Σε λίγο θα μας έχουν ξεχάσει
οι δρόμοι που ζήσαμε
τα μονοπάτια που περπατήσαμε
κοιτάζοντας κάποιο ηλιοβασίλεμα
τα τρένα που ταξιδέψαμε.
Μόνο εμείς θα θυμόμαστε
τα φθαρμένα καθίσματα
το σιωπηλό συνταξιδιώτη
τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος
πάνω στα γερμένα κλαδιά
στην ψυχή μας
τον καστανά στη γωνία του σπιτιού
την πινακίδα που έπεσε
κι όλοι ρωτούν το όνομα του δρόμου.
Παράξενα παιχνίδια που κάνει η μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου