Άσκοπη μέρα

Πρέπει να σωπαίνεις καθώς κοιτάζεις
φθείρει την εικόνα η φλυαρία.

Καθώς επιστρέφεις
κάτω απ’ το νυχτερινό ουρανό
μια εικόνα θα σώσει την ψυχή
μια εικόνα θα μετριάσει τον πόνο
ελάχιστοι μιλούν
ελάχιστοι σμιλεύουν στη μνήμη
μικρές κουπαστές για να πιαστείς.

Βαθιά μέσα σου να σωπαίνεις
καθώς κοιτάζεις
τα χρώματα να μετράς
να μετράς και τους χτύπους
όταν η ψυχή θα πλάθει άλλες εικόνες
μη μπορώντας ν’ ανασάνει
απ’ τα υποκατάστατα μιας άσκοπης μέρας.

Μεθοδικά

Αφήνουμε τους δρόμους να μας κατακλύζουν
μας περιφέρουν ως τρόπαια
από βιτρίνα σε βιτρίνα
από μπαρ της μοδός σε εναλλακτικά καφέ
σε όμορφα αυτοκίνητα
και πολυσύχναστες παραλίες
με ξύλινες ξαπλώστρες και φαντεζί ομπρέλες

επιστρέφοντας
οι στάσεις γεμάτες
σώματα ιδρωμένα στα λεωφορεία
κι απελπισία
λεφτά δανικά που γυρεύουν επιστροφή
και το ξυπνητήρι ρυθμισμένο στις 5.

Μεθοδικά μας φυλακίζουν.

Αναζητηση

Κλείνουν κουρασμένα τα μάτια
κάτω απ’ το φλογισμένο
Μαγιάτικο φεγγάρι.

Λέξεις τριγυρίζουν μέσα τους
πόρτες ανοίγουν στις σιωπές
πόρτες κλείνουν
αφήνουν γυμνή την ψυχή
στο άγγιγμα του σκοταδιού.

Τι γυρεύουμε καθώς νυχτώνει;
Τι γυρεύω;

Βρεγμένο το φεγγάρι επιστρέφει...

Βρεγμένο το φεγγάρι επιστρέφει μ’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στα μαλλιά του. Πίσω απ’ τις γρίλιες μετρά τη βροχή κι αφήνει τα χάρτινα καραβάκια του να ταξιδέψουν ως την απέναντι γωνιά. Δε θυμάται πια τα ονόματα των δρόμων, έτσι εκείνα ταξιδεύουν στο άγνωστο.
Οι περασμένες μας λέξεις σκέκουνται στις άκρες των βιβλίων, φοβούνται τη βροχή, φοβούνται μη χαθούν κι εκείνες στο άγνωστο κλεισμένες σ’ ένα μπουκάλι.

Κοίταξε πως κλαίει το φεγγάρι…
Κοίταξε πως κλαίει ο ουρανός…

Μια υπόσχεση λησμονιάς θα μας συντροφεύει στο αποψινό ταξίδι, κι ίσως αυτό να είναι το εισιτήριο για να επιστρέψουμε στην παιδική μας αθωότητα…

Νύχτες

Λιγοστεύουν οι νύχτες
δραπετεύουν απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα

αφήνοντας στο συρματόπλεγμα
ένα κουρέλι σκοτεινό ουρανό.

Ξημέρωσε των Βαΐων

Ξημέρωσε των Βαΐων
πλησιάζει η μέρα της προδοσίας
μ’ ένα σταυρό στα χέρια
κάθουμαι στην παλιά μου θέση
- κουρασμένη από την επανάληψη
φθαρμένη από τα χρόνια -
αναβλύζει ένα σύγνεφο απ’ τα μάτια μου
βρέχει, ολοένα βρέχει
βουλιάζουν οι αλλοτινές πόλεις
ξεβάφουν οι παλιές εικόνες
μόνο τα κύματα απομένουν
παφλάζουν στο σκουριασμένο σκαρί
που με κουβαλάει.

