Αργά τα βράδια, επιστρέφουμε στα παλιά μας όνειρα
στα παιδικά μας ξύλινα παιχνίδια
κι ανακαλύπτουμε πάλι τις πρώτες μας λέξεις
τα σημάδια στους τοίχους από το άγγιγμα των χεριών
είναι η ώρα που φοβάται μέσα μας η μοναξιά
είναι η ώρα που τα λησμονημένα μικρά χέρια μας
απλώνουν χρώματα στον διατοπικό ουρανό
κι επιστρέφουν οι θάλασσες
επιστρέφουν οι ήχοι ανάμεσα απ’ τα δέντρα
επιστρέφει η ανεμελιά των παραμυθιών
και τότε, από την οσμή αυτού του φθινοπώρου
ξεπροβάλουν τα τρένα που μας πήραν μακριά
έχοντας μέσα τους τις εικόνες που πίσω αφήσαμε
το βλέμμα που χάθηκε
τη ζωή που μπερδεύτηκε σ’ αναζητήσεις μάταιες.
Η ζωή μας θα είναι γεμάτη πάντοτε
από μικρές, ανείπωτες εξομολογήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου