Τέλειωσε πια η θητεία
τριάντα ένα χρόνια ερημιάς
μία μία οι μέρες
τα χρόνια
που πέτρωσαν τα βήματα
οι παύσεις πλάι στα όπλα
νύχτες ναυαγισμένες στη σκόνη.
Δίχως τσιγάρο
μόνο Φύλλα Πορείας
και ρούχα
σε βαλίτσες τσακισμένες.
Τέλειωσε πια.
τριάντα ένα χρόνια ερημιάς
μία μία οι μέρες
τα χρόνια
που πέτρωσαν τα βήματα
οι παύσεις πλάι στα όπλα
νύχτες ναυαγισμένες στη σκόνη.
Δίχως τσιγάρο
μόνο Φύλλα Πορείας
και ρούχα
σε βαλίτσες τσακισμένες.
Τέλειωσε πια.
3 σχόλια:
Δε ξέρω σε ποιο στίχο να πρωτοσταθώ. Δε ξέρω ποιος από όλους με ανατριχιάζει, με συγκινεί περισσότερο ή με βαραίνει περισσότερο. Τελείωσε πια. Ένα χαμόγελο δειλά σχηματίζεται στα χείλη μου με την ευχή τα επόμενα χρόνια να μην είναι ερημιάς.
Υπάρχει κάποια αποσκευή που αφήνουμε πίσω απ' την πορεία της ζωής μας Καναρινένια;
Δε ξέρω ποια απάντηση από τις δύο θα με ανακούφιζε περισσότερο (θετική ή αρνητική), ούτε ξέρω να απαντήσω σε αυτό που με ρωτάς -που ωστόσο το νιώθω περισσότερο ως κατάφαση παρά ως ερώτηση. Η γραφή σου έχει τη δύναμη να μου δίνει απαντήσεις σε όσα δεν έχω καν προλάβει να κάνω ερωτήσεις.
Δημοσίευση σχολίου