Στο κομοδίνο
η συνενοχή μου στη θλίψη των ημερών
δε θα μιλήσω πάλι στην προδοσία
δε θ’ αντιδράσω
υπομονετικά θα περιμένω το φιλί
κι ο Ιούδας στον καθρέφτη μου
για λίγο θα χαμογελάσει
προσμένοντας τη δική του καταδίκη.

Το ταλάντεμα της μοναξιάς

Μιλούμε κάποτε δυνατά, στο κενό
όπως ο άνεμος στα σπίτια που γκρέμισαν
κι ας έζησαν κάποτε παιδιά μέσα τους
που μέσα τους γέρασαν
κι ας γνώρισαν τραγούδια
κι ας λούστηκαν από τα χρώματα του φεγγαριού
καθώς ζέσταινε τον τόπο το καλοκαίρι.

Μιλούμε δυνατά κάποτε
θαρρείς μεσοπέλαγο βαπόρι
που εξομολογείται τα βράδια
στην ποδιά των κυμάτων
δίχως κανείς να μαντεύει
το ταλάντεμα της μοναξιάς
στην απέραντη σιωπή του σκοταδιού.

Τα μάτια των παιδιών μας

Τις νύχτες γέρνει τα βλέφαρα μας το αίμα των ανθρώπων.
Τυφλοπατούμε ως να φθάσουμε στην άκρη του μικρού μας κόσμου, εκεί που «ξεπλένει» την ψυχή μας ο χρόνος.
Στις γωνιές των δρόμων, πολυβόλα μας σκοτώνουν.
Μας σκοτώνουν για το φύλο.
Μας σκοτώνουν για την καταγωγή.
Μας σκοτώνουν για τη διαφορετικότητα.
Για το χρώμα μας σκοτώνουν.
Για τη γλώσσα, για τις ιδέες, για τον τρόπο μας ν’ αντιλαμβανόμαστε τη ζωή.
Κι εμείς, μαριονέτες στο θέατρο τους, σκοτωνόμαστε για τις δικές τους ιδέες.
Σκοτωνόμαστε για τα δικά τους συμφέροντα.
Σκοτωνόμαστε για τους δικούς τους επεκτατισμούς.
Κι έπειτα, σε όμορφα διπλωμένες σημαίες, που δε ματώθηκαν για καμία ελευθερία, όμορφα γυαλισμένα μετάλλια μας θυμίζουν πως κάποτε ζήσαμε.
Και τα συντρίμμια των ζωών και των σπιτιών μας παντού, σε νικητές και νικημένους.
Κι ο φόβος του θανάτου στα μάτια των παιδιών μας.
Αυτόν το φόβο δεν τον ξεχνάς.
Δεν τον αφήνεις στην άκρη.
Σε στοιχειώνει.

Μια φορά, ας καταλάβουμε τη διαφορά να πεθαίνεις σ’ ένα λιβάδι κατάφυτο από πολύχρωμα λουλούδια και του να σκοτώνεσαι από μια σφαίρα γεμάτος τρόμο.

Τελευταία εξομολόγηση

Τι θυμάσαι από τον σκληρό ήλιο του καλοκαιριού
και τι απ’ το χιόνι που πάγωσε τις ψυχές μας;

Λησμονήσαμε τα ονόματα των ανέμων
το χρώμα των σύγνεφων στον ουρανό
τις φωνές των πουλιών πριν το φθινοπωρινό τους ταξίδι.

Εκείνο το μαχαίρι μονάχα, δεμένο στο πόδι καθώς είναι
στάζει ακόμα λέξεις από την τελευταία μας εξομολόγηση.

Το πίσω δωμάτιο

Τρία ποτήρια σπασμένα σήμερα
λειψό το νερό στο τραπέζι
διψούν οι κινήσεις μας
η σιωπή στεγνώνει τα χείλη

και το πίσω δωμάτιο
πάντοτε σκοτεινό παραμονεύει
τα μισά μας βήματα
τις βουβές μας λέξεις να καταπιεί.