Από το Blogger.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Γράμμα στον πατέρα

Δεν πρόσμενα ποτέ να ΄ρθείς για να ζητήσω κάτι.
Ήθελα απλά να σε βλέπω, κι εσένα και τη μητέρα.
Μου λείπατε από παλιά, όχι πως το θέλατε, απλά έτσι έπρεπε.
Τώρα σα να πήρα να εξοικειώνομαι με τούτη την απουσία, ίσως γιατί έφυγα εγώ.
Με κούρασαν πολύ οι αποχαιρετισμοί.
Είναι όμως και φορές που θέλεις να έχεις κάποιον να αποχαιρετήσεις ή να σ’ αποχαιρετήσει.
Σε θυμούμαι να επιστρέφεις από την δουλειά.
Κουρασμένος πάντοτε.
Λίγο θλιμμένος στην αρχή, στα πρώτα μου χρόνια, ήταν και ο εποχές δύσκολες.
Αργότερα, με μια όμορφη ικανοποίηση στα μάτια.
Την ικανοποίηση τούτη τη θυμούμαι και σ’ άλλες στιγμές.
Όταν τελείωνες κάτι που έφτιαχνες, πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο.
Δεν παίξαμε ποτέ μας μπάλα, μήτε ψαρέψαμε, φτιάξαμε όμως και φτιάξαμε πολλά και στην Χαλκιδική κι αλλού, κι ας έχω χρόνια να επιστρέψω εκεί.
Όταν σιωπώ είναι για να κρατώ μέσα μου τις εικόνες.
Φοβούμαι τη στιγμή που θα μείνει δίχως εικόνες η ψυχή μου.
Φοβούμαι…

9 Λόγια σαν τα χρόνια...:

mpoumpoula Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 11:58:00 π.μ.  

είναι μερικά Post που δεν χωράει να πεις καμία λέξη...σαν το σημερινό
την καλημέρα μου

zoaki Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 1:00:00 μ.μ.  

Ioanni kai ego fovoumai thn stigmi pou tha meinei dixos eikones h psuxi mou....kai akoma perissotero otan den tha exo pia thn eukairia na prostheso alles....

Hliaxtida Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 6:20:00 μ.μ.  

Δεν μενει χωρις εικονες η ψυχή Γιάννη μου..
Ουτε εσυ ουτε κανεις αλλος δεν πρέπει να το φοβαται αυτο..
Αλλα πρέπει να μας ανησυχουν και σαφως οχι να μας φοβιζουν..
Οι άνθρωποι... που αλλιως δειχνουν στην αρχη και αλλιως ειναι μετα.
Μη φοβασαι τιποτε αλλο..
Ολα τα αλλα στην ψυχή μενουν.. Και ηζωη συνεχιζεται γεματη απο εικονες. Οποιες κι αν ειναι αυτες.
ΦΙλια ματια μου

Γιάννης Φιλιππίδης Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 10:41:00 μ.μ.  

Η εικόνα του πατέρα μου, ήταν γλυκιά, φύσηξε μέσα μου αγάπη κι αξιοπρέπεια, και, σ’ ένα εύπορο σπίτι, οι δυο γονείς, δε μου ‘δωσαν ποτέ το δικαίωμα ότι υπήρχε οικονομική άνεση, είχα ακριβώς ό,τι και τα άλλα παιδιά, για κάτι παραπάνω, έπρεπε να επιμείνω αιματηρά, να το ζητάω και να υπάρχει λόγος να μου το δώσουν. Τώρα, τόσα πολλά χρόνια μετά, καταλαβαίνω, πόσο δίκιο είχαν, πόσο δυνατό μ’ έκαναν να σταθώ στα πόδια μου, πόση αξιοπρέπεια κι εντιμότητα με προίκισαν ες αεί.

Κι ύστερα η μάνα έμεινε μόνη γρήγορα,
Κι 22 χρόνια καθόταν στη διπλή καρέκλα και στη δική της και την άδεια…

Γιάννης Φιλιππίδης Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 10:42:00 μ.μ.  

Κι ανεβοκατεβαίνοντας, ποτέ δεν της επέτρεπα να με αποχαιρετάει, με αρρώσταινε η πονεμένη ματιά της, μολονότι, κάποιες φορές έσπαγε μόνη της τον κανόνα, με χίλιες δυο πανέξυπνες ή γλυκές προφάσεις, και τι καλά που έκανε…

και τώρα που μου λείπει όσο ποτέ
σκέφτομαι,
να, λέω, αν την άφησα θα ‘χα κερδίσει τόσες παραπάνω στιγμές μαζί της…

καλή μας νύχτα Ιωάννη φίλε…

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 10:52:00 μ.μ.  

"Δεν παίξαμε ποτέ μας μπάλα, μήτε ψαρέψαμε, φτιάξαμε όμως και φτιάξαμε πολλά..."
Βγάίνει ένα παράπονο....
Φρόντισε και να φροντίσουμε να μην αφήσουμε να αιωρείται τούτο το παράπονο στους επόμενους..

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Αλεξάνδρα Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 11:56:00 μ.μ.  

Τι να προλάβουν κι οι γονείς...
Τους τρώει η καθημερινότητα και δεν έχουν κουράγιο...
Τι να πουν όμως και τα παιδιά που τα πάντα τους είναι οι γονείς...

Αχ σε όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν
Αχ στα παιχνίδια που δεν προλάβαμε να παίξουμε.

Και μην φοβάσαι δεν αδειάζει η ψυχή από συναίσθημα κι εικόνες...

Καλό μήνα

Δημήτρης Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 12:09:00 π.μ.  

Ρε πατέρα,
δούλευες όλη μέρα, κάθε μέρα για μας.
Μα εγώ θυμάμαι τη μια φορά που κουλουριαστήκαμε, παίζοντας στο πάτωμα...

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 3:10:00 π.μ.  

Μορφές αγαπημένες οι γονείς σχεδόν για τον κάθε έναν.
Λατρεμένες για εμένα.
Οι στιγμές αποχαιρετισμού είναι εκείνες που μας μένουν, που μας πονούνε όποια λόγια κι αν τις συνοδεύουν.
Αντισυμβατικοί υπήρξαμε πάντα σε τούτη την οικογένεια.
Δεν λατρέψαμε ποτέ την μπάλα μήτε και το ψάρεμα, να φτιάχνουμε μας άρεσε και να επισκευάζουμε.

Κατανόηση χρειάζεται κι από τους δύο για τις ώρες της απουσίας.
Μήπως τα παιδιά δεν μένουν ποτέ μακριά από τους γονείς;

Καλό μήνα να έχετε.

Mpoumpoula καλώς ήρθες.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Με κρασι και ποιηση αγκαλια…

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP