Τα κλειδιά των σπιτιών που ερημώνουν

Βαραίνουν τα κλειδιά των σπιτιών που ερημώνουν
σωπαίνουν στις μεταλλικές φωλιές τους
σκουριάζουν καθώς η μνήμη δακρύζει εικόνες
στις μικρές τους κυκλικές διαδρομές
καίγονται οι επιθυμίες στις ρωγμές τους
καίγονται οι ζωές τους
δεν περιμένουν πια κανέναν να επιστρέψει.

Απόψε πάλι

Απόψε πάλι ένα χέρι
χτυπά τους σωλήνες
βαθιά μες στη νύχτα
με ήχους μεταλλικούς
φωνάζει βοήθεια

βρέχει τούτη τη νύχτα
κλαίει τούτη η νύχτα
απομένει γυμνή
στην πέτρινη βροχή της
ματωμένη και ξέπνοη.

Ψυχές

Είναι ακόμη ο καιρός που μεγαλώνει η νύχτα
απλώνεται στις στέγες, στις παλιές φωτογραφίες
στις ψυχές μας απλώνεται
που μοιάζουν να υφαίνουν σκυφτές
ένα ξημέρωμα δίχως λέξεις
δίχως ποίηση και προσευχές
ώσπου πέφτουν βαριά στο πάτωμα
τα μετάλλια από τον τελευταίο πόλεμο
τότε που μόνο η ποίηση και η προσευχή
γεννούσε την ελπίδα μέσα στα χαρακώματα
και μόνο τότε δείχνουν να ξυπνούν
απ’ το μεγάλο λήθαργο της αδράνειας τους.

Σπουργίτης

Ένας σπουργίτης
μπαίνει βγαίνει επίμονα στο άδειο σπίτι
στέκεται κάποτε για λίγο
στο στρωμένο ακόμη τραπέζι της Πέμπτης
και μ’ ένα φτερούγισμα
χάνεται στο απέραντο του έξω κόσμου.

Τώρα, μια σειρήνα τρυπάει το μυαλό μου
καθώς φεύγουν σιγά σιγά οι πάγκοι της λαϊκής
κι έρχονται πίσω τους τ’ απορριμματοφόρα.

Επιθυμία

Καθώς βραδιάζει, βαραίνει ο ήχος των τρένων που ταξιδεύουν
σέρνουν πίσω τους τις υποσχέσεις του Οκτώβρη καθώς ξεψυχάει
πηγαίνοντας ν’ ανταμώσουν τη μεγάλη χίμαιρα της ζωής μας
οι λιγοστοί επιβάτες, ο άγρυπνος ελεγκτής
τα σιωπηλά φώτα των σταθμών που ξεχάσθηκαν πιά
σβήνουν σιγά σιγά τη μνήμη εκείνη
που κράτησε μέσα μας ζωντανή την επιθυμία τόσα χρόνια.

Αιώνες μοναξιάς

Τόσους αιώνες μοναξιάς
να μάθουμε ν’ αγαπούμε τους ανθρώπους

μα φτιάξαμε μιαν έρημο
να τριγυρίζουμε έκπτωτοι αποζητώντας την αθανασία.

Απόμεινε η νύχτα

Απόμεινε η νύχτα
ένα σημάδι ερημικό στο διψασμένο πέλαγο.

Τόσα ναυάγια
τόσα κουφάρια ξεβρασμένα στ’ ακροθαλάσσι.

Ένα κατάρτι χιλιοσπασμένο η θύμηση
τι να φυλάξει σε τούτο τον ατέλειωτο χαμό;

Έρχονται μέρες

Έρχονται μέρες, φαγωμένες θαρρείς
απ’ το μεγάλο σαράκι της νοσταλγίας μας για κάτι πολύ μακρινό
από κείνη την ηλικία μας την παιδική
για τα παιγνίδια που δεν παίξαμε
ή που παίξαμε μα δεν προσέξαμε και σπάσαμε
για τα πρόσωπα των ανθρώπων που δε βλέπουμε πιά
για την ανεμελιά
που μας ξέφυγε σε κάποιο ταξίδι και χάθηκε με τον άνεμο.

Τούτες οι μέρες, πιο πολύ απ’ όλες
νιώθουν την ανάγκη της στοργής
κι απλώνουν το χέρι ζητιανεύοντας λίγη
απ’ τα διάπλατα ανοιχτά μάτια
εκείνων που έρχονται δίχως να γνωρίζουν.

Κάποτε θα σωπάσουμε

Κάποτε θα σωπάσουμε
βασανισμένοι απ’ τις κραυγές όσων που μας πρόδωσαν
κρυμμένοι απ’ τις λέξεις που θέλησαν να μας πονέσουν.

Θα σωπάσουμε
και κρατώντας απ’ το χέρι την παιδική μας ηλικία
θα ζωγραφίσουμε πάνω στους τοίχους
έναν ήλιο, ένα σπίτι
την μητέρα και τον πατέρα κρατημένους απ’ το χέρι
και στη μέση εμείς
μ’ εκείνα τα λουλούδια
που σα δέντρα ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό.

Θα σωπάσουμε
γιατί μιλούν με τον Θεό όσοι σιωπούν
γιατί παύουν να πονούν τα βράδια
γιατί κόβουν σα μαχαίρια οι σιωπές τους

Κι αν ξεκινήσουμε μια νύχτα για εκείνο το ταξίδι
μες στις βαλίτσες μας θα υπάρχει φυλαγμένη καλά
η παλιά μας φωνή, η δακρυσμένη.

Ζήσαμε στο σκοτάδι για χρόνια

Ζήσαμε στο σκοτάδι για χρόνια
ζούμε ακόμη
τα μάτια μας έχουν ξεθωριάσει
η σκέψη φθίνει από την πλύση
μας περιμένει στο διπλανό δωμάτιο
ο αργός θάνατος της υπομονής.

Αρνούνται τη μορφή μας οι καθρέφτες
χάνουμε το πρόσωπο μας
ο ήχος μας μονότονος
ίσως κάποτε να είχαμε κλάψει
σωπαίνουμε τώρα
αντηχεί μέσα μας το κενό.

Απ’ τ’ ανοιχτά μας χείλη
ακούγεται ένα μελίσσι να βουίζει
βυθίζοντας μέσα του ρολόγια απελπισμένα.