οι νότες της μελόντικας
που έπαιζε ο μεγάλος αδερφός.
Στις λάσπες πεσμένους
ανταμώσαμε τους αγγέλους
που φτιάχναμε
στις πρώτες τάξεις του σχολείου.
Έχουν ρυτίδες στο πρόσωπο τώρα πιά
και μια τσάντα γεμάτη
με τον πόνο των παλιών συμμαθητών.
Φθάσαμε κουρασμένοι στο σπίτι
στο στρωμένο τραπέζι ακουμπούσε η νύχτα.
Τι ζητούμε στις προσευχές μας
και τι φέρνει ο άνεμος στο κατώφλι μας;
Ως το τέλος της μέρας
μια πόρτα θα έχει μέσα μας ανοίξει
να διαβούν οι λέξεις και οι σκέψεις
που δε βρήκαν προορισμό.
Το φθινόπωρο μόνο
θα φυτρώνει δακρυσμένο σε κάθε μας χνάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου