Περιφερόμαστε στην απουσία
ανυπόδητοι
ποτισμένοι απ’ τον άνεμο
που σάρωσε σκέψεις
και λέξεις
τσαλακωμένοι κήποι
όνειρα λυμένα στο λιοστάσι
χάνονται στους στεναγμούς
και στη σκουριά της βροχής
πάνω στην πέτρα.
Σπάει η φωνή
σπάνε τα χρώματα του δειλινού
παφλάζει στις σκιές το κύμα
φέρνοντας κοντά
μιαν άλλη θάλασσα.
Τι θα φυλάξουμε κι απόψε
ποιος ψίθυρος θα θρυμματίσει
τη ζωή μας
ποιο φεγγάρι θα φωτίσει
τη ρίζα που νέα ζωή θα μας φέρει;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου