Από το Blogger.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

Δέυτερη θέση, κάθισμα είκοσι έξι


Δίπλα στις ράγιες.
Και πέρασα ώρες πολλές περιμένοντας κάποιο τρένο.
Έρχονται ή φεύγουν τάχα οι διαδρομές;
Πώς να πιστέψω ό,τι επιστρέφω όταν πάλι φεύγω.
Φθινόπωρο και ζέστη καλοκαιριού.
Μπλούζες και μέχρι αργά πουκάμισα κοντομάνικα, καλοκαιρινά, ζακέτες μετά.
Αλλάζουν άραγε οι εικόνες στα βραδινά δρομολόγια;
Μόνο οι ανομολόγητες σκέψεις βρίσκουν στην τρυφερότητα της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, τον δρόμο να αποκαλυφθούν, να αμοληθούν σα τα σκυλιά και να παίξουν σ’ ένα λιβάδι, να αλητέψουν.
Η αίσθηση αλλάζει όχι η εικόνα.
Μεταναστεύεις πάλι στη σκέψη μου, ντυμένη ένα φόρεμα από παλιά αγαπημένο.
Και μετά φεύγεις με ένα τρένο κι εσύ μακριά.
Αργά, για να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου.
Αργά, για να συγκρατήσω στη θύμησή μου τις τελευταίες συσπάσεις των ματιών και των χειλιών σου.
Αργά, μήπως και με κάποιο τρόπο καταφέρω να σταματήσω τούτο το τρένο που πάντα φεύγει.
Φεύγεις δίχως τίποτε να έχεις αγγίξει.
Φεύγεις δίχως να έχεις μιλήσει.
Μόνο κοιτάζεις.
Μόνο για μια στιγμή κοιτάζεις κι έπειτα φεύγεις.
Γιατί έρχεσαι άραγε;
Για να με πληγώσεις ή για να μη πληγωθείς;
Να δεις αν έχω το κουράγιο να σε προδώσω ή για να μη με προδώσεις;
Πως μεταφράζονται οι λέξεις και οι εικόνες;
Δεν έμαθα ποτέ μου να τις μεταφράζω – μεταφράζονται άραγε;
Ακόμα περιμένω.
Το τρένο ή κάτι άλλο (;) δε θυμούμαι.
Θυμούμαι μόνο πως περιμένω.
Έχω μια βαλίτσα ακουμπισμένη στα πόδια μου.
Ραγίζω.
Το μεσημέρι μέσα στη χαρά, μου ήρθαν δάκρυα κι άρχισα να κλαίω.
Κλαίγοντας, λένε, ποτίζεις τα όνειρα.
Μόνο που εγώ τα πνίγω.
Έτσι τα λουλούδια που κατά καιρούς αγόρασα, πνίγηκαν στα ίδια τους τα δάκρυα.
Γι’ αυτό έμεινα μόνος.
Γι’ αυτό έμαθα να συλλαβίζω στο μισοσκόταδο στίχους λησμονημένων τραγουδιών.
Έμαθα να ταξιδεύω μα δε το μπορώ άλλο.
Τι να κρατήσεις από ένα ταξίδι δίχως προορισμό.
Όλα τους, χωρισμένα σε θέσεις καπνιζόντων και μη, και τα ταξίδια και τα τρένα.
Σε θέσεις παραθύρου και διαδρόμου.
Έτσι ξεχνιέται η ζωή.
Ταξιδεύει και ταξιδεύει δίχως έλεγχο εισιτηρίων.
Πάντοτε δεύτερη θέση, τώρα στο κάθισμα είκοσι έξι.

24 Λόγια σαν τα χρόνια...:

elafini Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 2:26:00 π.μ.  

πόσο δίκιο έχεις..οι αισθήσεις αλλάζουν..ακόμη κι όταν οι εικόνες παραμένουν ίδιες..καλό βράδυ..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος… Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 9:05:00 π.μ.  

Καλή σου ημέρα elafini.
Πάντα οι αισθήσεις θ’ αλλάζουν.
Πάντα η ψυχή μας θα ταξιδεύει..

ion Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 10:09:00 π.μ.  

καλή σου ημέρα..Μέσα απο αυτή την σχεδόν απόκοσμη μαγεία των διαδρομών ανακαλύπτουμε την θεϊκή μας σύσταση..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος… Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 10:37:00 π.μ.  

Χώμα και νερό..
Σκόνη μνήμη..
Έρωτας λύπη..
Μαγεία..
Μοναξιά..
Αναζήτηση..

Καλή σου ημέρα ΙΟΝ

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:04:00 π.μ.  

Εδώ τρελαίνομαι κι' εγώ, με "τα άγνωστα τοπία για το μάτι του αυτοκινητιστή"
Πανέμορφα τοπία, βγαλμένα θαρρείς από τον κόσμο των παραμυθιών.
Τρελαίνομαι για τρέ(αί)να* και σταθμούς.

(*) Αλλιώς το είχα μάθει ρε παιδιά, με έχουν βραχυκυκλώσει....
Τελικά φταίει το σύστημα ΠΑΝΤΟΥ!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:13:00 π.μ.  

Ευχαριστώ πολύ Keimgreek
Να έχεις μια υπέροχη Κυριακή.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:18:00 π.μ.  

Ταξιδεύοντας μαθαίνεις για το πέρασμα του χρόνου από την ψυχή, για το πότισμα των εικόνων μέσα της, για την αγωνία της επιστροφής ή της φυγής που το μέσο την κάνει να φαίνεται τόσο μακρινή (κ’ ίσως όχι τόσο πολύ πια)..
Τούτο λατρεύω.
Τα δάκρυα του αποχαιρετισμού στα μάτια που είσαι τόσο κοντά που μια ν’ απλώσεις τα χέρια θα τα’ αγγίξεις…

Καλημέρα Γλαρένια.
Λαμπερή Κυριακή να έχεις!

elafini Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 1:55:00 μ.μ.  

βλέπω το Θεσσαλονίκη σου και το ρολόι..σαν από σταθμό σιδηροδρομικό..και σκέφτομαι πόσα χιλιόμετρα σκέψης έχω κάνει στη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη...όμορφα...καλημέρα κι από εδώ :)

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 2:27:00 μ.μ.  

Και σκέψης και πραγματικά elafini
Ομόνοια Σύνταγμα η διαδρομή
Όμορφη Κυριακή να έχεις

APOTINEDRA Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 7:36:00 μ.μ.  

Όμορφες συνειρμικές σκέψεις...
΄Κλαίγοντας λένε, ποτίζεις τα όνειρα..'Κορυφαίο!

sunshine Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 7:42:00 μ.μ.  

Μα προορισμός είναι το ταξίδι, που λέει και ο Καβάφης... Κι αν το ταξίδι ήταν πλούσιο δεν πρέπει να λυπάσαι, να χαίρεσαι πρέπει...

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 7:59:00 μ.μ.  

Καλησπέρα apotinedra

Τι όνειρο μπορεί να είναι εκείνο που δεν πόνεσες που δεν κουράσθηκες να το κατακτήσεις;
Που δεν έγειρες στην άκρη του κρεβατιού να αφήσεις δυο δάκρυα;
Μόνο έτσι, πιστεύω, βλασταίνει η επιθυμία σου για κατάκτηση..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:02:00 μ.μ.  

Σίγουρα sunshine
μα κάποτε έχεις την ανάγκη να νιώσεις πως έφθασες στον σωστό προορισμό, και για να συμπληρώσω, πώς μετά από τόση κούραση και πόνο άγγιξες έστω μια ακρούλα από τα όνειρά σου…

φεγγαροαγκαλιασμενη Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:09:00 μ.μ.  

τα δακρυα ποτιζουν τα ονειρα,τα ονειρα τροφοδοτουν τη ζωη..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:17:00 μ.μ.  

..κι έτσι ποτισμένη καθώς είναι βλασταίνει, κι ομορφαίνει, με δυσκολία κάποτε αλλά…

Καλώς ήρθες και πάλι Φεγγαροαγκαλιασμένη, εύχομαι να ξεκουράσθηκες.
:-)

φεγγαροαγκαλιασμενη Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 9:14:00 μ.μ.  

χρειαζομουν αλλη τοση ξεκουραση..ελα ομως που ηταν ενα κουνουπι που με τσιμπουσε και με ξανατσιμπουσε..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 9:18:00 μ.μ.  

Κοίταξε τώρα τι σου κάνει ένα τόσο δα εντομάκι!
Πρέπει να είχε και όνομα ε!

~Αερικό~ Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:25:00 μ.μ.  

"Τι να κρατήσεις από ένα ταξίδι δίχως προορισμό". Την ανάμνηση μόνο. Καληνύχτα Ήχε.

vorias Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 12:04:00 π.μ.  

Καλησπέρα συμπατριώτη, πολύ καλή δουλειά έκανες στα στέκια σου, καλή συνέχεια, καλές εμπνεύσεις!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος… Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 12:09:00 π.μ.  

Ευχαριστώ πολύ Θοδωρή.
Καλώς ήρθες στη γειτονιά.
Καλό ξημέρωμα να έχεις.

φεγγαροαγκαλιασμενη Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 12:55:00 π.μ.  

δεν ξερω γιατι μ αρεσει τοσο πολυ ο τροπος που γραφεις..παρ ολο που ειναι τοσο μελαγχολικο το γραψιμο σου παντα,εχεις τοσο γεματες λεξεις και τοσο ζωντανες εικονες..που τα διαβαζω κ τα ξαναδιαβαζω..αληθεια..

Ήχος Πλάγιος. Μόνος… Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 1:29:00 π.μ.  

Καρδιά μου, εκείνο που μας λείπει μας γεμίζει.
Κι εγώ γεμίζω και χάνουμαι στα δικά σας γραψίματα.
Καλό σου ξημέρωμα.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP