Έμμονη Έρημος ΙΙ

Κατά βάθος, έχουμε από χρόνια νικηθεί

το σκονισμένο τραπέζι

τ’ άστρωτα κρεβάτια

τα σκισμένα χαρτιά στο γραφείο

μαρτυρούν την εγκατάλειψη μας

ένας μονάχα κουρασμένος κούκος

μας θυμίζει κάθε ώρα το μνημόσυνο του.

Απώλειες

Και πως να πεις «δεν γνώριζα»

ήταν τα πανιά σκισμένα

κι έρχονταν τα κύματα να μας σώσουν

κι έλεγες «στη στεριά θα βγούμε»

και μας έζωνε πιότερο η θάλασσα

κι έλεγες «δες γύρω μας πως λάμπει η πλάση»

κ’ ήταν οι αχτίδες που διαπερνούσαν τα νερά

τα κοράλλια και τ’ απαλό χρύσισμα των ψαριών

στον πρωινό ήλιο.

Τώρα που κόπασε η καταιγίδα

ας μετρήσουμε τις απώλειες μας…

Πόσα πια να περιμένεις

Πόσα πια να περιμένεις

από κάποιον που έχει πια πεθάνει

εξαντλημένος

από τη θλίψη του καιρού

διψασμένος ανάμεσα σε πυρωμένους βράχους

πόσα πια να περιμένεις

απ’ τα σύννεφα που δεν τολμούν

μήτε να κλάψουν

κι οι λέξεις

πως να τολμήσουν στο άπειρο να ταξιδέψουν 

που δεν έχουν πια φτερά

και γονάτισαν

έχοντας ξεχάσει τις προσευχές τους…

Το πιάνο στην οδό Φειδίου

Χάσαμε το πιάνο και τη σπουδή του
χάσαμε την παλιά επαφή μας
τις συζητήσεις του απογεύματος
το λιτάνεμα των αστεριών
μέσα στα χέρια μας.

Δίχως ήχο τα βήματα μας πια
κι όπου περνάμε
ένα βλαστάρι μοναξιάς πετιέται
κάτω απ' τα πέλματα μας.

Σιωπές

Τόσες σιωπές αφομοιώσαμε

να μάθουμε τον ήχο της φωνής μας

στο άδειο σπίτι

τώρα
μάθαμε απ’ τις σιωπές ν’ ανασαίνουμε.

Παλιές φωτογραφίες

Θα έχει αδειάσει ο καιρός

οι προθήκες σκονισμένες

στις θέσεις των αγαλμάτων

«πως χάθηκαν οι νύχτες στη σιωπή τους»

θ’ αναρωτιούνται όσοι ταξίδεψαν

κι όσοι έμειναν

θα γυρεύουν τα γιατί τους

στις παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες.

Ταξίδια νυχτερινά

Κάποιο βράδυ

θα ξεπροβάλει απ’ τον καθρέφτη η μορφή μας

γερασμένη, με μια ρυτίδα βαθιά στο μέτωπο της

θα ξεχωρίζεις μέσα της το μεγάλο ταξίδι

τις κερδισμένες παρτίδες,

                                        ταξίδια νυχτερινά

που κράτησαν ανοιχτά τα μάτια

έκαναν τα χέρια να τρέμουν

εκείνο το βράδυ

θα μάθουμε για τις χαμένες παρτίδες

τα βήματα που μας έβγαλαν σ’ άλλους δρόμους

τις λησμονημένες μας λέξεις…

θα ‘ναι κρύο το βράδυ

κι έξω στο πάρκο

τα σκυλιά θα παίζουν το δικό τους μοναχικό παιχνίδι.

Οι μνήμες πενθούν καθώς νυχτώνει

Οι μνήμες πενθούν καθώς νυχτώνει

κουρνιάζουν στα χιονισμένα σκαλοπάτια των παλιών μας σπιτιών

και σπαράζουν

άλλοτε από μια επιθυμία επιστροφής

άλλοτε απ’ τις εικόνες που δεν αντέχουν να φυλάξουν

γεννούν στο γύρισμα της μέρας έναν αναστεναγμό

θαρρείς βαθύ πόνου

κι αρχίζουν ένα αργό, βασανιστικό ψιθύρισμα

ως το ξημέρωμα.

Θα σωπάσουν με τη βροχή

φοβούνται τη βροχή οι μνήμες

χάνονται στη μουσική της

κι όλα γλυκαίνουν θαρρείς κάποιο χέρι

άλλαξε τα χρώματα στους πίνακές με μιας

κι άλλο δε βλέπουν

απ’ τα βρεγμένα μα καθαρά πλακόστρωτα

απ’ τ’ ανάμενα τζάκια

απ’ τα παιδιά που χορεύουν στα νερά.

Ένα φως αχνό μας συγκρατεί

κάποιου λυχνοστάτη ξεχασμένου

από το χρόνο

και τους λυπημένους ταξιδιώτες της ζωής μας.