Ξημέρωσε των Βαΐων

Ξημέρωσε των Βαΐων
πλησιάζει η μέρα της προδοσίας
μ’ ένα σταυρό στα χέρια
κάθουμαι στην παλιά μου θέση
- κουρασμένη από την επανάληψη
φθαρμένη από τα χρόνια -
αναβλύζει ένα σύγνεφο απ’ τα μάτια μου
βρέχει, ολοένα βρέχει
βουλιάζουν οι αλλοτινές πόλεις
ξεβάφουν οι παλιές εικόνες
μόνο τα κύματα απομένουν
παφλάζουν στο σκουριασμένο σκαρί
που με κουβαλάει.

Στο κομοδίνο
η συνενοχή μου στη θλίψη των ημερών
δε θα μιλήσω πάλι στην προδοσία
δε θ’ αντιδράσω
υπομονετικά θα περιμένω το φιλί
κι ο Ιούδας στον καθρέφτη μου
για λίγο θα χαμογελάσει
προσμένοντας τη δική του καταδίκη.

Το ταλάντεμα της μοναξιάς

Μιλούμε κάποτε δυνατά, στο κενό
όπως ο άνεμος στα σπίτια που γκρέμισαν
κι ας έζησαν κάποτε παιδιά μέσα τους
που μέσα τους γέρασαν
κι ας γνώρισαν τραγούδια
κι ας λούστηκαν από τα χρώματα του φεγγαριού
καθώς ζέσταινε τον τόπο το καλοκαίρι.

Μιλούμε δυνατά κάποτε
θαρρείς μεσοπέλαγο βαπόρι
που εξομολογείται τα βράδια
στην ποδιά των κυμάτων
δίχως κανείς να μαντεύει
το ταλάντεμα της μοναξιάς
στην απέραντη σιωπή του σκοταδιού.

Τα μάτια των παιδιών μας

Τις νύχτες γέρνει τα βλέφαρα μας το αίμα των ανθρώπων.
Τυφλοπατούμε ως να φθάσουμε στην άκρη του μικρού μας κόσμου, εκεί που «ξεπλένει» την ψυχή μας ο χρόνος.
Στις γωνιές των δρόμων, πολυβόλα μας σκοτώνουν.
Μας σκοτώνουν για το φύλο.
Μας σκοτώνουν για την καταγωγή.
Μας σκοτώνουν για τη διαφορετικότητα.
Για το χρώμα μας σκοτώνουν.
Για τη γλώσσα, για τις ιδέες, για τον τρόπο μας ν’ αντιλαμβανόμαστε τη ζωή.
Κι εμείς, μαριονέτες στο θέατρο τους, σκοτωνόμαστε για τις δικές τους ιδέες.
Σκοτωνόμαστε για τα δικά τους συμφέροντα.
Σκοτωνόμαστε για τους δικούς τους επεκτατισμούς.
Κι έπειτα, σε όμορφα διπλωμένες σημαίες, που δε ματώθηκαν για καμία ελευθερία, όμορφα γυαλισμένα μετάλλια μας θυμίζουν πως κάποτε ζήσαμε.
Και τα συντρίμμια των ζωών και των σπιτιών μας παντού, σε νικητές και νικημένους.
Κι ο φόβος του θανάτου στα μάτια των παιδιών μας.
Αυτόν το φόβο δεν τον ξεχνάς.
Δεν τον αφήνεις στην άκρη.
Σε στοιχειώνει.

Μια φορά, ας καταλάβουμε τη διαφορά να πεθαίνεις σ’ ένα λιβάδι κατάφυτο από πολύχρωμα λουλούδια και του να σκοτώνεσαι από μια σφαίρα γεμάτος τρόμο.

Τελευταία εξομολόγηση

Τι θυμάσαι από τον σκληρό ήλιο του καλοκαιριού
και τι απ’ το χιόνι που πάγωσε τις ψυχές μας;

Λησμονήσαμε τα ονόματα των ανέμων
το χρώμα των σύγνεφων στον ουρανό
τις φωνές των πουλιών πριν το φθινοπωρινό τους ταξίδι.

Εκείνο το μαχαίρι μονάχα, δεμένο στο πόδι καθώς είναι
στάζει ακόμα λέξεις από την τελευταία μας εξομολόγηση.

Το πίσω δωμάτιο

Τρία ποτήρια σπασμένα σήμερα
λειψό το νερό στο τραπέζι
διψούν οι κινήσεις μας
η σιωπή στεγνώνει τα χείλη

και το πίσω δωμάτιο
πάντοτε σκοτεινό παραμονεύει
τα μισά μας βήματα
τις βουβές μας λέξεις να καταπιεί.

Μαγική Σκέψη

Κάποτε, από τις ανοιχτές πόρτες των ψυχιατρείων
θα ξεχυθούν χιλιάδες λευκά περιστέρια
θα ερημώσουν οι θάλαμοι
θα σωπάσουν οι φωνές στους διαδρόμους

ένας ήλιος θα ξεπροβάλει στις ανθισμένες αυλές τους.

Μέχρι τότε
θα μένουν αφόρετα τα παπούτσια
έξω από κάθε σκέψη μαγική.

Αγέρας θερίζει τη ζωή μας

Αγέρας θερίζει τη ζωή μας
θερίζει τις λέξεις
παιδικά παιχνίδια παρασέρνει
ξεχασμένα στο κήπο

κ’ οι εικόνες απ’ τα σχολικά βιβλία
χορεύουν στις ανοιχτές τους σελίδες
έτοιμες να ταξιδέψουν
αποδημητικά κι εκείνες πουλιά…

Ο φάρος στ' ακροτήρι Ι

Κάστρο ανίκητο ο φόβος

κάθε νύχτα οχυρώνεται στα μάτια μου

και μελετάει τον κόσμο.

Μας μετράει η νύχτα

Μας μετράει η νύχτα
τη μοναξιά μας μετράει
πατάει
πάνω στων παπουτσιών μας τα ίχνη
στην αχνάδα που αφήνουν τα πέλματα
στο πάτωμα του σπιτιού.

Οι διαδρομές μας
είναι τόσο λειψές κι αυτές.

Θα μιλήσουμε πάλι με τη νύχτα
για τις σκιές της
τις κρύες της γωνιές
τους δρόμους που ερημώνουν
και φοβάσαι να περάσεις.

Θα μιλήσουμε για τη ζωή
που σωπαίνει με τον καιρό
και καθώς κλείνουν τα θυρόφυλλα
παύει.

Μας μετράει η νύχτα
ολοένα μας μετράει
καταπίνοντας τις σιωπές
και τις κραυγές μας.

Δε μιλούμε

Τώρα
που δε μιλούμε πια
αφήνουμε τον χρόνο να σεργιανίσει μέσα μας

πίσω απ’ τους κουρασμένους καθρέφτες
τα επίσημα ρούχα μας
τα κλειδωμένα συρτάρια του γραφείου

και μόνο η ποίηση
με την παραφροσύνη της
μας συγκρατεί στο κατώφλι της λογικής μας.

Οροπέδιο, τεύχος 22, Χειμώνας 2019