Βλέπω το φόβο

Βλέπω το φόβο όταν σωπαίνω
φοβούνται οι ώρες
φοβούνται οι νύχτες μη ξαποστάσω
και δεν έχω τίποτε πια να πω με τα πουλιά

κουβαλώ τη μνήμη των ημερών
εκείνων που έζησα
κι εκείνων που μου διηγήθηκαν
άνθρωποι που σχεδόν χάθηκαν
με βαραίνουν στην πλάτη
στις σκέψεις
στα βήματα

δεν οδηγώ
φοβάμαι τις σκέψεις που με παίρνουν

φοβάμαι τις πόρτες που ανοίγουν
και πίσω τους υπάρχει ένας κόσμος σκοτεινός
κι έτσι
σωπαίνω
να μη σκορπίσω
από αδέξιους ανέμους.

Τώρα πια

Τώρα πια γνωρίζω
τους ήχους των έρημων σπιτιών
το χρώμα της σιωπής
το βλέμμα των απελπισμένων
τα βήματα όσων φεύγουν
τις ελπίδες όσων επιστρέφουν
τα δάκρυα, τα ξενύχτια

τα νυχτολούλουδα
που αφήνουν το άρωμα τους
έξω απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα μας.

Σιωπές

Είναι εκκωφαντικές οι σιωπές
μας σπάζουν σε κομμάτια
άλλα μιλούν φωνάζουνε φως
κι άλλα προσεύχονται
καρτερικά στο σκοτάδι μας.

Επιστρέφουμε πάντα

Επιστρέφουμε πάντα 
στο σπίτι των παιδικών μας χρόνων.

Ο πατέρας νέος
κορίτσι η μητέρα
τα δέντρα στην αυλή
με τη λεπτή σκιά τους
δροσίζουν δειλά τα καλοκαίρια μας
τα γύρω σπίτια γεμάτα γέλια
και παιδικές φωνές
το πρωί θα περάσει ο φούρνος
το απόγευμα ο Σταύρος με τα ποτά
τη Τρίτη το παζάρι
τα παιχνίδια στην αποθήκη με τα εργαλεία
στο μικρό αποθηκάκι
στον πέρα μαχαλά.

Ως τον πέρα μαχαλά τα όνειρα μας
οι ελπίδες, οι αγωνίες μας
ως την άκρη του κόσμου
του δικού μας παιδικού κόσμου.

Υποσχέσεις του χρόνου

Η σκάλα άδεια πίσω απ’ τους ανθρώπους
λίγα τριαντάφυλλα σε παλιούς τενεκέδες
η νύχτα θα κρύψει το λερωμένο πάτωμα
θα κρύψει το πέρασμα μας από το χώρο
αυτό που προσδοκούσαμε μας πρόδωσε
χάθηκε στο πιο διψασμένο μας όνειρο
κι η νύχτα, κλεισμένη έξω απ’ το χρόνο
ζωγραφίζει κύκλους συμμετρικούς
κύκλους κόκκινους, κύκλους μαύρους
πάνω απ’ τα σύννεφα
πέρα απ’ τα παλιά μας σπίτια
απ’ τα κουρασμένα παιδικά μας δωμάτια
η θλίψη μονάχα των ματιών μας
φωτίζει τον πέτρινο ουρανό
και τα μάτια των γειτόνων κλειστά
θαρρείς καθρέφτες που δεν έχουν
τίποτε να καθρεφτίσουν κι αργοσβήνουν
στις σκονισμένες υποσχέσεις του χρόνου.

Κάθε που νυχτώνει

Μόνο το πρόσωπο έμεινε πάνω στο σταυρό
τούτο δεν τόλμησε κανένας να τ’ αγγίξει

κάθε που νυχτώνει
κλαίει για τη μοναξιά των ανθρώπων.

Μεγάλη Δευτέρα

Πετάει από πάνω μας ο Απρίλης
το πανωφόρι του χειμώνα
πάνω απ’ τους ώμους
φανερώνεται η εικόνα
της παιδικής μας ηλικίας
κουβαλάει τις εξηγήσεις
για όσα χάσαμε στη ζωή μας
για όσα μέσα μας έσταξαν 

μια στάλα κερί σα δάκρυ
ένα δάκρυ σα χίλιες λύπες.
Βραδιάζει
κι ο κόσμος απαράλλαχτος
μέσα μας ταξιδεύει
δίχως εισιτήριο κι άλλοτε
δίχως κανένα προορισμό
κρατημένος καλά
από τ’ απομεινάρια του χειμώνα
και τις πιο βαθιές μας σιωπές.

Μεγάλη Έξοδος

Μια μέρα θα χαθεί
μέσα από τα χέρια μας το θαύμα
θα έχουμε εκπέσει του παραδείσου
η δίψα θα οδηγεί την ψυχή μας
τα πετεινά τ’ ουρανού
θα δείχνουν το δρόμο
για την Μεγάλη Έξοδο

και πίσω μας
κάποιος θα γυρίζει ανάποδα
τους δείκτες του μεγάλου ρολογιού
ελπίζοντας μια βροχή
να βυθίσει τα ίχνη
μες στη βλαστήμια του χρόνου.

Εν σκηνές δικαίων

Απριλίου τρεις
κι οι νύχτες της σιωπής απέραντες
παλιώνουν την ψυχή
ασπρίζουν τα χνάρια της πριν τα σβήσουν.

Σε μια κλωστή κρατάμε την ισορροπία της ζωής μας.

Ερημώνουν οι άνθρωποι
ερημώνουν κι οι πόλεις που ζούμε.
Θα χάσουμε τις ώρες, τις μέρες μας
μόνο η τάξη η παιδική μας θα μείνει
κι οι πρώτες λέξεις που μάθαμε
η φθαρμένη μπάλα στην αυλή
λίγες κάρτες που ανταλλάσσαμε παιδιά
και τα διπλωμένα ρούχα της παρέλασης.

Και η κλωστή τεντωμένη
στο χείλος του γκρεμού η ζωή μας.

Απριλίου τρείς
κι οι νύχτες απέραντες της σιωπής μας.
Εν σκηνές δικαίων
όσα εξομολογηθήκαμε στα γραπτά μας
τώρα αναπαύονται.

Θητεία

Μου έμειναν δύο σεντόνια
ένα κύπελο, πιρούνι και κουτάλι
ένας υπνόσακος παλιός.

Τριάντα χρόνια θητεία ως τώρα
τίποτε άλλο δεν κράτησα από δάκρυα.