Σωπαίνουν τα σημάδια πάνω στους χάρτες
χάνουμε τα βήματά μας
μυρίζουν θάλασσα τα πανωφόρια
τρέχουν νερά καθώς πέφτουν στο πάτωμα
μα η θάλασσα μέσα μας
έχει στερέψει
τα χέρια μας γεμάτα
από ένα σπασμένο ουρανό.
Τι θυμάσαι καθώς γέρνεις τα βράδια;
Ποια ενοχή συνοδεύει της ψυχής τα αινίγματα;
Οι ασπίδες μας έπεσαν με τον καιρό
η φαρέτρα μας άδειασε
τρώει το σαράκι το κλειστό μας παράθυρο
η κιθάρα σκονισμένη
ξέχασε το άγγιγμα μας.
Κι εκείνο το αστέρι ψηλά
φωνάζει τ’ όνομά μας
ανάμεσα στις φωνές των αγριμιών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου