Ανταμώνουμε στις λέξεις
με βλέμματα
και σιωπές
δίχως ονόματα
δίχως προσφωνήσεις.
Φέρνει η θάλασσα τις αποσκευές μας
χνωτισμένη απ’ τις σκέψεις
ρημαγμένη απ’ τις απουσίες μας.
Ζήσαμε με παραβολές
τώρα, μαθαίνουμε τον έξω κόσμο
ανταμώνουμε τον ακορντεονίστα
του Σαββατοκύριακου
- χρόνια τώρα σπέρνει νότες
στους πρωινούς δρόμους -
με τους δίχως πρόσωπο ανθρώπους
των απέναντι πολυκατοικιών.
Στέκουμε ανυπεράσπιστοι
απέναντι στο χρόνο
με λέξεις βαριές
χτίζουμε τις επόμενες αμαρτίες.
Μέσα απ’ την απουσία
σκοτεινιάσαμε τη ζωή μας
κι ας ονειρευθήκαμε
ένα ξημέρωμα
γεννημένο ανάμεσα σ’ ηλιοτρόπια
να αφουγκράζεται
το πιο γλυκό κελάηδημα του ποταμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου