Από το Blogger.

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου

Στον αριθμό 7 της οδού Αλκιβιάδου, έζησα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μόνο για τέσσερα χρόνια.

Στο 7ο Δημοτικό Σχολείο φοίτησα για δύο χρόνια έχοντας ήδη περάσει τα τέσσερα προηγούμενα στο 86ο, με την ολοκλήρωση των σπουδών αυτών βρέθηκα στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων, το οποίο τελείωσα μένοντας ήδη τα δύο τελευταία σε άλλη γειτονιά.

Έμαθα να προσαρμόζομαι σε νέους τόπους, να γνωρίζω τους ανθρώπους τους, τις συνήθειες.

Ακόμη και σήμερα συχνά μετακομίζω, λόγω δουλειάς πια, όχι όμως από γειτονιά σε γειτονιά αλλά από πόλη σε πόλη.

.

Από τους δασκάλους ξάκρισε δύο η ψυχή μου, την κυρία Ξανθή και τον κύριο Βασίλη, από Κρήτη και Έβρο, στο 86ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στο 7ο των Αμπελοκήπων αντίστοιχα.

Μου έμαθαν και οι δύο αριθμητική κι έπειτα μαθηματικά, τα αγάπησα τόσο που έμαθα να σκέφτομαι «μαθηματικά» - μη μου ζητήσετε να το εξηγήσω.

Στο Γυμνάσιο ήρθε η ρήξη, όχι μαζί τους μα με τον μαθηματικό.

Ερωτευμένος εκείνος με το πρόχειρο, άγνωστη για εμένα λέξη και η κατηγορία της αντιγραφής υπήρξε ο εύκολος δρόμος για εκείνον.

Ίσως στα στενά σύνορα του κόσμου του να είχε δίκιο, όμως τόσα χρόνια μετά κι έχω ακόμα την απορία του πως είναι δυνατή η αντιγραφή του αποτελέσματος όταν η άσκηση είναι εκτός βιβλίου κι εσύ βρίσκεσαι στον πίνακα…

Έχασα τον κόσμο μου όλο, τις προσθέσεις μου, τα κλάσματα, του αγνώστους χ και ψ μου, δώδεκα χρονών παιδί ήμουν και μου έπνιγαν την πιο μεγάλη μου αγάπη.

Τα υπόλοιπα χρόνια τα αφιέρωσα στο πείραγμα των συμμαθητών και στα διαλύματα, σκασιαρχεία δεν έκανα μήτε στο Λύκειο.

.

Πολύ αργότερα, παρακολουθώντας κάποιο μάθημα σε αίθουσα του Ιστορικού Αρχαιολογικού τμήματος του ΑΠΘ περιμένοντας την μικρότερη μου ξαδέρφη που σπούδαζε εκεί, κατάλαβα πως εκείνα τα χρόνια, άφησαν πολλές γνώσεις μέσα μου να υπάρχουν.

Ο κύριος Μυλωνάς, του μαθήματος της Ιστορίας, μας είχε μάθει πολλά περισσότερα από κάποιες χρονολογίες κι αν δεν το καταλαβαίναμε τότε, είχε φθάσει η στιγμή για αυτή μου την γνώση, κάποιοι ίσως ποτέ να μην το καταλάβουν.

Η θεολόγος, η κυρία Ναξάκη, ήταν η αδυναμία μου κι εγώ η δική της άλλωστε, κι ας με αδίκησε που δεν είχα αποστηθίσει τα βιβλία την Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χτύπημα της βέρας του παράμεσου του δεξιού χεριού στο κάγκελο της σκάλας, ήχος που μας γνωστοποιούσε πως έπρεπε να βιαστούμε ώστε να καταλάβουμε τις θέσεις μας για την έναρξη του μαθήματος, κι ακόμα την παλαιά εκείνη κουδούνα με μορφή καμπάνας που κάποιες φορές σήμαινε με εκείνη την έναρξη του διαλύματος.

.

