Κατηφορίζει το καλοκαίρι

Τώρα, καθώς κατηφορίζει
στο μουσκεμένο από τις βροχές
μονοπάτι των ματιών μας
το καλοκαίρι
σβήνει σιγά σιγά το μελάνι
απ’ τα σχολικά μας γραψίματα
ξεθωριάζει η κιμωλία στο μαυροπίνακα
ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
φανερώνουν μικρά φτερά τα όνειρα
ξεχύνονται σα πουλιά
στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα
πάνω απ’ τις πολυκατοικίες
τα ξεχασμένα πλυσταριά
των παλιών μονοκατοικιών
το θόρυβο των αυτοκινήτων
την αιώνια μοναξιά
των περασμένων ενοίκων τους

πέρα απ’ τα σύγνεφα
ένα λιβάδι τα περιμένει
σα παιδιά να τρέξουν
στις φρέζιες ανάμεσα
και στα ηλιοτρόπια
στα γέλια τους
στους έρωτες του καλοκαιριού
πριν εκείνοι βαρύνουν
και βγαίνει κουρασμένο το «σ’ αγαπώ».