Σε λίγο θα μας έχουν ξεχάσει
οι δρόμοι που ζήσαμε
τα μονοπάτια που περπατήσαμε
κοιτάζοντας κάποιο ηλιοβασίλεμα
τα τρένα που ταξιδέψαμε.
Μόνο εμείς θα θυμόμαστε
τα φθαρμένα καθίσματα
το σιωπηλό συνταξιδιώτη
τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος
πάνω στα γερμένα κλαδιά
στην ψυχή μας
τον καστανά στη γωνία του σπιτιού
την πινακίδα που έπεσε
κι όλοι ρωτούν το όνομα του δρόμου.
Παράξενα παιχνίδια που κάνει η μνήμη.
Κυριακή 23 Αυγούστου 2026
Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026
Νύχτα
Απλώνει η νύχτα το κορμί της
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.
Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.
Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)