Αφήνω στην άκρη
τις μάλλινες φανέλες του στρατού
το παλιό δίκοχο
τις κουρασμένες αρβύλες.
Εξαντλήθηκε μέσα μου ο χρόνος
ότι φύλαξα ζωντανό
ήταν απ’ το βλέμμα
που μέτρησε αλλιώς τα πράγματα
που δε φοβήθηκε
τη βραδινή έφοδο
μήτε το φτερούγισμα της μοναξιάς
στο ενάμισι επι ενάμισι
μιας σκοπιάς ξεχασμένης.
Αφήνω στην άκρη το Δεκέμβρη
που χώρεσε μέσα του
τριάντα ένα χρόνια πληγωμένα
πριν γύρει τις μέρες του στο χώμα.
Τώρα επιστρέφω στις λέξεις
που θέλουν πάντα να μιλήσουν
μα δε βιάζονται ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου