Απλώνει η νύχτα το κορμί της
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.
Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.
