Ποιήματα

Φοβάμαι ακόμη τις λέξεις
έχουν μοναξιά μέσα τους
και πόνο
απ’ τα χέρια τους κρατιόμαστε
καθώς πέφτουμε
δίχως να γνωρίζουμε
τι κατά βάθος
κρύβουν μέσα τους
όταν γίνονται ποιήματα.

Σιωπηλές λέξεις

Μιλούσαμε, μα σώπαιναν οι λέξεις
τα μάτια δεν έφταναν
πέρα απ’ την αγριεμένη θάλασσα
η νύχτα φύλαξε το πρόσωπο
το φτιαγμένο με μολύβι
σε χαρτί κιτρινισμένο
οι σταγόνες στο τζάμι έγιναν βροχή
τώρα πιά
δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε πως υπήρξαμε.

Η σκόνη

Σβήνουν οι λέξεις απ’ τη σκόνη
ο άνεμος γέρνει πάλι την ψυχή μας
τι είπαμε, τι ξεχάσαμε
ποιος γνωρίζει να πει.
Στο απέναντι μπαλκόνι
τα παλιά μας ρούχα απλωμένα
κιτρινισμένα απ’ τη σκόνη
που έφερε ο άνεμος.