Γιορτινές υποσχέσεις

Φεύγουν σα πλοία οι παλιές γιορτινές υποσχέσεις
κάτου από αναμμένα φώτα και χαρούμενες μουσικές

κι ας γνώριζες από παιδί τους μύθους
κι ας γνώριζες πως μόνο στους τέσσερις τοίχους της ψυχής σου
εκείνο το βρέφος θα μπορούσε να έχει γεννηθεί…

Της νύχτας τα φώτα

Άναψα της νύχτας τα φώτα

λάμπες μικρών σπιτιών

πλάι στη θάλασσα που ταξιδεύω
γαλήνεψε ο χρόνος και η αναμονή

γαλήνεψε το κύμα κάτου απ’ το πέλμα

τώρα που ήρθες

κι έπαψε ο χρόνος να κυλά

για ποια αιωνιότητα

μπορούν να μιλούνε πια

εκείνοι που έπαψαν να ζουν ερωτευμένοι;

Οι άνεμοι του καλοκαιριού

"Οι άνεμοι του καλοκαιριού"

(ποίηση)


στη Νίκη Λύτρα


Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 3 – 4
e-book, ιδιωτική έκδοση



σβήσε το φως, αγάπη μου

από τις τόσες νύχτες που δεν έγραψα
μου έμειναν μονάχα όσες περάσαμε
να σου μιλώ για το φεγγάρι
εκείνο, σα ν’ άκουγε όσα έλεγα
άναβε ένα φως απαλό
κι έλουζε τις λέξεις καθώς ξεπρόβαλαν

κι άφηνες το σώμα σου γυμνό
κάτω απ’ το χάδι των αστεριών
σα βλέμμα άλλο κανένα
να μην έστεκε κάπου απέναντι να το κοιτάξει

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=339#p339

Δρόμοι παλιοί

"Δρόμοι παλιοί"
(ποίηση)


Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 5 – 8
e-book, ιδιωτική έκδοση



Ύστερα το φιλί έγινε κύκνος λευκός
χάθηκε μέσα στη λίμνη
Το παιδί κοίταξε τον κύκνο
"μα πώς" είπε με απορία
"...εγώ το φιλί θέλησα" κι άρχισε να κλαίει.



http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewto​pic.php?p=336#p336

Οι νύχτες με σένα

"Οι νύχτες με σένα"
(ποίηση)


στη Νίκη Λύτρα


Θεσσαλονίκη, Μάιος 2011
ISBN: 978 – 960 – 92865 – 4 – 1
e-book, ιδιωτική έκδοση



Εμμένω τις νύχτες
τις νύχτες με εσένα

τις νύχτες που σε χώρεσαν
κι εκείνες που ξεχείλισες
γεμάτη από εμένα

από εμένα που έγινα εσύ
κι άλλο δε γυρεύω
απ' το να κοιμίζω το φεγγάρι
κάθε βράδυ
πάνω στα στήθη σου

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewto​pic.php?p=337#p337

Aπλές οι λέξεις μας

Κάθε Κυριακή επιστρέφω γεμάτος από εσένα.
Στα χέρια μου το φιλί σου, και στα χείλη.
Στο κορμί μου το άρωμα σου.
Τα μαλλιά με το χτένισμα των όμορφών σου δακτύλων.
Δικά σου τα δάκρυα στα δικά μου μάτια.
Και οι αποστάσεις το ίδιο μεγάλες πάντοτε
από μια μετάθεση που ολοένα καθυστερεί
κι από ένα τρένο που ολοένα χορεύει…
 
Τόσο απλές οι λέξεις μας.
«Μου λείπεις» ψελλίζεις
«κι έμενα μου λείπεις» ψελλίζω…
 
Κι οι αποχαιρετισμοί μας
σημειώματα μικρά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή
κι άλλα, ριγμένα στην τσάντα δήθεν τυχαία.
 
Σε λίγο θα ξεκινήσω
κι είναι ανίκανο να με κουράσει αυτό το ταξίδι
με πονάει μονάχα που πρέπει να φύγω
κι ένα σφύριγμα τρένου να συνοδέψει το «σ’ αγαπώ»…

Μέρες της άνοιξης

Οι μέρες της άνοιξης

στόλιζαν το πολύχρωμο γαϊτανάκι τους

πλάι στ’ ανοιχτό μας παράθυρο.

Στάθηκες λίγο εκεί που το φως του ήλιου

έσβηνε το πίσω τοπίο

κι άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο.

Έντυσε το κορμί σου

έφερε μέσα τ’ αρώματα

που έκλεψε απ’ το πολύχρωμο γαϊτανάκι.

Καθώς απομακρυνόσουν

έπεσε στο πάτωμα το ρούχο

σχηματίζοντας μια λίμνη από φως

κι έρωτα.

Στάθηκα πάνω απ’ τη λίμνη

ανάσανα το άρωμα του κορμιού σου

που φύλαξαν τ’ άλλα αρώματα.

Έκλεισα τα μάτια και καταδύθηκα

όπως καταδύονται οι κορμοράνοι

στη βαθιά θάλασσα.

Κι ήσουν η θάλασσα η βαθιά

το φως το αγνό στη διαύγεια του βυθού

η άμμος, η πέτρα, η ζωή.

Οι νύχτες με σένα

Κλείνω, ανοίγω τις μέρες με το χαμόγελο σου.

Μέρες από το χρώμα και τον ήχο της φωνής σου

οι μέρες μαζί σου

και οι νύχτες

μικρά καθημερινά ζεστά αγγίγματα.

Κι η θαλπωρή σου

στην τσέπη του πουκαμίσου

να χτυπά

μαζί με την καρδιά μου.

Κλείνω, ανοίγω την ψυχή μου

με τ’ άγγιγμα σου

νυχτολούλουδο καλοκαιριού

που ευωδιάζει.

Κλείνω, ανοίγω τις μέρες με τ’ άρωμα σου.

Κλείνουν τα μάτια

της Νίκης μου

Θέλω για εσένα να μιλήσω

μα λέξη καμία δε σε χωρά

λέξη καμία δε σε ντύνει

κι άλλη ποτέ μου καμία φορά

δεν ένιωσα αδύναμες τις λέξεις

να ντύσουν και να περιγράψουν.

 

Μια μονάχα μουσική μπορώ να παίζω

εκείνη των χειλιών μου όταν λένε

«σ’ αγαπώ»

και κλείνουν τα μάτια

καθώς αγγίζουν το όνειρο.

Κόσμος απο άμμο

Ακούω τις νύχτες που αργοσβήνουν στο απαλό χιόνι

μιλούν για τις όμορφες θάλασσες

τα κύματα τους τρυφερά πως τραγουδούνε το καλοκαίρι

τα όμορφα φιλιά πάνω στην άμμο

που κάνουν από έκσταση τ’ αστέρια να λαμπιρίζουν

 

κι εκείνα τα μικρά παιδιά στην άκρη του γιαλού

που έχουν έναν κόσμο χτίσει από άμμο

αύριο, που ένα κύμα θα τον ρίξει

εκείνα πάλι με γέλιο και χαρά

απ’ την αρχή θα πάρουν να τον χτίσουν.