Τα ρέστα

Τώρα πιά
μάθαμε να ζούμε με τις απουσίες μας
στον καθρέφτη
ν’ ανταμώνουμε το παλιό μας πρόσωπο
νέο ακόμη και χαμογελαστό.

Μα τις νύχτες
κάποιος μας καρφώνει εμφατικά
σ’ ένα ξύλινο μεγάλο σταυρό.
Κι ο χτύπος του σφυριού
ματώνει τις σιωπές
που κάποτε
μας κράτησαν ζωντανούς.

Τώρα πια
αδυνατούμε στα αυτονόητα
κι ότι έχει απομένει
είναι τα ρέστα της ψυχής μας.

Λυγίζουν οι λέξεις

Γραφείο γωνιακό
καταπίνει την καθημερινότητα μου.
Λυγίζουν οι λέξεις
λιτανεύουν έναν πόνο αλλόκοτο
σα μοναξιά.

Εκείνο το παιδί που υπήρξα κάποτε
στέκεται απέναντι και με κοιτάζει.
Κάθε που απλώνει το χέρι να με κρατήσει
μια ελπίδα γεννιέται μέσα μου.

Απουσία

Κατά βάθος φταίνε οι νύχτες
κρύβουν συστηματικά τα μάτια
κρατούν σιωπηλά τα χείλη.
Έτσι, παίρνει καιρό η αποκάλυψη
της απουσίας μας.

Το παλιό βιβλίο

Ξαποσταίνουν σιγά σιγά τα χρόνια μέσα στα μάτια
συνωστίζονται οι λυπημένες μέρες
σαν ήλιοι του μεσονυκτίου λάμπουν οι χαρούμενες
ξεχνούμε ονόματα
θυμόμαστε όμως τα παιδικά μας παιχνίδια.

Φυλλορροούν οι λέξεις των παλιών ημερολογίων
δυσκολεύονται κ’ οι σελίδες στο γύρισμά τους.

Οι τσάντες, αφημένες στο ίδιο δωμάτιο της ψυχής
με τα τελευταία βιβλία, τα δώρα του αποχαιρετισμού
κι ένα γράμμα που έμεινε αδιάβαστο.

Τα βράδια, ένα βιβλίο παλιό, χαμηλόφωνα μου μιλάει
γυρεύει κι εκείνο ανθρώπους
μα μέσα στις λειψές του σελίδες κανείς δεν υπάρχει
κι έτσι κανείς δεν αποκρίνεται

για τούτο μέσα του
διψάει ολοένα η μοναξιά.

Εκδοχές

Σε όλες μας τις εκδοχές
έχουμε μέσα μας τη μοναξιά
για τούτο τις νύχτες
πιο πολύ τότε
γυρεύουμε μιαν αγκαλιά.

Μέρες καλοκαιριού

Ήταν κι εκείνες οι μέρες του καλοκαιριού
που κατηφόριζες Αγία Τριάδα να μας δεις
δύο κουβέντες να πούμε
από εκείνες που σου έλειπαν
και τώρα μας λείπουν οι δικές μας.

Μνήμη Γιώργου Λ. Οικονόμου

Ζωντανή μνήμη

Σημαδέψαμε τα σπίτια μας με λέξεις
νυχτερινές εξομολογήσεις που ρίζωσαν μέσα μας.

Ερημώνουν τα σπίτια
μένουν σφαλισμένα για χρόνια
μόνο ο αγέρας ταράζει την ερημιά των θυρόφυλλων τους.

Μέσα τους οι λέξεις μας, οι φωνές μας
φυλάνε ζωντανή τη μνήμη όσο ζούμε.

Πέτρινοι δρόμοι

Τα βήματα μας συμπληρώνει το σκοτάδι
αφήνουν έναν ήχο σκληρό
στους πέτρινους διψασμένους δρόμους
ριζώνει πίσω τους η σιωπή.

Άνθρωποι που δε μάθαμε πως να γνωρίσουμε
κι ερήμωσε μέσα μας ο χρόνος.

Αργά το βράδυ

Αργά το βράδυ, μετράμε τα χρόνια που έφυγαν
αφήνοντας πίσω τους μιαν αίσθηση ανεκπλήρωτου
μετράμε την έκταση της μοναξιάς που άφησαν
στις κουρασμένες μας αναμνήσεις.

Γύρω μας, οι πίνακες της ζωής που ζήσαμε
λιβάδια, πρόσωπα ανθισμένα, δακρυσμένα
σπίτια που έζησαν χαρούμενα και τώρα ερήμωσαν
πόλεις που έπνιξαν τα βήματα μας
και μια θάλασσα – τι θάλασσα Θεέ μου –
κι αλίμονο
το ανεκπλήρωτο κράτησε πίσω τα βήματα μας
και ζήσαμε έρημοι μες στους ανθρώπους.

Μας κατάπιε ο χρόνος

Μας κατάπιε ο χρόνος
κι ας έμειναν στο πρώτο τους χρώμα τα μαλλιά
αρυτίδωτα τα χέρια και το μέτωπο
χίλια χρόνια τώρα
η ψυχή μας λυγισμένη
πάνω στο κίτρινο χαρτί της
σαν σε φύλλα ημερολογίου
ζωγραφίζει κλουβιά
φυλακισμένα πουλιά
και θάλασσες τρικυμισμένες
και άπειρα ναυάγια μέσα τους.