Μια βροχερή μέρα του περασμένου χειμώνα, θαρρώ πως την είδα να παλαντζάρει τα βήματα και τα μικροσκοπικά της γυαλιά προσπαθώντας να διασχίσει την οδό Τσιμισκή, δεν μπόρεσα να την πλησιάσω.

.

Θυμούμαι την καθηγήτρια των Γαλλικών, την κυρία Μηλλά, τους γυμναστές κυρίους Ντασκαγιάννη και Καμτσίκη.

Τον κύριο Πολιτίδη με το όμορφο γενάκι του.

.

Στην στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου στα 2001 στην πόλη της Κομοτηνής, συνάντησα τον κύριο Αθανασίου, μαθηματικός στα δύο τελευταία χρόνια, μόνο που η σχέση μου με το αντικείμενο διδασκαλίας του είχε πάψει να υφίσταται από καιρό.

.

Με την γεωγραφία τα πήγαινα σχετικά καλά.

Κυρία Καλπαχίδου, συγχωρέστε με που πια δε θυμούμαι τα ποτάμια, τα βουνά και τις θάλασσες, ταξίδεψα όμως στα περισσότερα από αυτά, κι αν και πάλι αδυνατώ να θυμηθώ τα ονόματα τους είναι γιατί έμαθε η ψυχή μου να φυλά την εικόνα τους, το αλάφιασμα των αισθήσεων στα στήθη, την γεύση, το άρωμα τους.

.

Για τούτη την διαδικασία της ψυχής μου, να κρατά δηλαδή εκείνα που την βοηθούνε να νιώθει πιο γεμάτη, μέρος ευθύνης φέρει η φιλόλογος μου, η κυρία Παρασκευή Τσιάκκα.

Με τα τότε μου μάτια θα έλεγα πως ήταν αυστηρή, με τα σημερινά μου όμως πως ήθελε κάτι να μας μάθει διαφορετικό από τα γραμμένα στα μεγάλα μας βιβλία.

Έμεινα άφωνος στην απάντηση του ερωτήματος που της απύφθηνα κάποια στιγμή για το αν πρέπει να αναλύουμε την ποίηση, ήταν ένα μεγαλόπρεπο Όχι που αποκωδικοποίησα χρόνια μετά.

Ίσως και λάθος να κάνω όμως όταν κάποιος μου λέει «εγώ, την ποίηση δεν την καταλαβαίνω» του απαντώ πως την ποίηση την αφήνεις μόνη της και λειτουργεί, φυλάς καλά ότι εκείνη σου αφήσει στο τέλος, μιαν εικόνα, ένα χρώμα, μια γεύση, μιαν αίσθηση αλλιώτικη από πριν, και κάθε φορά που θα επιλέγεις να πορευθείς με την ίδια ποίηση θα σε βγάζει κάπου αλλού.

Με τον τρόπο της, ομολογώ πως παρόμοιο δεν συνάντησα πουθενά από τότε, μου έδειξε τον δρόμο του γραψίματος, σα παιγνίδι ήταν, πως όμως να ονομάσεις παιγνίδι το σκάψιμο των λέξεων στην ψυχή;

.

Τις μέρες τις αποχαιρετιστήριες στη Σάμο, πέρασα το κατώφλι του Ιστορικού της Αρχείου όπου βιοπορίζονται ορισμένα μέλη της συντακτικής ομάδας του λογοτεχνικού περιοδικού του νησιού, του «Απόπλους».

Καθηγητής στο επάγγελμα ένας εξ αυτών και στην δυσφορία που ένιωσα καθώς με προσφωνούσε ποιητή, μου είπε «αν έχεις κάνει κάποιον να κλάψει με κάτι που έχεις γράψει τότε είσαι» την παραπάνω φράση του συνόδευσε με μια ιστορία.

«Νεοδιορισμένος καθηγητής στη Σάμο και είχα την τιμή να συνυπηρετώ με έναν μεγάλο άνθρωπο της εκπαίδευση του νησιού.

