Το παλιό βιβλίο

Ξαποσταίνουν σιγά σιγά τα χρόνια μέσα στα μάτια
συνωστίζονται οι λυπημένες μέρες
σαν ήλιοι του μεσονυκτίου λάμπουν οι χαρούμενες
ξεχνούμε ονόματα
θυμόμαστε όμως τα παιδικά μας παιχνίδια.

Φυλλορροούν οι λέξεις των παλιών ημερολογίων
δυσκολεύονται κ’ οι σελίδες στο γύρισμά τους.

Οι τσάντες, αφημένες στο ίδιο δωμάτιο της ψυχής
με τα τελευταία βιβλία, τα δώρα του αποχαιρετισμού
κι ένα γράμμα που έμεινε αδιάβαστο.

Τα βράδια, ένα βιβλίο παλιό, χαμηλόφωνα μου μιλάει
γυρεύει κι εκείνο ανθρώπους
μα μέσα στις λειψές του σελίδες κανείς δεν υπάρχει
κι έτσι κανείς δεν αποκρίνεται

για τούτο μέσα του
διψάει ολοένα η μοναξιά.

Εκδοχές

Σε όλες μας τις εκδοχές
έχουμε μέσα μας τη μοναξιά
για τούτο τις νύχτες
πιο πολύ τότε
γυρεύουμε μιαν αγκαλιά.

Μέρες καλοκαιριού

Ήταν κι εκείνες οι μέρες του καλοκαιριού
που κατηφόριζες Αγία Τριάδα να μας δεις
δύο κουβέντες να πούμε
από εκείνες που σου έλειπαν
και τώρα μας λείπουν οι δικές μας.

Μνήμη Γιώργου Λ. Οικονόμου

Ζωντανή μνήμη

Σημαδέψαμε τα σπίτια μας με λέξεις
νυχτερινές εξομολογήσεις που ρίζωσαν μέσα μας.

Ερημώνουν τα σπίτια
μένουν σφαλισμένα για χρόνια
μόνο ο αγέρας ταράζει την ερημιά των θυρόφυλλων τους.

Μέσα τους οι λέξεις μας, οι φωνές μας
φυλάνε ζωντανή τη μνήμη όσο ζούμε.

Πέτρινοι δρόμοι

Τα βήματα μας συμπληρώνει το σκοτάδι
αφήνουν έναν ήχο σκληρό
στους πέτρινους διψασμένους δρόμους
ριζώνει πίσω τους η σιωπή.

Άνθρωποι που δε μάθαμε πως να γνωρίσουμε
κι ερήμωσε μέσα μας ο χρόνος.

Αργά το βράδυ

Αργά το βράδυ, μετράμε τα χρόνια που έφυγαν
αφήνοντας πίσω τους μιαν αίσθηση ανεκπλήρωτου
μετράμε την έκταση της μοναξιάς που άφησαν
στις κουρασμένες μας αναμνήσεις.

Γύρω μας, οι πίνακες της ζωής που ζήσαμε
λιβάδια, πρόσωπα ανθισμένα, δακρυσμένα
σπίτια που έζησαν χαρούμενα και τώρα ερήμωσαν
πόλεις που έπνιξαν τα βήματα μας
και μια θάλασσα – τι θάλασσα Θεέ μου –
κι αλίμονο
το ανεκπλήρωτο κράτησε πίσω τα βήματα μας
και ζήσαμε έρημοι μες στους ανθρώπους.

Μας κατάπιε ο χρόνος

Μας κατάπιε ο χρόνος
κι ας έμειναν στο πρώτο τους χρώμα τα μαλλιά
αρυτίδωτα τα χέρια και το μέτωπο
χίλια χρόνια τώρα
η ψυχή μας λυγισμένη
πάνω στο κίτρινο χαρτί της
σαν σε φύλλα ημερολογίου
ζωγραφίζει κλουβιά
φυλακισμένα πουλιά
και θάλασσες τρικυμισμένες
και άπειρα ναυάγια μέσα τους.

Ότι ζήσαμε

Είμαστε ότι ζήσαμε.
Οι λυπημένες σκέψεις στην άκρη του χρόνου.
Το λευκό σύννεφο στον γαλανό ουρανό.
Οι λίγες λέξεις πάνω στο χαρτί.

Είμαστε η σκουριά της σιωπής
που κράτησε τα όνειρα στη γη
κι ολοένα διψούν για λίγο ουρανό.

Ζώντας στην απουσία

Τώρα
έχει ο ύπνος λιγοστέψει
τα μάτια παραδομένα
στο κόκκινο φως του θαλάμου
αρνούνται να κοιτάξουν τα χρόνια
το φθινόπωρο μέσα τους
κάλυψε κάθε ίχνος
με φύλλα και με βροχή.

Ζώντας στην απουσία
έμαθαν την κίνηση του ανέμου
πάνω στο σπασμένο ξάρτι
δεν πονούν τα μάτια
δεν κλαίνε
σεργιανίζουν μονάχα τις εικόνες τους
στα χρόνια που έφυγαν
ρυτιδώνοντας τις αναμνήσεις.

Έχουνε μνήμη τα σπίτια

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
έτσι, κάθε που νυχτώνει
ξεπροβάλουν
οι κουρασμένες μορφές των κάδρων
και συνεχίζουν
εκείνο το παλιό παιγνίδι με τα χαρτιά
που άφησαν στη μέση
σκουπίζουν τον καφέ
που χύθηκε στο μάρμαρο της κουζίνας
καθώς ψήνονταν.

Έχουνε μνήμη τα σπίτια
ηχούν οι παλιές μας κουβέντες
τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα
έχουν ακόμη
το περίγραμμα του προσώπου μας
στο νοτισμένο τζάμι.

Μόνο εκείνο το παλιό γραμμόφωνο
προσμένει στο σαλόνι
ένα χέρι να το γυρίσει.