Έρχονται μέρες

Έρχονται μέρες, φαγωμένες θαρρείς
απ’ το μεγάλο σαράκι της νοσταλγίας μας για κάτι πολύ μακρινό
από κείνη την ηλικία μας την παιδική
για τα παιγνίδια που δεν παίξαμε
ή που παίξαμε μα δεν προσέξαμε και σπάσαμε
για τα πρόσωπα των ανθρώπων που δε βλέπουμε πιά
για την ανεμελιά
που μας ξέφυγε σε κάποιο ταξίδι και χάθηκε με τον άνεμο.

Τούτες οι μέρες, πιο πολύ απ’ όλες
νιώθουν την ανάγκη της στοργής
κι απλώνουν το χέρι ζητιανεύοντας λίγη
απ’ τα διάπλατα ανοιχτά μάτια
εκείνων που έρχονται δίχως να γνωρίζουν.

Κάποτε θα σωπάσουμε

Κάποτε θα σωπάσουμε
βασανισμένοι απ’ τις κραυγές όσων που μας πρόδωσαν
κρυμμένοι απ’ τις λέξεις που θέλησαν να μας πονέσουν.

Θα σωπάσουμε
και κρατώντας απ’ το χέρι την παιδική μας ηλικία
θα ζωγραφίσουμε πάνω στους τοίχους
έναν ήλιο, ένα σπίτι
την μητέρα και τον πατέρα κρατημένους απ’ το χέρι
και στη μέση εμείς
μ’ εκείνα τα λουλούδια
που σα δέντρα ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό.

Θα σωπάσουμε
γιατί μιλούν με τον Θεό όσοι σιωπούν
γιατί παύουν να πονούν τα βράδια
γιατί κόβουν σα μαχαίρια οι σιωπές τους

Κι αν ξεκινήσουμε μια νύχτα για εκείνο το ταξίδι
μες στις βαλίτσες μας θα υπάρχει φυλαγμένη καλά
η παλιά μας φωνή, η δακρυσμένη.

Ζήσαμε στο σκοτάδι για χρόνια

Ζήσαμε στο σκοτάδι για χρόνια
ζούμε ακόμη
τα μάτια μας έχουν ξεθωριάσει
η σκέψη φθίνει από την πλύση
μας περιμένει στο διπλανό δωμάτιο
ο αργός θάνατος της υπομονής.

Αρνούνται τη μορφή μας οι καθρέφτες
χάνουμε το πρόσωπο μας
ο ήχος μας μονότονος
ίσως κάποτε να είχαμε κλάψει
σωπαίνουμε τώρα
αντηχεί μέσα μας το κενό.

Απ’ τ’ ανοιχτά μας χείλη
ακούγεται ένα μελίσσι να βουίζει
βυθίζοντας μέσα του ρολόγια απελπισμένα.

Άσκοπη μέρα

Πρέπει να σωπαίνεις καθώς κοιτάζεις
φθείρει την εικόνα η φλυαρία.

Καθώς επιστρέφεις
κάτω απ’ το νυχτερινό ουρανό
μια εικόνα θα σώσει την ψυχή
μια εικόνα θα μετριάσει τον πόνο
ελάχιστοι μιλούν
ελάχιστοι σμιλεύουν στη μνήμη
μικρές κουπαστές για να πιαστείς.

Βαθιά μέσα σου να σωπαίνεις
καθώς κοιτάζεις
τα χρώματα να μετράς
να μετράς και τους χτύπους
όταν η ψυχή θα πλάθει άλλες εικόνες
μη μπορώντας ν’ ανασάνει
απ’ τα υποκατάστατα μιας άσκοπης μέρας.

Μεθοδικά

Αφήνουμε τους δρόμους να μας κατακλύζουν
μας περιφέρουν ως τρόπαια
από βιτρίνα σε βιτρίνα
από μπαρ της μοδός σε εναλλακτικά καφέ
σε όμορφα αυτοκίνητα
και πολυσύχναστες παραλίες
με ξύλινες ξαπλώστρες και φαντεζί ομπρέλες

επιστρέφοντας
οι στάσεις γεμάτες
σώματα ιδρωμένα στα λεωφορεία
κι απελπισία
λεφτά δανικά που γυρεύουν επιστροφή
και το ξυπνητήρι ρυθμισμένο στις 5.

Μεθοδικά μας φυλακίζουν.

Αναζητηση

Κλείνουν κουρασμένα τα μάτια
κάτω απ’ το φλογισμένο
Μαγιάτικο φεγγάρι.

Λέξεις τριγυρίζουν μέσα τους
πόρτες ανοίγουν στις σιωπές
πόρτες κλείνουν
αφήνουν γυμνή την ψυχή
στο άγγιγμα του σκοταδιού.

Τι γυρεύουμε καθώς νυχτώνει;
Τι γυρεύω;

Βρεγμένο το φεγγάρι επιστρέφει...

Βρεγμένο το φεγγάρι επιστρέφει μ’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στα μαλλιά του. Πίσω απ’ τις γρίλιες μετρά τη βροχή κι αφήνει τα χάρτινα καραβάκια του να ταξιδέψουν ως την απέναντι γωνιά. Δε θυμάται πια τα ονόματα των δρόμων, έτσι εκείνα ταξιδεύουν στο άγνωστο.
Οι περασμένες μας λέξεις σκέκουνται στις άκρες των βιβλίων, φοβούνται τη βροχή, φοβούνται μη χαθούν κι εκείνες στο άγνωστο κλεισμένες σ’ ένα μπουκάλι.

Κοίταξε πως κλαίει το φεγγάρι…
Κοίταξε πως κλαίει ο ουρανός…

Μια υπόσχεση λησμονιάς θα μας συντροφεύει στο αποψινό ταξίδι, κι ίσως αυτό να είναι το εισιτήριο για να επιστρέψουμε στην παιδική μας αθωότητα…

Νύχτες

Λιγοστεύουν οι νύχτες
δραπετεύουν απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα

αφήνοντας στο συρματόπλεγμα
ένα κουρέλι σκοτεινό ουρανό.

Ξημέρωσε των Βαΐων

Ξημέρωσε των Βαΐων
πλησιάζει η μέρα της προδοσίας
μ’ ένα σταυρό στα χέρια
κάθουμαι στην παλιά μου θέση
- κουρασμένη από την επανάληψη
φθαρμένη από τα χρόνια -
αναβλύζει ένα σύγνεφο απ’ τα μάτια μου
βρέχει, ολοένα βρέχει
βουλιάζουν οι αλλοτινές πόλεις
ξεβάφουν οι παλιές εικόνες
μόνο τα κύματα απομένουν
παφλάζουν στο σκουριασμένο σκαρί
που με κουβαλάει.

Στο κομοδίνο
η συνενοχή μου στη θλίψη των ημερών
δε θα μιλήσω πάλι στην προδοσία
δε θ’ αντιδράσω
υπομονετικά θα περιμένω το φιλί
κι ο Ιούδας στον καθρέφτη μου
για λίγο θα χαμογελάσει
προσμένοντας τη δική του καταδίκη.

Το ταλάντεμα της μοναξιάς

Μιλούμε κάποτε δυνατά, στο κενό
όπως ο άνεμος στα σπίτια που γκρέμισαν
κι ας έζησαν κάποτε παιδιά μέσα τους
που μέσα τους γέρασαν
κι ας γνώρισαν τραγούδια
κι ας λούστηκαν από τα χρώματα του φεγγαριού
καθώς ζέσταινε τον τόπο το καλοκαίρι.

Μιλούμε δυνατά κάποτε
θαρρείς μεσοπέλαγο βαπόρι
που εξομολογείται τα βράδια
στην ποδιά των κυμάτων
δίχως κανείς να μαντεύει
το ταλάντεμα της μοναξιάς
στην απέραντη σιωπή του σκοταδιού.