Σε μια μας συζήτηση και αντιλαμβανόμενος το όνειρο που είχα, μου είπε πως την παιδεία δεν μπορεί κανείς μας να την σώσει, σε έναν και μόνο άνθρωπο να δείξουμε τον δρόμο που πραγματικά θέλει να ακολουθήσει τότε έχουμε εκπληρώσει τον προορισμό μας.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά καταλαβαίνω τι ήθελε να μου πει εκείνος ο άνθρωπος και πόσο δίκιο είχε τελικά.»

.

Και τούτο, παρότι καθηγητής δεν έγινα ποτέ, το πιστεύω.

Νιώθω λοιπόν, πως οι άνθρωποι που γνώρισα τότε ανήκουν σε τούτη την κατηγορία.

Αγόγγυστα από το δικό του μετερίζι ο καθένας προσέφερε εκείνα που τόσο καλά γνώριζε.

Το πόσα οφείλω σε όλους αυτούς ίσως ποτέ να μην το μάθω, σε όσους ανέφερα και στους ελάχιστους, δυστυχώς, του Λυκείου.

.

Μέσα από τούτο το «άψυχο» μέσο γνώρισα τον Νικηφόρο Τ.

Φίλο τον νιώθω πια κι ας είναι μεγάλα τα χρονικά διαστήματα που δε βρισκόμαστε.

Καθηγητής Γαλλικών σε εκείνο το Γυμνάσιο και με παρότρυνε πριν την παρουσίαση του Ήχου Πλάγιου εδώ, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, να πραγματοποιήσω μια επίσκεψη στο παλιό μου σχολείο.

Η χαρά μου είναι μεγάλη που βρήκα τους περισσότερους από εκείνους τους Ανθρώπους συγκεντρωμένους ακόμα εκεί, γεμάτοι χαμόγελα και αγάπη, δείγμα καθαρών ψυχών και τα δυο τους.

.

Είναι από τότε που ήθελα να γράψω κάτι για όλους αυτούς και δεν ήξερα τι, σήμερα απλά βοήθησε η μέρα, σήμερα το μυαλό είχε ανέβει στην χρονομηχανή του κι επέστρεψε.

.

Σας ευχαριστώ όλους σας για όσα μου δώσατε.

14 Λόγια σαν τα χρόνια...:

logia Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2009 11:20:00 μ.μ.  

Πόσο όμορφο είναι να αναγνωρίζεις την προσφορά, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία!!!
Πόσο όμορφο είναι να λες ευχαριστώ!!!

Μαργαρίτα Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2009 2:37:00 μ.μ.  

Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση και ανταμοιβή για όλους αυτούς τους ανθρώπους... όσα χαράχτηκαν στο νου και την καρδιά σου ανεξίτηλα.. κι όσα χωρά στην ευγνωμοσύνη των ματιών, εκείνα ξέρουν!!

ομορφες πολύ οι διαδρομές σου όπως και τα μελωδικά σου μονοπάτια ***

Σκεύη Τσιάκκα,  Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 1:48:00 π.μ.  

Πολύ συγκινητικό και στο έχω ξαναπεί: αυτή είναι η υπέρτατη ανταμοιβή που μπορεί να δεχτεί ένας δάσκαλος. Νιώθω τυχερή που σε δίδαξα.

logia Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 8:35:00 π.μ.  

συνήθως οι μαθητές ευγνωμωνούν και μνημονεύουν τους δασκάλους

πόσο χαίρομαι που ο "δάσκαλος" νοιώθει τυχερός για έναν μαθητή του!!!!

συγχαρητήρια και στους δυο!!!!

καλημέρα

Aggelos Spyrou Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 8:38:00 π.μ.  

Οι πιο γλυκές αναδρομές είναι σ' αυτά που μας άγγιξαν και καθόρισαν το μέλλον μας.

Καλημέρα.

Selena Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 4:54:00 μ.μ.  

Ο δάσκαλος έχει δουλειά να αγγίξει την ψυχή των παιδιών να την ανοίξει και να τους δείξει τι κρύβουν μέσα.
Η ιστορία,τα μαθηματικά,η γλώσσα είναι τα βοηθήματα να πάνε την ψυχή τους παρακάτω όπου ο καθένας νομίζει.

Δασκάλους και καθηγητές γνώρισα πολλούς.Λίγοι,ελάχιστοι θα έλεγα αγγίξαν την ψυχή μου.

Είσαι τυχερός που είχες τέτοιους οδηγούς για την ψυχή σου.Κι εκείνοι πρέπει να είναι περύφανοι για την καλή δουλειά που κάνανε...

Γεία σου Ιωάννη.

Υ.Σ.:Κυρία Τσιάκκα μακάρι να ήταν όλοι σαν εσάς.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 10:32:00 μ.μ.  

Ίσως και να ‘ναι το πέρασμα του χρόνου που μας ωριμάζει, logia μου, έμαθα το ευχαριστώ, τη συγγνώμη και τη σιωπή…

Σ’ ευχαριστώ…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 10:32:00 μ.μ.  

Γλυκιά μου Μαργαρίτα, τα μάτια μιλούνε ακόμα κι όταν το σώμα έχει παγώσει πολλές φορές, ακόμα κι όταν τα λόγια έχουν τρέξει να κρυφθούν από αμηχανία…

Να καλοστρατίζεις, είναι καιρός για δουλειά θαρρώ και για εσένα…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 10:33:00 μ.μ.  

Εκείνα που είπαμε από κοντά και τούτα που εδώ γράφω είναι πολύ λίγα μπροστά στα όσα νιώθω, αγαπητή μου Σκεύη.
Κι αλήθεια πως γίνεται πάντοτε τούτο, να μην καταφέρνει ποτέ καμιά λέξη να αγκαλιάσει την ψυχή όπως της πρέπει;

Ένα ακόμα ευχαριστώ, για όσα ήρθαν στη ζωή μου και θα ‘ρθουν ακλουθώντας τον δρόμο που μου δείξατε, κι ένα ακόμα για την ευχάριστη έκπληξη…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 10:34:00 μ.μ.  

Aggele έτσι δεν πρέπει να είναι;
Οι λάθος προτεραιότητες μας περιμένουν πάντοτε στην στροφή του δρόμου…

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009 10:34:00 μ.μ.  

Selena μου, πορευόμαστε πάντοτε ακλουθώντας «ένα λαμπερό αστέρι του Νότου», κάποτε δρασκελούμε με τον άνεμο στο κατώφλι μιας πόρτας ή στεριώνουμε ή κινούμε για κάπου αλλού.

Απ’ όσα γνώρισα, ένα φύλαξα όλα τούτα τα χρόνια.
Το φως της ψυχής.
Για τούτο έμαθα τις ψυχές να διαβάζω.
Εκείνο πια κρατάω.

Σ’ ευχαριστώ, και ναι, μακάρι να υπήρχαν άνθρωποι κι άλλοι, όχι μονάχα δάσκαλοι και καθηγητές…

akb8862 Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2009 7:04:00 μ.μ.  

Αγαπητέ μου Ήχε...πόσο συγκινητική τούτη η ανάρτησή σου. Μπορείς να το καταλάβεις. Πολύ όμορφα γραμμένη.

Άργησα να τη δω κάπως. Και δυστυχώς έχω να σου ανακοινώσω κάτι δυσάρεστο. Ο κος Μυλωνάς, ο καθηγητής σου & δικός μου φίλος, δεν είναι πια στη ζωή.

Έφυγε στις 9 Σεπτ 09 από ανακοπή στα 58 του & μας άφησε όλους με μια βαθιά λύπη πίσω.

Να είσαι καλά. Ελπίζω κάποια στιγμη να τα πούμε από κοντά.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2009 11:13:00 μ.μ.  

Φίλε μου ΑΚΒ με λύπη μου ακούω όλα τα παραπάνω.
Θυμούμαι ακόμα το χαμόγελο του στην ολιγόλεπτη συνάντηση και συζήτηση που είχαμε πριν από το συμβούλιο.

Σιωπώ μπροστά στις απουσίες.
Λυπούμαι.
Αληθινά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Εύχομαι να καταφέρουμε να βρεθούμε, το θέλω πολύ.
Να είσαι καλά καλέ μου φίλε.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP