Από το Blogger.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

Τα σταυροδρόμια της ψυχής

Έχεις ποτέ αντικρίσει μια ψυχή σε σταυροδρόμι;
Μοιάζει φιλί αφημένο στον άνεμο.
Μοιάζει μ’ άνεμο που ματώνει στον κοφτερό βράχο.

Έχεις ακούσει ψυχή ν’ ανασαίνει σε σταυροδρόμι;
Βουή όχλου που κατεβαίνει οργισμένος σε διαδήλωση.
Κλάμα παιδιού που χτύπησε
και δεν βρίσκει ένα χάδι να του πάρει τον πόνο.

Φύλαξε ένα κλαράκι γιασεμιού
από το πέρασμα μου και συνέχισε.

Μην πεις πως λυπάσαι.
Όλα ξεχνιούνται κάποτε.
Τα χνάρια, τα λόγια, τα όνειρα μας.

Λοιπόν ...

31 Λόγια σαν τα χρόνια...:

doratsirka Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 7:19:00 π.μ.  

Μένει κάποτε (πάντοτε;) μια μνήμη με πλάτος ανεπαίσθητο και βάθος απροσμέτρητο. Καλή σου μέρα

patsiouri Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 3:24:00 μ.μ.  

E δέν ξεχνίουνται και όλα.....

φεγγαρaγκαλιες Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 5:06:00 μ.μ.  

μετα ομως;μολις φανει ο δρομος ολοκαθαρος μπροστα;;
φιλι ηχε μου αγαπημενε!!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 9:46:00 μ.μ.  

Κρατάω το στίχο "φύλαξε ένα κλαράκι γιασεμιού από το πέρασμά μου " .

Hliaxtida Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007 10:55:00 μ.μ.  

Nαι.. εχω ακούσει ψυχή σε σταυροδρόμι..
Στης ψυχής μου το σταυροδρόμι..
Κι είχε εναν ήχο βουβό..σαν ψυθίρισμα..
Κατι που και τωρα που το σκεφτομαι με πνίγει..
ΦΙλια πολλά καλε μου Γιάννη..
Πάντα στην καρδιά μου εισαι..
Να σαι καλα και να προσέχεις

Κυβέλη Δραγούμη Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 3:16:00 μ.μ.  

ήχε μου υπέροχα λιγάκια -όπως πάντα- που πηγαίνουν κατευθείαν στην καρδούλα....


σ'ευχαριστώ καλέ μου...

φιλάκια γλυκά

_Κυβέλη_

Xνούδι Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 5:24:00 μ.μ.  

Πρέπει να μας αποχαιρετήσεις;;;;;;;;;;;;

katerina Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 8:32:00 μ.μ.  

ολα ξεχνουνται καποτε....μα ,οχι ηχε μου!!!ειναι και τα αποτυπωματα στης καρδιας στους δρομους που δεν ξεχνουνται.Μοιαζουν σαν του βουνου τα κυκλαμινα..ανθιζουν με την πρωτη βροχη,μαραινονται με τα χαδια του ηλιου και ξανανθιζουν σε αλλο χρονο μετα απο μια αλλη βροχουλα!Ιδια με τα δικα σου αποτυπωματα σε τουτο το ημερολογιο...Καλο βραδυ !

vel... Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 8:49:00 μ.μ.  

Μα αν ξεχνιόντουσαν όλα, θα ήμασταν λευκό χαρτί να μας ζωγραφίζουν τα πουλιά με τα ράμφη τους. Τώρα αλλού με κενά, αλλού με μελάνι ξεχειλισμένο ζωγραφίζουμε εμείς τα πουλιά. Ή ότι θυμόμαστε από αυτά

Καλό βράδυ, Ιωάννη του Βορά

iLiAs Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 10:45:00 μ.μ.  

..μερικές φορές, ξεχνιούνται για καλό μας Ήχε!
..ότι αξίζει όμως, δεν ξεχνιέται, δεν χάνεται.
Καλή βδομαδα να είναι αυτή που έρχεται.
Να είσαι καλά Ιωάννη!

elenitheof Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007 12:03:00 π.μ.  

Τίποτα δεν ξεχνιέται απ' εκείνα που μας έκαναν να νιώσουμε έντονα θετικά ή αρνητικά συναισθήματα.

stalagmatia,  Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007 4:09:00 μ.μ.  

Σαν ανάσα που κόπηκε στην εκπνοή...
δεν ξεχνιούνται όλα ήχε, δε γίνεται και δεν πρέπει να ξεχαστούν.
Είμαστε το παρελθόν μας, πώς να αυτοακυρωθούμε;

Σωκράτης Ξένος Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007 10:21:00 μ.μ.  

αυτό το κορίτσι που τραγουδά
παίρνει του δρόμου το στίχο
και του δίνει μια πατρίδα

(άκου μικρέ (τρόπος του λέγειν) συμπατριώτη μου
ανέβασε ακόμα λίγο το λόγο σου
ένα ταλαντούχο παιδί γεννημένο στο Βορρά μπορεί να κάμει θαύματα, ε; ακόμα λίγο, ακόμα ένα σκαλί. O Ξένος θα χαρεί πολύ)

με εκτίμηση πάντα

Ιφιγενεια Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007 10:24:00 μ.μ.  

Πολύ όμορφο, πάρα πολύ όμορφο...
Μακάρι να έφτανε ένα κλαράκι γιασεμιού...
Δεν ξέρω αν ξεχνιούνται...

Πρέπει όπως από κάπου να αρχίζουμε...

Γιάννης Φιλιππίδης Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007 10:32:00 μ.μ.  

Ήχε φίλε μου,

μολονότι η 12 ώρα βραδινή δεν παρήλθε

[γενέθλια ακόμα του κωνσταντίνου μας], η blogger με αγνόησε και δημοσίευσε ήδη το επόμενό μου ποστ….

Που βρήκα ενδιαφέρον ως παιχνίδι, αφορμή για να εκτιμήσω και να εκφράσω ότι νιώθω, για όσους ξεχωρίζω….

πέρνα από μένα, κάποια στιγμή, να δεις σε τι αναφέρομαι….

σα Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007 12:36:00 μ.μ.  

τίποτα δεν ξεχνιέται, τίποτα δε χάνεται στο χρόνο, γιατί παραμένει ανεξίτηλα γραμμένο στις καρδιές μας...

Νάσαι καλά φίλε ήχε!

Ανώνυμος,  Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007 1:43:00 μ.μ.  

Να μην ξεχαστούν ποτέ τα ονειρά μας.. Είναι αυτά που μας κρατουν συντροφια κάθε φορα που η ψυχή μας δραπετεύει και αναζητά εκείνο το σταυροδρόμι...Να μην λυπάσαι.. να προσπαθείς να ξεγελάς τον πόνο σου με ένα χαμογέλο..κι αν δεν το καταφέρεις μην θες ξεχάσεις.. Ασε την θλίψη να περάσει μέσα σου και να φύγει..πάντα φεύγει...την σπρώχνει η επόμενη, χαρά, θλίψη, σλήθεια..αναλόγως σε τη πορεία οδεύουν τα ονειρά μας..πάντα σε αυτά να ελπίζουμε ...ίσως έτσι κάποτε να βρούμε την Ιθάκη μας.. Ελπίζω να είσαι καλά Ηχε μου...."Ζ"

piXie Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007 5:27:00 μ.μ.  

Με τρομάζει η σκέψη ότι κάποτε όλα ξεχνιούνται..Δεν ξέρω γιατί. Και ούτε βρίσκω κάποιο νόημα στο να μην ξεχνιούνται.
Πάντως άτομα που με το πέρασμά τους άφησαν λίγο μόνο από την αστερόσκονή τους στην καρδιά σου...δύσκολα ξεχνιούνται... Με τον καιρό οι θύμησες ξεθωρι΄ζουν ίσως...μα κάτι τριγύρω πάντα σου θυμίζει...
Φοβάμαι...Δε θέλω να ξεχάσω...

Φοίβη,  Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007 10:52:00 π.μ.  

Πες μου πως μπορείς να ξεχάσεις έναν άνθρωπο που εκτίμησες βαθιά, αλλά τελικά η μορφή του ήταν απατηλή;
Γιατι όλα να χάθηκαν έτσι; Πες μου πως υποφέρεται αυτό....
Όχι δεν ξεχνώ κι αυτό είναι το πιο οδυνηρό....

Κωνσταντίνος Π Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007 12:01:00 μ.μ.  

"άραγε θα θυμάται κάποιος το όνομά μας
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;
τα πάθη μας, τις λύπες τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρά μας!"

ο δείμος του πολίτη Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007 12:08:00 μ.μ.  

Υπέροχο. όταν ομως μία ψυχή μένει μόνη, τότε το πεζοδρόμιο γεμίζει προστάτες που θέλουν τάχα να βοηθήσουν τις ψυχές αυτές. Αγοραίες ψυχές χαμένες στην αδιαφορία της κοινωνίας, πλην του έρωτα και του φιλιού τους.

Fatale Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007 12:24:00 μ.μ.  

Ηχε μου γλυκέ,
το βελούδο της ψυχής σου,
μονοπάτι της γραφής σου...

εκεί στέκομαι και σ' ακούω!!!

MOIRA Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007 2:30:00 π.μ.  

Γιάννη μου..'ελα μια απο μένα..

Καλό βράδυ..

3 parties a day Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007 2:53:00 μ.μ.  

Λοιπόν...

... η ζωή στο μεταίχμιο...

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007 12:02:00 μ.μ.  

Πέρασα για ...ένα κλαράκι γιασεμιού...
Αυτό επέλεξα να κάνω δώρο σήμερα ...σε μένα

Φιλί γλυκέ μου ΄Ηχε, Πλάγιε (πήγαινε να δεις σε μένα ήχους βυζαντινούς αυθεντικούς...έχω απ' όλους...)...
και όχι άλλο μόνε

Ιωάννα (θες ...Γιάννα; είδες που συνεορτάζουμε;)
Με μεγαααάλη Γλαρένια αγκαλιά

ion Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007 2:14:00 μ.μ.  

καλή σου ημέρα γλυκέ μου..
ρίχνω κλεφτές ματιές και σε φιλώ..

Talisker Κυριακή, Νοεμβρίου 11, 2007 4:32:00 μ.μ.  
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

Ηχος πλαγιος. μονος...

Ηχος πλαγιος. μονος...
Μπαρτζουλιάνος, 2008, ISBN: 960-897-459-3

Τα γραμματα της Υβοννης

Τα γραμματα της Υβοννης
Δρόμων, 2010, ISBN: 978-960-694-075-0

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου

Υποσχεσεις του Φθινοπωρου
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-0-3

Δρομοι Παλιοι

Δρομοι Παλιοι
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-5-8

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
Θεσσαλονίκη 2010, εκτός εμπορίου

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια

Αιθουσα αναμονης - Εισιτηρια
e-book, 2010, ISBN: 978-960-93-2244-7

Οι ανεμοι του καλοκαιριου

Οι ανεμοι του καλοκαιριου
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-3-4

Δρομολογια τρενων

Δρομολογια τρενων
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-6-5

Στον χτυπο επανω της καρδιας

Στον χτυπο επανω της καρδιας
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-2-7

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη

ηχος Πλαγιος. Μονος... δευτερη γραφη
e-book, 2010, ISBN: 978-960-92865-1-0

Οι νυχτες με σενα

Οι νυχτες με σενα
e-book, 2011, ISBN: 978-960-92865-4-1

Συνοδοιποροι σε διαδρομες νυχτερινες

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP