Ήταν βράδυ.
Το πιο παγωμένο βράδυ.
Το πιο έρημο.
Κάθε βήμα κι ένα στεναγμός
ένας πόνος μακραίωνος
που βύθιζε στη λύπη
κάθε επόμενο φεγγάρι.
Απ’ τα νοτισμένα ρούχα μόνο
στην άκρη του καθρέφτη
μια φωνή φανερώθηκε και ρώτησε
«πότε επιστρέφουμε;»
Από τότε
βρήκε η ζωή μας έναν προορισμό.
