Γερνούν οι μέρες
όταν μέσα τους σωπαίνει η μοναξιά
πέφτουν οι δρόμοι τους
σα φύλλα φθινοπώρου
ανάμεσα στις ρωγμές των ονείρων
γίνονται σκόνη τα ρούχα
μαζί τους κάθε τι παιδικό μας
φυλαγμένο προσεκτικά για χρόνια
οι παλιές μας λέξεις
τα όνειρα
οι νύχτες που τρέξαμε ανέμελα
κατά ΄κει που τραβούσαν τα σύγνεφα.
Ποιος άραγε έκλεισε τις πόρτες
στο μικρό μας σταθμό;
Βράδιασε πιά.
Έχει αναμμένα τα κίτρινα φώτα του
δεν απαντάει όμως κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου